ਵੀਤਸ਼ੋਕਭਯਾਯਾਸੋ ਨਿਰੀਹਸ਼੍ ਛਿਨ੍ਨਸਂਸ਼ਯਃ । ਜਗਾਮ ਸ਼ਿਖਰਂ ਮੇਰੋਸ੍ ਸਮਾਧ੍ਯਰ੍ਥਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਦੁੱਖ, ਡਰ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਮਾਧੀ ਲਈ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪਸਮਾਧਿਨਾ । ਦਸ਼ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਸ਼ਾਮਾਸਾਵ੍ ਆਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਨੇਹਦੀਪਵਤ੍
ਉਹ ਉੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਨਿਰਵਿਕਲਪ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ, ਤੇਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਵ੍ਯਪਗਤਕਲਨਾਕਲਙ੍ਕਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਅਮਲਾਤ੍ਮਨਿ ਪਾਵਨੇ ਪਦੇ ऽਸੌ । ਸਲਿਲਕਣ ਇਵਾਮ੍ਬੁਧੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵਿਗਲਿਤਭੇਦਮ੍ ਅਥੈਕਤਾਂ ਜਗਾਮ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀ ਹਲਚਲ ਤੇ ਮਲਿਨਤਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਆਪਣੀ ਨਿਰਮਲ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਇਕਤਾ ਦੇ ਪਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਇਕ ਬੂੰਦ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਸਤਨੂਜਸ੍ਯ ਮਤਿਮਾਤ੍ਰਾਪਮਾਰ੍ਜਨਮ੍ । ਯਥੋਪਯੁਕ੍ਤਂ ਤੇ ਰਾਮ ਤਾਵਦ੍ ਏਵੋਪਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਰਾਮਾ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਸਫਾਈ ਉਤਨੀ ਹੀ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਕੇਵਲ ਉਸੇ ਮਕਸਦ ਲਈ।
ਜ੍ਞੇਯਮ੍ ਏਤੇਨ ਵਿਜ੍ਞਾਤਮ੍ ਅਸ਼ੇषੇਣਾਵਨੀਸ਼੍ਵਰ । ਸ੍ਵਦਨ੍ਤੇ ऽਸ੍ਮੈ ਨ ਯਦ੍ ਭੋਗਾ ਰੋਗਾ ਇਵ ਸੁਮੇਧਸੇ
ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਸੁਖ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਗ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਜ੍ਞਾਤਜ੍ਞੇਯਸ੍ਯ ਮਨਸੋ ਨੂਨਮ੍ ਏਤਦ੍ ਧਿ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਨ ਸ੍ਵਦਨ੍ਤੇ ਸਮਗ੍ਰਾਣਿ ਭੋਗਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਯਤ੍ ਪੁਨਃ
ਜਿਸ ਮਨ ਨੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਇਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ ਕਿ ਸੁਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਰਸ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀਆਂ।
ਭੋਗਭਾਵਨਯਾ ਯਾਤਿ ਬਨ੍ਧੋ ਦਾਰ੍ਢ੍ਯਮ੍ ਅਵਸ੍ਤੁਜਃ । ਤਯੈਵ ਸ਼ਾਨ੍ਤਯਾ ਯਾਤਿ ਬਨ੍ਧੋ ਜਗਤਿ ਤਾਨਵਮ੍
ਸੁਖ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ, ਅਸਲ ਰਹਿਤ ਬੰਧਨ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਉਹੀ ਕਲਪਨਾ ਜਦੋਂ ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਬੰਧਨ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਸਨਾਤਾਨਵਂ ਰਾਮ ਮੋਕ੍ਸ਼ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਬੁਧੈਃ । ਪਦਾਰ੍ਥਵਾਸਨਾਦਾਰ੍ਢ੍ਯਂ ਬਨ੍ਧ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਭਿਧੀਯਤੇ
ਰਾਮਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਪਤਲਾ ਹੋਣਾ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਮੁਕਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣਾ ਬੰਧਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਾਭਿਗਮਨਂ ਭਵਤਿ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ੋ ਨृਣਾਮ੍ । ਪੁਨਰ੍ ਵਿषਯਵੈਰਸ੍ਯਂ ਕਦਰ੍ਥਾਦ੍ ਉਪਜਾਯਤੇ
ਅਕਸਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਆਤਮਕ ਸਚਾਈ ਦੀ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਉਲਝਣ ਜਾਂ ਨਫ਼ਰਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਮ੍ਯਕ੍ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਯਸ੍ ਤਜ੍ਜ੍ਞੋ ਜ੍ਞਾਤਜ੍ਞੇਯਸ੍ ਤੁ ਪਣ੍ਡਿਤਃ । ਨ ਸ੍ਵਦਨ੍ਤੇ ਬਲਾਦ੍ ਏਵ ਤਸ੍ਮੈ ਭੋਗਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਜੋ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਹੈ; ਜੋ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਜਾਣੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੰਡਿਤ ਹੈ। ਐਸੇ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭੋਗ, ਜੇਕਰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਵੀ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ।
ਯਸ਼ਃਪ੍ਰਭृਤਿਨਾ ਯਸ੍ਮੈ ਹੇਤੁਨੈਵ ਵਿਨਾ ਪੁਨਃ । ਭੁਵਿ ਭੋਗਾ ਨ ਰੋਚਨ੍ਤੇ ਸ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਜ਼ਤ ਜਾਂ ਧਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭੋਗ ਚੰਗੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞੇਯਂ ਯਾਵਨ੍ ਨ ਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਤਾਵਤ੍ ਤਾਤ ਨ ਜਾਯਤੇ । ਵਿषਯੇष੍ਵ੍ ਅਰਤਿਰ੍ ਜਨ੍ਤੋਰ੍ ਮਰੁਭੂਮੌ ਲਤਾ ਯਥਾ
ਜਦ ਤੱਕ ਜਾਣੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਜੀਵ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਲਈ ਉਲਝਣ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਬੇਲ ਨਹੀਂ ਉੱਗਦੀ।
ਅਤ ਏਵ ਹਿ ਵਿਜ੍ਞਾਤਜ੍ਞੇਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਰਘੂਦ੍ਵਹ । ਯਦ੍ ਏਨਂ ਰਞ੍ਜਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਤਾ ਨ ਰਮ੍ਯਾ ਭੋਗਭੂਮਯਃ
ਇਸ ਲਈ, ਰਘੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਸ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਜਾਣੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਭੋਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀਆਂ।
ਰਾਮੋ ਯਦ੍ ਏਤਜ੍ ਜਾਨਾਤਿ ਤਦ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਸਨ੍ਮੁਖਾਤ੍ । ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤਵਿਸ਼੍ਰਾਮੋ ਰਾਘਵਸ੍ਯੋਪਜਾਯਤੇ
ਰਾਮਾ ਜੋ ਕੁਝ ਸੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਵਜੋਂ ਸਿੱਧਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੇਵਲਂ ਕੇਵਲੀਭਾਵਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਂ ਸਮਪੇਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਰਾਮਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ ਸ਼ਰਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ ਜਲਵਿਸ਼੍ਰਮਣਂ ਯਥਾ
ਰਾਮ ਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਪੂਰੀ, ਅਖੰਡ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯੈ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਯੁਕ੍ਤਿਂ ਕਥਯਤੁ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਯਮ੍
ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਘਵ ਦਾ ਮਨ ਆਰਾਮ ਪਾਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਸਾਂਝੀ ਕਰਨ।
ਰਘੂਣਾਮ੍ ਏष ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ਕੁਲਗੁਰੁਸ੍ ਸਦਾ । ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ ਸਰ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ੀ ਚ ਤ੍ਰਿਕਾਲਾਮਲਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਉਹ ਰਘੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵਸਿष੍ਠ ਭਗਵਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸ੍ਮਰਸਿ ਯਤ੍ ਸ੍ਵਯਂ । ਆਵਯੋਰ੍ ਵੈਰਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸੇ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਸਿਖਾਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਚਲੇ ਵੈਰ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ?
ਨਿषਧਾਦ੍ਰੇਰ੍ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਸਾਨੌ ਸਰਲਸਙ੍ਕੁਲੇ । ਉਪਦਿष੍ਟਂ ਭਗਵਤਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਦ੍ਮਭੁਵਾ ਬਹੁ
ਨਿਸ਼ਧ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਸੜਲ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ, ਪਦਮਭੂ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨੇ ਰਿਸੀਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਯੇਨ ਯੁਕ੍ਤਿਮਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ ਜ੍ਞਾਨੇਨੇਯਂ ਹਿ ਵਾਸਨਾ । ਸਂਸਾਰੀ ਨੂਨਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਸ਼ਮਂ ਸ਼੍ਯਾਮੇਵ ਭਾਸ੍ਵਤਾ
ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਵਿਚ ਸਮਝ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਵਾਸਨਾ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸੰਸਾਰੀ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰਾ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਏਵ ਯੁਕ੍ਤਿਮਜ੍ ਜ੍ਞੇਯਂ ਰਾਮਾਯਾਨ੍ਤੇਨਿਵਾਸਿਨੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਉਪਦਿਸ਼ਾਸ਼ੁ ਤ੍ਵਂ ਯੇਨ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ
ਇਹੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਢੰਗ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸਿਖਾਈ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸਿੱਖਾ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਰਾਮ ਪਾ ਲਵੇ।
ਕਦਰ੍ਥਨਾ ਚ ਨੈਵੈषਾ ਰਾਮੋ ਹਿ ਗਤਕਿਲ੍ਬਿषਃ । ਨਿਰ੍ਮਲੇ ਮਕੁਰੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਯਤ੍ਨੇਨੈਵ ਬਿਮ੍ਬਤਿ
ਕੋਈ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਫ਼ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਚਿਹਰਾ ਬਿਨਾ ਜਤਨ ਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।
ਤਜ੍ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਸ੍ ਤਦ੍ ਵੈਦਗ੍ਧ੍ਯਮ੍ ਅਖਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਸਚ੍ਛਿष੍ਯਾਯ ਵਿਰਕ੍ਤਾਯ ਸਾਧੋ ਯਦ੍ ਉਪਦਿਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਹ ਗਿਆਨ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਅਰਥ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਹੁਨਰ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਚੰਗੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਿਰਕਤ ਹੈ।
ਅਸ਼ਿष੍ਯਾਯਾਵਿਰਕ੍ਤਾਯ ਯਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਉਪਦਿਸ਼੍ਯਤੇ । ਤਤ੍ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸ਼੍ਵਦृਤਾਵ੍ ਇਵ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਵਿਰਕਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਥੂਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਵੀਤਰਾਗਭਯਕ੍ਰੋਧਾ ਨਿਰ੍ਮਮਾ ਗਲਿਤੈਨਸਃ । ਵਦਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾ ਯਤ੍ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ੍ਯਤੀਹ ਧੀਃ
ਜੋ ਰਾਗ, ਡਰ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਤੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਇੱਥੇ ਮਨ ਆਰਾਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਗਾਧਿਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵ੍ਯਾਸਨਾਰਦਪੂਰ੍ਵਕਾਃ । ਮੁਨਯਸ੍ ਤੇ ਤਮ੍ ਏਵਾਰ੍ਥਂ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਪੂਜਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਵਿਆਸ ਤੇ ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸੀ ਗੱਲ ਦੀ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ, 'ਚੰਗਾ ਕਿਹਾ, ਚੰਗਾ ਕਿਹਾ'।
ਅਥੋਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜੇ ਸਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਮੁਨੇ ਯਦ੍ ਆਦਿਸ਼ਸਿ ਮੇ ਤਦ੍ ਅਵਿਘ੍ਨਂ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਕਸ੍ ਸਮਰ੍ਥਸ੍ ਸਮਰ੍ਥੋ ऽਪਿ ਸਤਾਂ ਲਙ੍ਘਯਿਤੁਂ ਵਚਃ
ਮੁਨਿ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਉਹ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਕੌਣ, ਭਾਵੇਂ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਸਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਟਾਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਅਹਂ ਹਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਰਾਮਾਦੀਨਾਂ ਮਨਸ੍ਤਮਃ । ਜ੍ਞਾਨੇਨਾਪਨਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਦੀਪੇਨੇਵ ਨਿਸ਼ਾਤਮਃ
ਮੈਂ ਅੱਜ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ, ਰਾਮ ਆਦਿ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਹਨੇਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੀਵਾ ਰਾਤ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯ੍ ਅਖਣ੍ਡਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਸਾਰਭ੍ਰਮਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ । ਨਿषਧਾਦ੍ਰੌ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਜ੍ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਦ੍ਮਜਨ੍ਮਨਾ
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਉਹ ਗਿਆਨ ਬਿਨਾ ਵਿਘਨ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਿਸ਼ਧ ਪਹਾੜ ਤੇ ਕਮਲ-ਜਨਮਾ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਟਕਣ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।