ਪ੍ਰਾਵृਣ੍ਨਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯੁਪਰਮੇ ਦੇਵਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਰਿਸੂਦਨਃ । ਧਿਯਾ ਵਿਲੋਕਯਾਮ੍ ਆਸ ਕਦਾਚਿਜ੍ ਜਾਗਤੀਂ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਪਣੀ ਪਤਝੜ ਦੀ ਨੀਂਦ ਖਤਮ ਕਰ ਕੇ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।
ਤ੍ਰੈਵਿष੍ਟਪਂ ਸ੍ਵਮਨਸਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਚਾਵਲੋਕ੍ਯ ਸਃ । ਆਚਾਰਮ੍ ਆਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਪਾਤਾਲਮ੍ ਅਰਿਪਾਲਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਫੌਰਨ ਹੀ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਾਲੇ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਰਸਮਾਧਾਨਸ੍ਥਿਤੇ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਦਾਨਵੇ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪਦਮ੍ ਅਰੀਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਰੇ ਪ੍ਰੌਢਿਮ੍ ਉਪਾਗਤਾਮ੍
ਉਥੇ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੈਤ ਨੂੰ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵਧੀ ਹੋਈ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ,
ਵ੍ਯਾਲਤਲ੍ਪਤਲਸ੍ਥਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਾਰ੍ਣਵਸ਼ਾਯਿਨਃ । ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣੇਰ੍ ਦੇਹਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰਚਾਰਿਣਾ
ਜੋ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਅਜਗਰ ਦੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ
ਪਦ੍ਮਾਸਨਸ੍ਥਸ੍ਯ ਮਨਸ਼੍ਸ਼ਰੀਰੇਣਾਤਿਭਾਸ੍ਵਤਾ । ਇਦਂ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਬ੍ਜਮਹਾਲਿਨਾ
ਕਮਲ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸੋਚਿਆ: ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਮਲ
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇ ਪਦਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਪਾਤਾਲੇ ਗਤਨਾਯਕੇ । ਕष੍ਟਂ ਸृष੍ਟਿਰ੍ ਇਯਂ ਪ੍ਰਾਯੋ ਨਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਾਗਤਾ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਥੱਕ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਦੈਤ-ਸਵਭਾਵ ਲਗਭਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ
ਦੈਤ੍ਯਾਭਾਵੇ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇਣੀ ਨਿਰ੍ਜਿਗੀषੁਪਦਂ ਗਤਾ । ਸ਼ਮਮ੍ ਏष੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਦृष੍ਟਾਬ੍ਦਪਟਲੇਵ ਸਰਿਦ੍ ਵਰਾ
ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ; ਜਲਦੀ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਲਹਿਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਨਦੀ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਜਾਵੇਗੀ
ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਖ੍ਯਂ ਵਿਗਤਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਂ ਤਤੋ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਤਤ੍ ਪਦਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਭਿਮਾਨਾ ਵਿਰਸਾ ਲਤੇਵ ਪਰਿਸ਼ੁष੍ਕਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ, ਜੋ ਦੁਲਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਖਰੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗੀ; ਅਹੰਕਾਰ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਣ ਤੇ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਕ ਜਾਣ, ਉਹ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵੌਘੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਆਯਾਤੇ ਭੁਵਿ ਯਜ੍ਞਤਪਃਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਅਦੇਵਤ੍ਵਫਲਾਸ੍ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ ਸ਼ਮਮ੍ ਏष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਅਦੇਵਤਾਈ ਹਨ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕ੍ਰਿਯਾਸ੍ਵ੍ ਅਥੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸੁ ਭੂਲੋਕੋ ऽਸ੍ਤਮ੍ ਉਪੈष੍ਯਤਿ । ਅਸਂਸਾਰਪ੍ਰਸਙ੍ਗੋ ऽਥ ਸ਼ੇषੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਥੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਠੰਢੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਲੋਕ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਅਰਥ ਬਚਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਿਆ।
ਆਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਯਦ੍ ਇਦਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਮਯਾ । ਲਯਮ੍ ਏष੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਕਾਲੇ ਤਤ੍ ਤਾਪੇ ਹਿਮਕਣੋ ਯਥਾ
ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਮੈਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਾਲੀ ਹੀ ਲੈ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਪ ਵਿੱਚ ਹਿਮ ਦਾ ਕਣ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮ੍ ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਆਭਾਸੇ ਵਿਲੀਯ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਆਗਤੇ । ਕृਤਂ ਮਯੇਹ ਭਵਤਿ ਸ੍ਵਲੀਲਾਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਿਣਾ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹਕੀਕਤ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ऽਹਮ੍ ਅਪਿ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਨष੍ਟਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਤਾਰਕੇ । ਵਪੁਃਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਆਦਾਯ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਏष੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਪਦੇ
ਫਿਰ, ਇਸ ਖਾਲੀਪਨ ਵਿਚ ਜਿੱਥੇ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਅਕਾਣ੍ਡ ਏਵਮ੍ ਏਵਂ ਹਿ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਉਪਸ਼ਮਂ ਗਤੇ । ਨੇਹ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ऽਨੁਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਨ੍ਯੇ ਜੀਵਨ੍ਤੁ ਦਾਨਵਾਃ
ਜਿਵੇਂ, ਜਗਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ; ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿਚ, ਦੈਤ ਜੀਊਣ।
ਦੈਤ੍ਯੋਦ੍ਵੇਗੇਨ ਵਿਬੁਧਾਸ੍ ਤਤੋ ਯਜ੍ਞਤਪਃਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਤੇਨ ਸਂਸਾਰਸਂਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਅਸਂਸਾਰਕ੍ਰਮੋ ऽਨ੍ਯਥਾ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਉਤਪਾਤ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਯਜਨ, ਤਪ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚੱਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਰਸਾਤਲਂ ਗਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਤ੍ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਸ੍ਵੇ ਕ੍ਰਮੇ ਦਾਨਵਾਧੀਸ਼ਮ੍ ऋਤੁਃ ਪੁਨਰ੍ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਢੰਗ ਵਿਚ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਪਸ ਰੱਖਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਸਮ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਮ੍ ਅਥ ਚੇਦ੍ ਇਤਰਂ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਕਰੋਮਿ ਤਦ੍ ਅਸੌ ਮਨ੍ਯੇ ਦੇਵਾਨ੍ ਉਤ੍ਸਾਦਯਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਤ੍ਵ੍ ਅਯਂ ਦੇਹਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਃ ਪਾਵਨੋ ਮਹਾਨ੍ । ਆਕਲ੍ਪਮ੍ ਇਹ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦੇਹੇਨਾਨੇਨ ਤੇਨ ਚ
ਇਹ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦਾ ਆਖਰੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਹੈ; ਇਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਉਹ ਇੱਥੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਰਹੇਗਾ।
ਏਵਂ ਹਿ ਨਿਯਤਿਰ੍ ਦੈਵੀ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਪਾਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇਨ ਯਥਾਕਲ੍ਪਂ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮ੍ ਇਹ ਦੇਹਿਨਾ
ਇਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਨਿਯਮਤ ਇੱਛਾ ਹੈ: ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ, ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਇੱਥੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਮ੍ ਏਵ ਗਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਬੋਧਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਗਰ੍ਜਨ੍ ਗਿਰਿਦਰੀਸੁਪ੍ਤਂ ਮਯੂਰਮ੍ ਇਵ ਵਾਰਿਦਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਕੋਲ ਤੁਰੰਤ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਮੋਰ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਦੀ ਗਰਜ ਉਠਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਸਮਾਧਿਸ੍ਥਃ ਕਰੋਤ੍ਵ੍ ਅਸੁਰਨਾਥਤਾਮ੍ । ਮਣਿਰ੍ ਮੁਕ੍ਤਮਨਸ੍ਕਾਰਃ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਇਵ
ਉਹ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਮੁਕਤ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਣੀ ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪਰਛਾਵਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਨ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਗੋ ऽਯਮ੍ ਏਵਂ ਸਹ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚ ਨਾਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਂ ਤਨ੍ ਮੇ ਕ੍ਰੀਡਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀ ਰਹਿ ਕੇ, ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਤੇ ਇਹ ਦੁਵਿਧਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਖੇਡ ਹੈ।
ਸਰ੍ਗਕ੍ਸ਼ਯੋਦਯਾਵ੍ ਏਤੌ ਸੁਸਮੌ ਮਮ ਯਦ੍ਯ੍ ਅਪਿ । ਤਥਾਪੀਦਂ ਯਥਾਸਂਸ੍ਥਂ ਭਵਤ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯੇਨ ਕਿਂ ਮਮ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਦੋਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲਗਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਰਹੇ; ਜੇ ਇਹ ਹੋਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਪਰਵਾਹ?
ਭਾਵਾਭਾਵੇषੁ ਯਤ੍ ਤੁਲ੍ਯਂ ਤਨ੍ਨਾਸ਼ੇ ਤਤ੍ਸ੍ਥਿਤੌ ਚ ਵਾ । ਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਃ ਕੁਬੁਦ੍ਧਿਤ੍ਵਾਤ੍ ਤਦ੍ ਵ੍ਯੋਮਹਨਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਚੀਜ਼ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਜਾਂ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ 'ਤੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਯਾਮਿ ਪਾਤਾਲਂ ਬੋਧਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਂ ਨਯਾਮਿ ਸਂਸਾਰਂ ਲੀਲਾਂ ਸਮ੍ਪਾਦਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਠੀਕਤਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸੁਰਪੁਰਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰੋਦ੍ਧਤਾਚਾਰਘੋਰਂ ਕਮਲਮ੍ ਇਵ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਮ੍ ਉਦ੍ਬੋਧਯਾਮਿ । ਜਗਦ੍ ਇਦਮ੍ ਅਖਿਲਾਸ੍ਥਂ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਨਯਾਮਿ ਘਨਵਿਧਿਰ੍ ਇਵ ਸ਼ੈਲੇ ਚਞ੍ਚਲਂ ਮੇਘਜਾਲਮ੍
ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਚਾਲਾਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਕਮਲ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਠੀਕਤਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਘਣ ਬੱਦਲ ਚਲਦੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਾਦ੍ ਰਾਮ ਤਤ੍ਪੁਰਮ੍ । ਚਚਾਲ ਪਰਿਵਾਰੇਣ ਸਹ ਸਾਭ੍ਰ ਇਵਾਚਲਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੁਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਚਲ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਤਲਰਨ੍ਧ੍ਰੇਣ ਤੇਨੈਵ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਾਮ੍ਭਸਾ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਨਗਰਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕਮ੍ ਇਵਾਪਰਮ੍
ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਇੱਕ ਦਰਾਰ ਰਾਹੀਂ, ਪਾਣੀ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਹੇਮਮਨ੍ਦਿਰਕੋਸ਼ਸ੍ਥਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਾਸੁਰਂ ਹਰਿਃ । ਅਥ ਸ਼ੈਲਗੁਹਾਲੀਨਂ ਸਮਾਧਿਸ੍ਥਮ੍ ਇਵਾਬ੍ਜਜਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ।
ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਤੇਜਸਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਵੈष੍ਣਵੇਨਾਵਧੂਨਿਤਾਃ । ਦੂਰਂ ਯਯੁਰ੍ ਦਿਨੇਸ਼ਾਂਸ਼ੁਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਇਵ ਕੌਸ਼ਿਕਾਃ
ਉਥੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਦੈਤ ਦਿਲੋਂ ਹਿੱਲ ਗਏ ਅਤੇ ਦੂਰ ਭੱਜ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਕੌਸਿਕ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।