ਦ੍ਵਿਤ੍ਰੈਸ੍ ਸਹਾਸੁਰੈਰ੍ ਮੁਖ੍ਯੈਃ ਪਰਿਵਾਰਯੁਤੋ ਹਰਿਃ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਸੁਰਗृਹਂ ਤਾਰਾਵਾਨ੍ ਇਵ ਖਂ ਸ਼ਸ਼ੀ
ਦੋ-ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੜਦਾ ਹੈ।
ਵੈਨਤੇਯਾਸਨਸ੍ਥੋ ऽਸੌ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਿਧੁਤਚਾਮਰਃ । ਸ੍ਵਾਯੁਧਾਦਿਪਰੀਵਾਰੋ ਦੇਵਰ੍षਿਪਰਿਵਨ੍ਦਿਤਃ
ਉਹ ਗਰੁੜ ਦੀ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਝਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਮਹਾਤ੍ਮਨ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਬੁਧ੍ਯਸ੍ਵੇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਉਦਾਹਰਨ੍ । ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਧ੍ਵਾਨ ਧ੍ਵਨਯਨ੍ ਕਕੁਭਾਂ ਗਣਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ 'ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਾਗੋ!' ਕਹਿ ਕੇ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ।
ਮਹਤਾ ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਵੈष੍ਣਵਪ੍ਰਾਣਜਨ੍ਮਨਾ । ਤੁਲ੍ਯਕਾਲਂ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਕਲ੍ਪਾਭ੍ਰਾਰ੍ਣਵਰਂਹਸਾ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਜਿੰਦ ਦਾ ਸਾਹ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਹੀ ਵੇਲੇ ਹਿਲ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਹਿਲਦੇ ਹਨ।
ਆਸੁਰੀ ਜਨਤਾ ਭੂਮੌ ਪਪਾਤਾਗਤਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾ । ਮਤ੍ਤਨੀਲਾਭ੍ਰਨਾਦੇਨ ਰਾਜਹਂਸਾਵਲੀ ਯਥਾ
ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਅਚਾਨਕ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਗੂੰਜਦੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਦੀ ਧੁਨ ਤੇ ਡਰ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਜਹृषੇ ਜਨਿਤਾਨਨ੍ਦਾ ਵੈष੍ਣਵੀ ਵੀਤਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾ । ਜਨਤਾ ਜਲਦਧ੍ਵਾਨਫੁਲ੍ਲੇਵ ਕੁਟਜਾਵਲੀ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤ, ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ 'ਤੇ ਕੁਟਜ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਖਿੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬਭੂਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਦਾਨਵੇਸ਼ਸ਼੍ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ ਸ਼ਨੈਃ । ਮੇਘਾਰਵਲਸਤ੍ਪੁष੍ਪਃ ਕਦਮ੍ਬ ਇਵ ਕਾਨਨੇ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਾਪਸ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਦੰਬ ਦਾ ਰੁੱਖ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ 'ਤੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਫੁੱਲ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਨ੍ਧ੍ਰਕृਤੋਤ੍ਥਾਨਾ ਪ੍ਰਾਣਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਅਥਾਸੁਰਮ੍ । ਸ਼ਨੈਰ੍ ਆਕ੍ਰਮਯਾਮ੍ ਆਸ ਗਙ੍ਗਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇਵਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਫਿਰ, ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਉੱਠੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਸਾਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਆਕ੍ਰਮਯਾਮ੍ ਆਸ ਪ੍ਰਾਣਸ਼੍ਰੀਸ੍ ਸਰ੍ਵਤੋ ऽਸੁਰਮ੍ । ਉਦਯਾਨਨ੍ਤਰਂ ਸੌਰੀ ਪ੍ਰਭੇਵ ਭੁਵਨਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਪ੍ਰਾਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣੇषੁ ਰਨ੍ਧ੍ਰਨਵਕੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇष੍ਵ੍ ਅਥ ਤਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ । ਚੇਤ੍ਯੋਨ੍ਮੁਖੀ ਬਭੂਵਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਣਦਰ੍ਪਣਬਿਮ੍ਬਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਨੌ ਜੀਵਨ-ਰਾਹਾਂ ਚਲ ਪਈਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਜੀਵਨ-ਤਾਕਤ ਦੇ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਪਰਛਾਈ ਹੋ ਕੇ ਅੰਦਰਲੇ ਗਿਆਨ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਈ।
ਚੇਤਨੀਯੋਨ੍ਮੁਖੇ ਚਿਤ੍ਤ੍ਵੇ ਚਿਨ੍ ਮਨਸ੍ਤਾਮ੍ ਉਪਾਯਯੌ । ਦ੍ਵਿਤ੍ਵਂ ਮਕੁਰਸਙ੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਮੁਖਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਇਵ ਰਾਘਵ
ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਚੇਤਨਾ ਵੱਲ ਰੁਝਿਆ, ਉਹ ਸਾਫ ਗਿਆਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਸੋਭਾ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਦੋਹਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਘਵ।
ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਙ੍ਕੁਰਿਤੇ ਚਿਤ੍ਤੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਵਿਕਸਨੋਨ੍ਮੁਖੇ । ਸ਼ਨੈਰ੍ ਬਭੂਵਤੁਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਨੀਲੇ ਯਥੋਤ੍ਪਲੇ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਗਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਖੁਲਣ ਵੱਲ ਝੁਕੀਆਂ, ਦੋਵੇਂ ਸੁਵੇਰੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਖਿੜ ਪਏ।
ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਪਰਾਮृष੍ਟਨਾਡੀਵਿਵਰਸਂਵਿਦਃ । ਵਾਤਾਰ੍ਤਸ੍ਯੇਵ ਪਦ੍ਮਸ੍ਯ ਸ੍ਪਨ੍ਦੋ ऽਸ੍ਯ ਸਮਜਾਯਤ
ਜਦੋਂ ਉਪਰਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਸਾਹ ਨਲੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਗਿਆਨ ਜਾਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੰਪਨ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕਮਲ ਹਿੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਨਃ ਪੀਵਰਤਾਂ ਯਯੌ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਾਣਵਸ਼ਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਣੇ ਤਰਙ੍ਗ ਇਵ ਵਾਰਿਣਿ
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸਦਾ ਮਨ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰ ਉਠਦੀ ਹੈ।
ਅਥਾਸੌ ਵਿਕਸਨ੍ਨੇਤ੍ਰਮਨਃਪ੍ਰਾਣਵਪੁਰ੍ ਬਭੌ । ਅਰ੍ਧੋਦਿਤ ਇਵਾਦਿਤ੍ਯੇ ਸਰਸ੍ ਸ੍ਫੁਰਿਤਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਮਨ ਅਤੇ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਧੀ ਉਗੀ ਹੋਈ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਕੰਵਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪੋਖਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਵਸਰੇ ਯਾਵਦ੍ ਬੁਧ੍ਯਸ੍ਵੇਤ੍ਯ੍ ਅਵਦਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਸ੍ ਤਾਵਦ੍ ਏषੋ ऽਭੂਦ੍ ਬਰ੍ਹੀ ਘਨਰਵਾਦ੍ ਇਵ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਾਗੋ!'—ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਜਾਗਿਆ, ਪੂਜਾਰੀ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ।
ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਤਨਯਨਂ ਜਾਤਮਨਨਂ ਪੀਵਰਸ੍ਮृਤਿਮ੍ । ਉਵਾਚੈਨਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕੇਸ਼ਃ ਪੁਰਾ ਨਾਭ੍ਯਬ੍ਜਜਂ ਯਥਾ
ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਤੰਦਰੁਸਤ ਮਨ ਅਤੇ ਭਰਪੂਰ ਯਾਦ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕੰਵਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ।
ਸਾਧੋ ਸ੍ਮਰ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮ੍ ਆਤ੍ਮੀਯਾਂ ਸ੍ਮਰ ਚਾਕृਤਿਮ੍ । ਅਕਾਣ੍ਡ ਏਵ ਕਿਂ ਦੇਹਵਿਰਾਮਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਓ ਸਾਧੂ, ਮਹਾਂਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੰਨ ਕੇ ਯਾਦ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰ। ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵਜ੍ਹਾ ਦੇ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਅਰਾਮ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਹੇਯੋਪਾਦੇਯਸਙ੍ਕਲ੍ਪਵਿਹੀਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਗੈਃ । ਭਾਵਾਭਾਵੈਸ੍ ਤਵਾਰ੍ਥਃ ਕਸ੍ ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਛੱਡਣ ਤੇ ਲੈਣ ਦੀ ਸੋਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਦਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਮਤਲਬ ਹੈ? ਹੁਣ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋ।
ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮ੍ ਇਹ ਦੇਹੇਨ ਕਲ੍ਪਂ ਯਾਵਦ੍ ਅਨੇਨ ਤੇ । ਵਯਂ ਹਿ ਨਿਯਤਿਂ ਵਿਦ੍ਮੋ ਯਥਾਭੂਤਾਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤ
ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਇਤਨਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ ਜਿੰਨਾ ਇੱਕ ਯੁਗ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਤਕਦੀਰ ਦੀ ਅਸਲ ਰੀਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ।
ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੇਨ ਭਵਤਾ ਰਾਜ੍ਯ ਏਵੇਹ ਤਿष੍ਠਤਾ । ਕ੍ਸ਼ਪਣੀਯਾ ਗਤੋਦ੍ਵੇਗਮ੍ ਆਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਮ੍ ਇਯਂ ਤਨੁਃ
ਜੀਵਨ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਥੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿ। ਇਹ ਸਰੀਰ, ਹੁਣ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਿਭਾਉਣੀ ਪਵੇਗੀ।
ਤਨੌ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਸ਼ੀਰ੍ਣਾਯਾਂ ਸ੍ਵੇ ਮਹਿਮ੍ਨਿ ਤ੍ਵਯਾਨਘ । ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਫੁਟਿਤੇ ਕੁਮ੍ਭੇ ਕੁਮ੍ਭਾਕਾਸ਼ੇਨ ਖੇ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਟੁੱਟੇ ਘੜੇ ਵਿਚਲਾ ਅਕਾਸ਼ ਆਸਮਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਸ੍ਥਾਯਿਨੀ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਦृष੍ਟਲੋਕਪਰਾਵਰਾ । ਇਯਂ ਤਵ ਤਨੁਰ੍ ਜਾਤਾ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਵਿਲਾਸਿਨੀ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤਕ ਸਾਫ ਤੇ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੀਵਨ ਮੁਕਤ ਦੀ ਖੇਡ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨੋਦਿਤਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਾ ਨ ਵਿਲੀਨਾਸ੍ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਾਃ । ਨ ਜਗਜ੍ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਸਾਧੋ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਜਸਿ ਕਿਂ ਮੁਧਾ
ਨਾ ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹੇ ਹਨ, ਨਾ ਪਹਾੜ ਗਲਿਆ ਹਨ, ਨਾ ਸੰਸਾਰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਹੇ ਸਾਧੂ, ਤੂੰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਛੱਡਦਾ ਹੈਂ?
ਵਾਯੁਰ੍ ਵਹਤਿ ਨੋਨ੍ਮਤ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਭਸ੍ਮਧੂਸਰਃ । ਲੋਲਾਮਰਕਪਾਲਾਙ੍ਕਸ੍ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਜਸਿ ਕਿਂ ਮੁਧਾ
ਹਵਾ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਤੇ ਧੂੜ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਖੋਖਲੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਨਾਲ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ—ਤੂੰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਛੱਡਦਾ ਹੈਂ?
ਅਸ਼ੋਕ ਇਵ ਮਞ੍ਜਰ੍ਯਃ ਪੁष੍ਕਰਾਵਰ੍ਤਵਿਦ੍ਯੁਤਃ । ਨ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਕੋਸ਼ੇ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਜਸਿ ਕਿਂ ਮੁਧਾ
ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਨਵੇਂ ਕਲਿਆਂ ਜਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਘੇਤ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ—ਤੂੰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਛੱਡਦਾ ਹੈਂ?
ਧਾਰਾਸਾਰਰਣਚ੍ਛੈਲਾਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਜ੍ਜ੍ਵਲਨੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ । ਕਕੁਭੋ ਨ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਜਸਿ ਕਿਂ ਮੁਧਾ
ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੜੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦੀਆਂ—ਤੂੰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਛੱਡਦਾ ਹੈਂ?
ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਰੁਦ੍ਰਾਖ੍ਯਤ੍ਰਯਸ਼ੇषਮ੍ ਇਦਂ ਜਗਤ੍ । ਸ੍ਥਿਤਂ ਜਰਢਜੀਮੂਤਂ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਜਸਿ ਕਿਂ ਮੁਧਾ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਰੁਦਰ ਆਦਿ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਬਦਲਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਛੱਡਦਾ ਹੈਂ?
ਸ੍ਫੁਟਦਦ੍ਰੀਨ੍ਦ੍ਰਟਾਙ੍ਕਾਰਕਰਾਲਾਰਾਵਵਨ੍ਤਿ ਖੇ । ਕਲ੍ਪਾਭ੍ਰਾਣਿ ਨ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਿ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਜਸਿ ਕਿਂ ਮੁਧਾ
ਕਲਪ ਦੇ ਬਦਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੀ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗرجਦੇ ਨਹੀਂ—ਤੂੰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਛੱਡਦਾ ਹੈਂ?
ਅਹਂ ਭੂਤਾਵਕੀਰ੍ਣਾਸੁ ਸਾਲੋਕਾਸੁ ਖਗਧ੍ਵਜਃ । ਵਿਹਰਾਮਿ ਦਸ਼ਾਸ਼ਾਸੁ ਮਾ ਦੇਹਮ੍ ਅਵਧੀਰਯ
ਮੈਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਝੰਡਾ, ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਸਮਝ।