ਭਾਵਾਭਾਵਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਹੇਯੋਪਾਦੇਯਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਏਵਮ੍ ਆਸਮ੍ ਅਹਂ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਧੁਨੇਤ੍ਥਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਛੱਡਣ ਤੇ ਲੈਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਤੇ ਹੁਣ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹਾਂ।
ਸ਼ਮਮ੍ ਆਤ੍ਮੀਯਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਸ੍ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਮਨ੍ ਸਤਾਂ ਗਤੇ । ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਮਹਾਦੇਵ ਤੁਭ੍ਯਂ ਯਤ੍ ਪਰਿਰੋਚਤੇ
ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਮੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੋ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਅਯਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਪੂਜ੍ਯਸ੍ ਤਾਵਜ੍ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ । ਤਨ੍ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਕृਤਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਪੂਜਾਮ੍ ਆਦਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਕੰਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜੋ ਪੂਜਾ ਜਿਵੇਂ ਆਈ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾਧੀਸ਼ਃ ਪੁਰਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ਼ਾਯਿਨਃ । ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਮ੍ ਅਰ੍ਘਪਾਤ੍ਰਮ੍ ਉਪਾਦਦੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ, ਦੁਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅਰਪਣ ਦਾ ਪਾਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਪੂਰਾ ਚੰਦ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਯੁਧਂ ਸਾਪ੍ਸਰੋਵृਨ੍ਦਂ ਸਸੁਰਂ ਸਖਗਾਧਿਪਮ੍ । ਪੁਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮ੍ ਅਥਾਗ੍ਰਗਮ੍
ਹਥਿਆਰਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਕ੍ਰਾਨ੍ਤਭੁਵਨਂ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਪੂਜਯਿਤ੍ਵੋਪਵਿष੍ਟਂ ਤਮ੍ ਉਵਾਚ ਕਮਲਾਪਤਿਃ
ਜੋ ਬਾਹਰ ਤੇ ਅੰਦਰ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਕਮਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਦਾਨਵਾਧੀਸ਼ ਸਿਂਹਾਸਨਮ੍ ਉਪਾਸ਼੍ਰਯ । ਯਾਵਦ੍ ਆਸ਼੍ਵ੍ ਅਭਿषੇਕਂ ਤੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵ ਦਦਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਉਠੋ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠੋ; ਮੈਂ ਖੁਦ ਹੀ ਜਲਦੀ ਤੇਰੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਾਂਗਾ।
ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਰਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯ ਇਮੇ ਸਮੁਪਾਗਤਾਃ । ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ ਸਾਧ੍ਯਾਸ੍ ਸੁਰੌਘਾਸ੍ ਤੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਤਵ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਿੱਧ ਹੋਣ, ਸਾਧ ਹੋਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹੋਣ—ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦਾਨਵਂ ਸਿਂਹਵਿष੍ਟਰੇ । ਯੋਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਯੋਗਾਨ੍ਤੇ ਮੇਰੁਸ਼ृਙ੍ਗ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬੱਦਲ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥੈਨਂ ਹਰਿਰ੍ ਆਹੂਤੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਰੋਦਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਮਹਾਬ੍ਧਿਭਿਃ । ਗਙ੍ਗਾਦਿਭਿਸ੍ ਸਰਿਤ੍ਪੂਰੈਸ੍ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਜਲੈਸ੍ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ, ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ,
ਸਰ੍ਵਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਗਣੈਸ੍ ਤਥਾ । ਮੁਨਿਵਿਦ੍ਯਾਧਰਯੁਤੋ ਲੋਕਪਾਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਸਾਰੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਗਣ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ,
ਅਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਦ੍ ਅਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜ੍ਯੇ ਮਹਾਸੁਰਮ੍ । ਮਰੁਦ੍ਗਣੈਸ੍ ਸ੍ਤੂਯਮਾਣਂ ਪੂਰ੍ਵਸਰ੍ਗੇ ਹਰਿਂ ਯਥਾ
ਅਦੁੱਤੀ ਆਤਮਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਦੇ ਦਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਹਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੁਰਾਸੁਰੈਸ੍ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ । ਅਭਿषਿਕ੍ਤਮ੍ ਉਵਾਚੇਦਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ, ਦੋਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਸਮੇਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ; ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯਾਵਨ੍ ਮੇਰੁਰ੍ ਧਰਾ ਯਾਵਦ੍ ਯਾਵਚ੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮਣ੍ਡਲੇ । ਅਖਣ੍ਡਿਤਗੁਣਸ਼੍ਲਾਘੀ ਤਾਵਦ੍ ਰਾਜਾ ਭਵਾਨਘ
ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅਟੁੱਟ ਖੁਬੀਆਂ ਲਈ ਵਡਿਆਈ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਇष੍ਟਾਨਿष੍ਟਫਲਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ਨਯਾ ਧਿਯਾ । ਵੀਤਰਾਗਭਯਕ੍ਰੋਧੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਮਨੁਪਾਲਯ
ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਲਗਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਵਿਰਾਗ, ਡਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਓ।
ਰਾਜ੍ਯੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਭੋਗਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੇ ਦृष੍ਟਾਨੁਤ੍ਤਮਭੂਮਿਨਾ । ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਯੋਦ੍ਵੇਗਸ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਾ ਨਰਕੇ ऽਥ ਵਾ
ਇਸ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਜੋ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੇ ਸੁਰਗ ਜਾਂ ਨਰਕ ਦੀ ਸੋਚ ਆਵੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਘਬਰਾਹਟ ਨਹੀਂ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਦੇਸ਼ਕਾਲਕ੍ਰਿਯਾਕਾਰੈਰ੍ ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸੁ ਦृष੍ਟਿषੁ । ਪ੍ਰਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਆਤਿष੍ਠਂਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਾਸਨਮ੍ ਆਸ੍ਸ੍ਵ ਭੋਃ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਗ੍ਹਾ, ਸਮਾਂ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਵੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਕੁਦਰਤੀ ਕੰਮ ਕਰ, ਤੇ ਲਗਨ-ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ, ਹੇ ਭਾਈ।
ਅਤਿਹੇਯਤਯਾਦਤ੍ਤਂ ਮਮਤਾਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਭਾਵਾਭਾਵੇ ਸਮਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਇਹ ਨ ਬਧ੍ਯਸੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲੇ, ਵਧੇਰੇ ਲੋਭ ਜਾਂ ਆਪਣਾਪਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਹਾਜਰੀ-ਗੈਰਹਾਜਰੀ ਵਿਚ ਇਕਸਾਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਕੰਮ ਕਰੇਂਗਾ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹੇਂਗਾ।
ਦृष੍ਟਸਂਸਾਰਪਰ੍ਯਾਯਸ੍ ਤੁਲਿਤਾਤੁਲਤਤ੍ਪਦਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਜਾਨਾਸਿ ਕਿਮ੍ ਅਨ੍ਯਦ੍ ਉਪਦਿਸ਼੍ਯਤੇ
ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਹਾਲ ਵੀ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ—ਹੁਣ ਹੋਰ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ ਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ?
ਵੀਤਰਾਗਭਯਕ੍ਰੋਧੇ ਤ੍ਵਯਿ ਰਾਜਨਿ ਰਾਜਤਿ । ਭੂਮਿਃ ਪਾਸ੍ਯਤਿ ਨੇਦਾਨੀਂ ਦੁਰ੍ਗृਧ੍ਰੀਵਾਸृਗ੍ ਆਸੁਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਰਾਜਾ, ਲਾਲਚ, ਡਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਹੁਣ ਕਠੋਰ ਤੇ ਲਾਲਚੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਸੁਰੀ ਖੂਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪੀਏਗੀ।
ਦਲਯਿष੍ਯਤਿ ਬਾष੍ਪਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਨਾਸੁਰੀਕਰ੍ਣਮਞ੍ਜਰੀਮ੍ । ਵਨਰਾਜੀਮ੍ ਇਵੌਘੋਤ੍ਥਾ ਸਰਿਤ੍ ਤਾਰਤਰਙ੍ਗਿਣੀ
ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਕੰਨਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਧੋ ਦੇਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਨਦੀ ਜੰਗਲ ਦੇ ਝਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵਹਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਦਾਨਵਾਮਰਸਙ੍ਗਰਮ੍ । ਨਿਰ੍ਮਨ੍ਦਰਾਮ੍ਭੋਨਿਧਿਵਜ੍ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਅੱਜ ਤੋਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਦੁਨੀਆਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਸੁਖੀ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਦੇਵਾਸੁਰਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨ੍ਯੋ ਭਰ੍ਤृष੍ਵ੍ ਅਨ੍ਤਃਪੁਰੇषੁ ਚ । ਸ੍ਵੇष੍ਵ੍ ਏਵ ਯਾਨ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਮ੍ ਅਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਆਹृਤਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖਣ, ਪਰਸਪਰ ਨਹੀਂ।
ਭਵ ਬਹੁਲਨਿਸ਼ਾਨਿਤਾਨ੍ਤਨਿਦ੍ਰਾਤਿਮਿਰਮ੍ ਅਪਾਸ੍ਯ ਸਦੋਦਿਤਾਸ਼ਯਸ਼੍ਰੀਃ । ਦਨੁਸੁਤ ਵਨਿਤਾਵਿਲਾਸਰਮ੍ਯਾਂ ਚਿਰਮ੍ ਅਜਿਤਾਮ੍ ਉਪਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਲੰਮੀ ਰਾਤ ਵਾਲੀ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਦੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਦੀ ਅਜਿੱਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਿਸਮਤ, ਜੋ ਦੈਤਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮੋਹਣੀਆਂ ਅਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਨੰਦ ਮਾਣ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਸਨਰਾਮਰਕਿਨ੍ਨਰਃ । ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਸਂਸਾਰਸ਼੍ ਚਚਾਲਾਸੁਰਮਨ੍ਦਿਰਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸੀਆਂ ਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਸੰਸਾਰ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਾਦਿਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲਿਵ੍ਰਜੈਃ । ਪੂਰ੍ਯਮਾਣਵਿਹਙ੍ਗੇਸ਼ਪਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਯਾਙ੍ਗਰੁਹੋਤ੍ਕਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਤੇ ਹੋਰ, ਹੁਣ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਠੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ, ਪੱਛਮੀ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿਤਾ।
ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸੁਰਵਾਹਿਨੀਮ੍ । ਭੋਗਿਭੋਗਾਸਨੇ ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼੍ਵੇਤਾਬ੍ਜ ਇਵ षਟ੍ਪਦਃ
ਕਦਮ-ਕਦਮ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਰੁਕ ਕੇ, ਉਹ ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟਾ ਕਮਲ 'ਤੇ ਭੌਰਾ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਭੋਗਿਭੋਗਾਸਨੇ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸਹਾਮਰੈਃ । ਪਾਤਾਲੇ ਦਾਨਵਾਧੀਸ਼ ਇਤਿ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ ਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਸੱਪ ਦੀ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਇੰਦਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ; ਇਹ ਸਭ ਚਿੰਤਾ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਏषਾ ਤੇ ਕਥਿਤਾ ਰਾਮ ਨਿਸ਼੍ਸ਼ੇषਮਲਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਪ੍ਰਾਹ੍ਲਾਦੀ ਬੋਧਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ ਐਨ੍ਦਵਦ੍ਰਵਸ਼ੀਤਲਾ
ਰਾਮਾ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਲ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੀ ਇਹ ਘਟਨਾ ਚੰਦਨੀ ਵਾਂਗ ਠੰਡੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਯ ਏਤਾਂ ਮਾਨਵਾ ਲੋਕੇ ਬਹੁਦੁष੍ਕृਤਿਨੋ ऽਪਿ ਹਿ । ਧਿਯਾ ਵਿਚਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਚਿਰਾਤ੍ ਪਦਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਕਈ ਮੰਦ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਇਸ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।