ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇ ਹਿ ਕੁਤਸ਼੍ ਸ਼ੋਕਃ ਕੁਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤਿਃ । ਕੁਤੋ ਦੇਹਃ ਕ੍ਵ ਸਂਸਾਰਃ ਕ੍ਵ ਸ੍ਥਿਤਿਃ ਕ੍ਵ ਭਯਾਭਯੇ
ਜਦੋਂ ਇਕ ਹੀ ਵਜੂਦ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਕਿੱਥੇ, ਘਾਟ ਕਿੱਥੇ? ਸਰੀਰ ਕਿੱਥੇ, ਸੰਸਾਰ ਕਿੱਥੇ, ਠਹਿਰਾਉ ਕਿੱਥੇ, ਡਰ ਜਾਂ ਨਿਡਰਤਾ ਕਿੱਥੇ?
ਯਥੇਚ੍ਛਯੈਵਾਮਲਯਾ ਕੇਵਲਂ ਸ੍ਵਸਮੁਤ੍ਥਯਾ । ਏਵਂ ਦੇਵਾਹਮ੍ ਅਵਸਂ ਵਿਤਤੇ ਪਾਵਨੇ ਪਦੇ
ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਹਾ ਵਿਰਕ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਂਸਾਰਂ ਤ੍ਯਜਾਮੀਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼ਯੇਸ਼੍ਵਰ । ਅਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਧਿਯਾਂ ਚਿਨ੍ਤਾ ਹਰ੍षਸ਼ੋਕਵਿਕਾਰਦਾ
ਹਾਏ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਉਪਰਾਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ, ਹੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਨ-ਬੁੱਧੀ ਜਾਗੀ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦੇਹਾਭਾਵੇ ਨ ਦੁਃਖਾਨਿ ਦੇਹੇ ਦੁਃਖਾਨਿ ਮੇ ਸਤਿ । ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਵਿषਵ੍ਯਾਲੀ ਮੂਰ੍ਖਮ੍ ਏਵਾਵਲੁਮ੍ਪਤੇ
ਜੇ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਸਰੀਰ ਹੈ ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਮੇਰਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ, ਸ਼ੱਕ ਵਾਲੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਸਿਰਫ ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਹੀ ਫੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਇਦਂ ਸੁਖਮ੍ ਇਦਂ ਦੁਃਖਮ੍ ਇਦਂ ਨਾਸ੍ਤੀਦਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਮੇ । ਇਤਿ ਦੋਲਾਯਿਤਂ ਚੇਤੋ ਮੂਢਮ੍ ਏਵ ਨ ਪਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਖ ਹੈ, ਇਹ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਦੀ ਹਿਲ-ਡੁੱਲ ਸਿਰਫ ਮੂੜ੍ਹ ਨੂੰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਅਯਮ੍ ਅਨ੍ਯੋ ऽਨ੍ਯ ਏਵਾਹਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਧਵਾਸਨਾਃ । ਦੂਰੋਦਸ੍ਤਾਸ੍ ਸੁਬੁਦ੍ਧੀਨਾਂ ਰਜਨ੍ਯੋ ऽਂਸ਼ੁਮਤਾਮ੍ ਇਵ
‘ਉਹ ਹੋਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੱਖਰਾ ਹਾਂ’—ਇਹ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਵਾਸਨਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਦਂ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮ੍ ਇਤਿ ਮਿਥ੍ਯਾ ਮਨੋਭ੍ਰਮਃ । ਨੋਨ੍ਮਤ੍ਤਤਾਂ ਨਯਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਜ੍ਞਮ੍ ਅਜ੍ਞਮ੍ ਇਵ ਦੁਰ੍ਧਿਯਮ੍
‘ਇਹ ਛੱਡਣਾ ਹੈ, ਇਹ ਲੈਣਾ ਹੈ’—ਇਹ ਝੂਠੀ ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਣ ਅੰਦਰਲੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਪਾਗਲਪਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਅਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਤਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਤਾਮਰਸੇਕ੍ਸ਼ਣ । ਹੇਯੋਪਾਦੇਯਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਕਲਨਾ ਕੁਤਃ
ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਛੱਡਣ ਜਾਂ ਲੈਣ ਦੀ ਦੂਜੀ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਵਿਜ੍ਞਾਨਾਭਾਸਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਜਗਤ੍ ਸਦਸਤੋਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕਿਂ ਹੇਯਂ ਕਿਮ੍ ਉਪਾਦੇਯਮ੍ ਇਤਿ ਯਤ੍ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤੇ ਨ ਵਾ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੋਵੇਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਫਿਰ ਕੀ ਛੱਡਣਾ ਤੇ ਕੀ ਲੈਣਾ, ਤੇ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਛੱਡਣਾ ਜਾਂ ਨਾ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ?
ਕੇਵਲਂ ਸ੍ਵਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਦ੍ਰष੍ਟृਦृਸ਼੍ਯੇ ਵਿਚਾਰਯਨ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਨ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਅਹਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ
ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਵਭਾਵ ਨਾਲ, ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵੇਖੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਆਰਾਮ ਪਾਇਆ—ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਤਮਾ ਵਿੱਚ, ਅਤਮਾ ਦੇ ਅੰਦਰ।
ਭਾਵਾਭਾਵਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਹੇਯੋਪਾਦੇਯਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਏਵਮ੍ ਆਸਮ੍ ਅਹਂ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਧੁਨੇਤ੍ਥਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਛੱਡਣ ਤੇ ਲੈਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਤੇ ਹੁਣ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹਾਂ।
ਸ਼ਮਮ੍ ਆਤ੍ਮੀਯਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਸ੍ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਮਨ੍ ਸਤਾਂ ਗਤੇ । ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਮਹਾਦੇਵ ਤੁਭ੍ਯਂ ਯਤ੍ ਪਰਿਰੋਚਤੇ
ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਮੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੋ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਅਯਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਪੂਜ੍ਯਸ੍ ਤਾਵਜ੍ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ । ਤਨ੍ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਕृਤਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਪੂਜਾਮ੍ ਆਦਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਕੰਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜੋ ਪੂਜਾ ਜਿਵੇਂ ਆਈ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾਧੀਸ਼ਃ ਪੁਰਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ਼ਾਯਿਨਃ । ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਮ੍ ਅਰ੍ਘਪਾਤ੍ਰਮ੍ ਉਪਾਦਦੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ, ਦੁਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅਰਪਣ ਦਾ ਪਾਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਪੂਰਾ ਚੰਦ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਯੁਧਂ ਸਾਪ੍ਸਰੋਵृਨ੍ਦਂ ਸਸੁਰਂ ਸਖਗਾਧਿਪਮ੍ । ਪੁਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮ੍ ਅਥਾਗ੍ਰਗਮ੍
ਹਥਿਆਰਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਕ੍ਰਾਨ੍ਤਭੁਵਨਂ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਪੂਜਯਿਤ੍ਵੋਪਵਿष੍ਟਂ ਤਮ੍ ਉਵਾਚ ਕਮਲਾਪਤਿਃ
ਜੋ ਬਾਹਰ ਤੇ ਅੰਦਰ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਕਮਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਦਾਨਵਾਧੀਸ਼ ਸਿਂਹਾਸਨਮ੍ ਉਪਾਸ਼੍ਰਯ । ਯਾਵਦ੍ ਆਸ਼੍ਵ੍ ਅਭਿषੇਕਂ ਤੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵ ਦਦਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਉਠੋ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠੋ; ਮੈਂ ਖੁਦ ਹੀ ਜਲਦੀ ਤੇਰੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਾਂਗਾ।
ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਰਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯ ਇਮੇ ਸਮੁਪਾਗਤਾਃ । ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ ਸਾਧ੍ਯਾਸ੍ ਸੁਰੌਘਾਸ੍ ਤੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਤਵ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਿੱਧ ਹੋਣ, ਸਾਧ ਹੋਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹੋਣ—ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦਾਨਵਂ ਸਿਂਹਵਿष੍ਟਰੇ । ਯੋਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਯੋਗਾਨ੍ਤੇ ਮੇਰੁਸ਼ृਙ੍ਗ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬੱਦਲ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥੈਨਂ ਹਰਿਰ੍ ਆਹੂਤੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਰੋਦਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਮਹਾਬ੍ਧਿਭਿਃ । ਗਙ੍ਗਾਦਿਭਿਸ੍ ਸਰਿਤ੍ਪੂਰੈਸ੍ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਜਲੈਸ੍ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ, ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ,
ਸਰ੍ਵਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਗਣੈਸ੍ ਤਥਾ । ਮੁਨਿਵਿਦ੍ਯਾਧਰਯੁਤੋ ਲੋਕਪਾਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਸਾਰੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਗਣ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ,
ਅਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਦ੍ ਅਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜ੍ਯੇ ਮਹਾਸੁਰਮ੍ । ਮਰੁਦ੍ਗਣੈਸ੍ ਸ੍ਤੂਯਮਾਣਂ ਪੂਰ੍ਵਸਰ੍ਗੇ ਹਰਿਂ ਯਥਾ
ਅਦੁੱਤੀ ਆਤਮਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਦੇ ਦਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਹਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੁਰਾਸੁਰੈਸ੍ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ । ਅਭਿषਿਕ੍ਤਮ੍ ਉਵਾਚੇਦਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ, ਦੋਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਸਮੇਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ; ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯਾਵਨ੍ ਮੇਰੁਰ੍ ਧਰਾ ਯਾਵਦ੍ ਯਾਵਚ੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮਣ੍ਡਲੇ । ਅਖਣ੍ਡਿਤਗੁਣਸ਼੍ਲਾਘੀ ਤਾਵਦ੍ ਰਾਜਾ ਭਵਾਨਘ
ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅਟੁੱਟ ਖੁਬੀਆਂ ਲਈ ਵਡਿਆਈ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਇष੍ਟਾਨਿष੍ਟਫਲਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ਨਯਾ ਧਿਯਾ । ਵੀਤਰਾਗਭਯਕ੍ਰੋਧੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਮਨੁਪਾਲਯ
ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਲਗਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਵਿਰਾਗ, ਡਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਓ।
ਰਾਜ੍ਯੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਭੋਗਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੇ ਦृष੍ਟਾਨੁਤ੍ਤਮਭੂਮਿਨਾ । ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਯੋਦ੍ਵੇਗਸ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਾ ਨਰਕੇ ऽਥ ਵਾ
ਇਸ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਜੋ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੇ ਸੁਰਗ ਜਾਂ ਨਰਕ ਦੀ ਸੋਚ ਆਵੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਘਬਰਾਹਟ ਨਹੀਂ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਦੇਸ਼ਕਾਲਕ੍ਰਿਯਾਕਾਰੈਰ੍ ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸੁ ਦृष੍ਟਿषੁ । ਪ੍ਰਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਆਤਿष੍ਠਂਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਾਸਨਮ੍ ਆਸ੍ਸ੍ਵ ਭੋਃ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਗ੍ਹਾ, ਸਮਾਂ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਵੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਕੁਦਰਤੀ ਕੰਮ ਕਰ, ਤੇ ਲਗਨ-ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ, ਹੇ ਭਾਈ।
ਅਤਿਹੇਯਤਯਾਦਤ੍ਤਂ ਮਮਤਾਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਭਾਵਾਭਾਵੇ ਸਮਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਇਹ ਨ ਬਧ੍ਯਸੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲੇ, ਵਧੇਰੇ ਲੋਭ ਜਾਂ ਆਪਣਾਪਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਹਾਜਰੀ-ਗੈਰਹਾਜਰੀ ਵਿਚ ਇਕਸਾਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਕੰਮ ਕਰੇਂਗਾ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹੇਂਗਾ।
ਦृष੍ਟਸਂਸਾਰਪਰ੍ਯਾਯਸ੍ ਤੁਲਿਤਾਤੁਲਤਤ੍ਪਦਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਜਾਨਾਸਿ ਕਿਮ੍ ਅਨ੍ਯਦ੍ ਉਪਦਿਸ਼੍ਯਤੇ
ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਹਾਲ ਵੀ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ—ਹੁਣ ਹੋਰ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ ਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ?
ਵੀਤਰਾਗਭਯਕ੍ਰੋਧੇ ਤ੍ਵਯਿ ਰਾਜਨਿ ਰਾਜਤਿ । ਭੂਮਿਃ ਪਾਸ੍ਯਤਿ ਨੇਦਾਨੀਂ ਦੁਰ੍ਗृਧ੍ਰੀਵਾਸृਗ੍ ਆਸੁਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਰਾਜਾ, ਲਾਲਚ, ਡਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਹੁਣ ਕਠੋਰ ਤੇ ਲਾਲਚੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਸੁਰੀ ਖੂਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪੀਏਗੀ।