ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੇਨ ਭਵਤਾ ਰਾਜ੍ਯ ਏਵੇਹ ਤਿष੍ਠਤਾ । ਕ੍ਸ਼ਪਣੀਯਾ ਗਤੋਦ੍ਵੇਗਮ੍ ਆਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਮ੍ ਇਯਂ ਤਨੁਃ
ਜੀਵਨ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਥੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿ। ਇਹ ਸਰੀਰ, ਹੁਣ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਿਭਾਉਣੀ ਪਵੇਗੀ।
ਤਨੌ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਸ਼ੀਰ੍ਣਾਯਾਂ ਸ੍ਵੇ ਮਹਿਮ੍ਨਿ ਤ੍ਵਯਾਨਘ । ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਫੁਟਿਤੇ ਕੁਮ੍ਭੇ ਕੁਮ੍ਭਾਕਾਸ਼ੇਨ ਖੇ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਟੁੱਟੇ ਘੜੇ ਵਿਚਲਾ ਅਕਾਸ਼ ਆਸਮਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਸ੍ਥਾਯਿਨੀ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਦृष੍ਟਲੋਕਪਰਾਵਰਾ । ਇਯਂ ਤਵ ਤਨੁਰ੍ ਜਾਤਾ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਵਿਲਾਸਿਨੀ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤਕ ਸਾਫ ਤੇ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੀਵਨ ਮੁਕਤ ਦੀ ਖੇਡ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨੋਦਿਤਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਾ ਨ ਵਿਲੀਨਾਸ੍ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਾਃ । ਨ ਜਗਜ੍ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਸਾਧੋ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਜਸਿ ਕਿਂ ਮੁਧਾ
ਨਾ ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹੇ ਹਨ, ਨਾ ਪਹਾੜ ਗਲਿਆ ਹਨ, ਨਾ ਸੰਸਾਰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਹੇ ਸਾਧੂ, ਤੂੰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਛੱਡਦਾ ਹੈਂ?
ਵਾਯੁਰ੍ ਵਹਤਿ ਨੋਨ੍ਮਤ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਭਸ੍ਮਧੂਸਰਃ । ਲੋਲਾਮਰਕਪਾਲਾਙ੍ਕਸ੍ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਜਸਿ ਕਿਂ ਮੁਧਾ
ਹਵਾ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਤੇ ਧੂੜ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਖੋਖਲੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਨਾਲ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ—ਤੂੰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਛੱਡਦਾ ਹੈਂ?
ਅਸ਼ੋਕ ਇਵ ਮਞ੍ਜਰ੍ਯਃ ਪੁष੍ਕਰਾਵਰ੍ਤਵਿਦ੍ਯੁਤਃ । ਨ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਕੋਸ਼ੇ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਜਸਿ ਕਿਂ ਮੁਧਾ
ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਨਵੇਂ ਕਲਿਆਂ ਜਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਘੇਤ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ—ਤੂੰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਛੱਡਦਾ ਹੈਂ?
ਧਾਰਾਸਾਰਰਣਚ੍ਛੈਲਾਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਜ੍ਜ੍ਵਲਨੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ । ਕਕੁਭੋ ਨ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਜਸਿ ਕਿਂ ਮੁਧਾ
ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੜੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦੀਆਂ—ਤੂੰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਛੱਡਦਾ ਹੈਂ?
ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਰੁਦ੍ਰਾਖ੍ਯਤ੍ਰਯਸ਼ੇषਮ੍ ਇਦਂ ਜਗਤ੍ । ਸ੍ਥਿਤਂ ਜਰਢਜੀਮੂਤਂ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਜਸਿ ਕਿਂ ਮੁਧਾ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਰੁਦਰ ਆਦਿ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਬਦਲਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਛੱਡਦਾ ਹੈਂ?
ਸ੍ਫੁਟਦਦ੍ਰੀਨ੍ਦ੍ਰਟਾਙ੍ਕਾਰਕਰਾਲਾਰਾਵਵਨ੍ਤਿ ਖੇ । ਕਲ੍ਪਾਭ੍ਰਾਣਿ ਨ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਿ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਜਸਿ ਕਿਂ ਮੁਧਾ
ਕਲਪ ਦੇ ਬਦਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੀ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗرجਦੇ ਨਹੀਂ—ਤੂੰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਛੱਡਦਾ ਹੈਂ?
ਅਹਂ ਭੂਤਾਵਕੀਰ੍ਣਾਸੁ ਸਾਲੋਕਾਸੁ ਖਗਧ੍ਵਜਃ । ਵਿਹਰਾਮਿ ਦਸ਼ਾਸ਼ਾਸੁ ਮਾ ਦੇਹਮ੍ ਅਵਧੀਰਯ
ਮੈਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਝੰਡਾ, ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਸਮਝ।
ਇਮੇ ਵਯਮ੍ ਇਮੇ ਸ਼ੈਲਾ ਭੂਤਾਨੀਮਾਨ੍ਯ੍ ਅਯਂ ਭਵਾਨ੍ । ਇਦਂ ਜਗਦ੍ ਇਦਂ ਵ੍ਯੋਮ ਮਾ ਦੇਹਮ੍ ਅਵਧੀਰਯ
ਇਹ ਅਸੀਂ ਹਾਂ, ਇਹ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਨ, ਇਹ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਇਹ ਅਸਮਾਨ ਹੈ—ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਸਮਝ।
ਪੀਵਰਾਜ੍ਞਾਨਯੋਗੇਨ ਯਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਾਕੁਲਂ ਮਨਃ । ਦੁਃਖਾਨਿ ਵਿਨਿਕृਨ੍ਤਨ੍ਤਿ ਮਰਣਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਤੇ
ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਭਾਰੀ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਚੀਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੌਤ ਉਸ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਕृਸ਼ੋ ऽਤਿਦੁਃਖੀ ਮੂਢੋ ऽਹਮ੍ ਏਤਾਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਭਾਵਨਾਃ । ਮਤਿਂ ਯਸ੍ਯਾਵਲੁਮ੍ਪਨ੍ਤਿ ਮਰਣਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਤੇ
ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ 'ਮੈਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਮੂਰਖ ਹਾਂ' ਤੇ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ 'ਤੇ ਮੌਤ ਰਾਜ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਆਸ਼ਾਪਾਸ਼ਨਿਬਦ੍ਧੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਇਤਸ਼੍ ਚੇਤਸ਼੍ ਚ ਨੀਯਤੇ । ਯੋ ਵਿਲੋਲਮਨੋਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਮਰਣਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਤੇ
ਜਿਸਦਾ ਅੰਦਰਲਾ ਮਨ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਬੇੜੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਰਾਜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਤृष੍ਣਾਃ ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਹृਦਯਂ ਹृਤਭਾਵਨਾਃ । ਕੁਗੇਹਮ੍ ਇਵ ਗਰ੍ਗਟ੍ਯੋ ਮਰਣਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਤੇ
ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਲਾਲਚਾਂ ਨੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਟੁੱਟਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਚੁਰ ਲਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੂਹੇ ਖਰਾਬ ਘਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਰਾਜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਤਵृਤ੍ਤਿਲਤਾ ਯਸ੍ਯ ਤਾਲੋਤ੍ਤਾਲਮਨੋਵਨੇ । ਫਲਿਤਾ ਸੁਖਦੁਃਖਾਭ੍ਯਾਂ ਮਰਣਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਤੇ
ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮਨ ਦੀਆਂ ਲਤਾਂ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਲੈ ਆਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਤਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਰਾਜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਰੋਮਰਾਜਿਲਤਾਜਾਲਂ ਯਸ੍ਯੇਮਂ ਦੇਹਦੁਰ੍ਦ੍ਰੁਮਮ੍ । ਅਨਰ੍ਥੌਘੋ ਹਰਤ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਚੈਰ੍ ਮਰਣਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਤੇ
ਜਿਸਦੇ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਮੰਦ ਰੁੱਖ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਬੇਸਮਤੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਰਾਜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਦੇਹਵਿਪਿਨਮ੍ ਆਧਿਵ੍ਯਾਧਿਦਵਾਗ੍ਨਯਃ । ਦਹਨ੍ਤਿ ਲੋਲਾਙ੍ਗਲਤਂ ਮਰਣਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਤੇ
ਜਿਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਸਾੜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਚਲਾਕ ਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਰਾਜ ਹੈ।
ਕਾਮਕੋਪਾਤ੍ਮਕੋ ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਯ੍ ਅਜਗਰਸ੍ ਤਨੌ । ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਸ਼ੁष੍ਕਦ੍ਰੁਮਸ੍ਯੇਵ ਮਰਣਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਤੇ
ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਸੱਪ ਉੱਥਲ-ਪੁੱਥਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਰਾਜ ਹੈ।
ਯੋ ऽਯਂ ਦੇਹਪਰਿਤ੍ਯਾਗਸ੍ ਤਲ੍ ਲੋਕੇ ਮਰਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਨ ਸਤਾ ਨਾਸਤਾ ਤੇਨ ਕਾਰਣਂ ਵੇਦ੍ਯਵੇਦਿਨਾਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣਾ ਹੈ; ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਨਾ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਇਹ ਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਚ ਹੈ, ਨਾ ਝੂਠ।
ਯਸ੍ਯ ਨੋਤ੍ਕ੍ਰਾਮਤਿ ਮਤਿਸ੍ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਾਵਲੋਕਨਾਤ੍ । ਯਥਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਨੋ ਜ੍ਞਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਤੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਮੱਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟਦੀ, ਜੋ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਨਾਹਙ੍ਕृਤੋ ਭਾਵੋ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਯਸ੍ਯ ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ । ਯਸ੍ ਸਮਸ੍ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇषੁ ਜੀਵਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਤੇ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ 'ਮੈਂ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ऽਨ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ੀਤਲਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਰਾਗਦ੍ਵੇषਵਿਮੁਕ੍ਤਯਾ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਵਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਤੀਦਂ ਹਿ ਜੀਵਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਤੇ
ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਠੰਡੀ ਤੇ ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਗਵਾਹ ਵਾਂਗ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਹੇਯੋਪਾਦੇਯਮ੍ ਉਜ੍ਝਤਾ । ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ऽਰ੍ਪਿਤਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਜੀਵਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਤੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਅਵਸ੍ਤੁਸਦृਸ਼ੇ ਵਸ੍ਤੁਨ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤਸਙ੍ਕਲ੍ਪਨਾਮਲੇ । ਯੇਨਾਲੀਨਂ ਕृਤਂ ਚੇਤੋ ਜੀਵਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਤੇ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵਸਤੂ-ਰਹਿਤ, ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਾਂ ਦृष੍ਟਿਮ੍ ਅਵष੍ਟਭ੍ਯ ਲੀਲਯੇਯਂ ਜਗਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾ । ਕ੍ਰਿਯਤੇ ऽਵਾਸਨਂ ਯੇਨ ਜੀਵਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਤੇ
ਜੋ ਸੱਚ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲਗਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਉਸਦਾ ਜੀਵਨ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਨਾਨ੍ਤਸ੍ ਤੁष੍ਯਤਿ ਨੋਦ੍ਵੇਗਮ੍ ਏਤਿ ਯੋ ਵਿਹਰਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ । ਹੇਯੋਪਾਦੇਯਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਜੀਵਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਤੇ
ਜੋ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅੰਦਰੋਂ ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਉਲਝਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਲੈਣ ਜਾਂ ਛੱਡਣ ਵਿੱਚ ਬੇਅਸਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਜੀਵਨ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਪਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ਼੍ ਚ ਹਂਸੌਘਸ੍ ਸਰਸੋ ਯਥਾ । ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਗੁਣੌਘੋ ਨਿਰ੍ਯਾਤਿ ਜੀਵਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਹੰਸਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਜੀਵਨ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਞ੍ ਸ਼੍ਰੁਤਿਪਥਂ ਯਾਤੇ ਦृष੍ਟੇ ਸ੍ਮृਤਿਮ੍ ਉਪਾਗਤੇ । ਆਨਨ੍ਦਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਜੀਵਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਤੇ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨ ਦਾ ਰਾਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਣ ਅਤੇ ਯਾਦ ਆਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸਦਾ ਜੀਵਨ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯੋਦਯੇਨ ਹृਦਯੇषੁ ਜਨਾਮ੍ਬੁਜਾਨਿ ਜੀਵਾਲਿਮਨ੍ਤਿ ਸਕਲਾਨਿ ਵਿਕਾਸਵਨ੍ਤਿ । ਤਸ੍ਯਾਵਭਾਤਿ ਚਿਰਜੀਵਿਤਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯੇਨ੍ਦੋਰ੍ ਆਪੂਰ੍ਣਤੇਵ ਦਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ ਨੇਤਰਸ੍ਯ
ਜਿਸ ਦੀ ਉਗਣ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਰਸ ਭਰੀ ਹੋਈ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।