ਅਸਤ੍ ਤਦ੍ ਅਨਭਿਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪਦਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯਤੇ । ਤ੍ਵਯਾ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਥਾ ਪਕ੍ਤ੍ਰਾ ਮਾਂਸਾਨਾਂ ਸ੍ਵਾਦਵੇਦਨਮ੍
ਜੋ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਤੇ ਅਣਪਸੰਦ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਸਪਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਭ ਨਾਲ ਮਾਸ ਦਾ ਅਸਲ ਸਵਾਦ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਮਾਨਾਪਿ ਵਸ੍ਤੁਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਨ ਸ੍ਥਿਤਾ ਤ੍ਵਯਿ ਨ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਵਨਿਤਾਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਸਤ੍ਤੇਵ ਗਤਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ
ਚੀਜ਼ ਦੀ ਚਮਕ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਟਿਕਦੀ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਉਸ عورت ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਨਹੀਂ।
ਸਦ੍ ਅਪੀਹ ਨ ਸਤ੍ਤਾਯੈ ਵਸ੍ਤੁ ਨਾਕਲਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਤੁष੍ਟਯੇ ਨ ਸ੍ਵਲਾਵਣ੍ਯਂ ਮਕੁਰਾਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਿਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ—ਜਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਲਾਵਣਿਆ آئਨੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰੱਜਦਾ ਹੈ।
ਲੁਠਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਦੇਹਃ ਕਾष੍ਠਲੋष੍ਟਸਮਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਸਨ੍ਨ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸਤ੍ਤਯੈਵਾਤ੍ਤੋ ਯਾਮਾਸ੍ਵ੍ ਇਵ ਰਵਿਂ ਵਿਨਾ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਸਰੀਰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡੇਲੇ ਵਾਂਗ ਲੁੜਕਦਾ ਹੈ; ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਦੇ ਪਹਿਰ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਬਿਨਾ।
ਸੁਖਦੁਃਖਕ੍ਰਮਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਵਨ੍ਤਂ ਪਰਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਪ੍ਰਾਕਾਸ਼੍ਯਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਯਥਾ ਤਮਸ੍ ਤੇਜੋ ऽਥ ਵਾ ਹਿਮਮ੍
ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਲੜੀ, ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਆਉਣ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਪਾਲਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਦਾਲੋਕਨਯੈਵੈਤੇ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸੁਖਾਦਯਃ । ਸੂਰ੍ਯਾਲੋਕਨਯਾ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਦਯੋ ਯਥਾ
ਤੇਰੀ ਝਲਕ ਪੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸੁਖ ਆਦਿਕ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਿੱਟਾ ਆਦਿਕ ਰੰਗ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਲਬ੍ਧਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਕ੍ਸ਼ਣ ਏਵ ਤੇ । ਤੇ ਤਮਾਂਸੀਵ ਦੀਪਸ੍ਯ ਦृष੍ਟਾਵ੍ ਏਵ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍
ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਹਾਲਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜਦੇ ਹੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੇਖਦੇ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਤੁਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮਸ੍ਤਾ ਤਮਸੋ ਦੀਪਾਸਤ੍ਤਾਯਾਂ ਸ੍ਫੁਟਤਾਂ ਗਤਾ । ਦੀਪਸਮ੍ਬਨ੍ਧਸਮਯੇ ਸਾ ਚੋਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਹਨੇਰਾ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਅਸਲ ਹੈ, ਦੀਵਾ ਨਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਠਦਾ ਤੇ ਫਿਰ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਸੁਖਦੁਃਖਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਨਾਮਯਮ੍ । ਜਾਯਤੇ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੈਵ ਸਰ੍ਵਨਾਸ਼ੇਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਤੈਨੂੰ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਉੱਠਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਙ੍ਗੁਰਤ੍ਵਾਦ੍ ਇਹ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਕਾਲਂ ਨਾਣੁਮ੍ ਅਪਿ ਕ੍ਸ਼ਮਾ । ਨਿਮੇषਲਕ੍ਸ਼ਭਾਗਾਖ੍ਯਾ ਤਨ੍ਵੀ ਕਾਲਕਲਾ ਯਥਾ
ਇਹਦੀ ਨਾਜੁਕਤਾ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਪਲਕ ਝਪਕਣ ਦੇ ਲੱਖਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਰਗਾ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਰੀ ਨਸ਼੍ਵਰੀ ਤਨ੍ਵੀ ਸੁਖਦੁਃਖਾਦਿਭਾਵਨਾ । ਸ੍ਫੁਰਤਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤ੍ਵਯਿ ਦृष੍ਟੇ ਵਿਲੀਯਤੇ
ਸੁਖ, ਦੁੱਖ ਆਦਿ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਛਣਕਣ ਵਾਲੀ, ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਨਾਜੁਕ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉੱਠਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਦਾਲੋਕਕ੍ਸ਼ਣੋਦ੍ਭੂਤਾ ਤ੍ਵਦਾਲੋਕਕ੍ਸ਼ਣਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਮृਤੈਵ ਜਾਤਾ ਜਾਤੈਵ ਮृਤਾ ਕੇਨੋਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਜਨਮ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਮੌਤ ਵੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਥਿਰਂ ਵਸ੍ਤੁ ਕਥਂ ਕਾਰ੍ਯਕਰਂ ਭਵੇਤ੍ । ਤਰਙ੍ਗੈਰ੍ ਉਤ੍ਪਲਾਕਾਰੈਰ੍ ਮਾਲਾ ਕਥਮ੍ ਇਵੋਮ੍ਭ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਚੀਜ਼ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਟਿਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਵਰਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਕਿਵੇਂ ਪੋਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਯਦਿ ਜਾਤਵਿਨਿਰ੍ਨष੍ਟਂ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਕਰਿष੍ਯਤ । ਤਦਾਰਂਸ੍ਯਤ ਲੋਕੋ ऽਯਂ ਮਾਲਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਡਿਦ੍ਗੁਣੈਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਫੌਰਨ ਮਰ ਜਾਵੇ ਤੇ ਉਹ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਪੋ ਲੈਂਦਾ।
ਇਮਾਂ ਸੁਖਾਦਿਕਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਵਿਵੇਕਿਜਨਚੇਤਸਿ । ਸ੍ਥਿਤਸ੍ ਸਨ੍ ਨੈਵ ਗृਹ੍ਣਾਸਿ ਨ ਜਹਾਸਿ ਸਮਸ੍ਥਿਤੇ
ਸੁਖ ਆਦਿ ਦੀ ਇਹ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਵਿਵੇਕ ਵਾਲੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਨਾ ਇਸ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈਂ, ਨਾ ਛੱਡਦਾ ਹੈਂ, ਸਦਾ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਵਿਵੇਕਿਨਿ ਯੋ ऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਸ ਭਵਾਤ੍ਮਨ੍ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ । ਤਦ੍ਰੂਪਕਥਨੇਨਾਲਂ ਮਮਾਮਲਪਦਾਸ੍ਪਦ
ਤੂੰ ਜੋ ਬੇਪਰਵਾਹ ਤੇ ਅਜਾਣ ਹੈਂ, ਸਿਰਫ਼ ਮੌਕੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਜਿੰਦ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਐਸਾ ਸੁਭਾਵ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਜੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਨਿਰੀਹੇਣ ਨਿਰਂਸ਼ੇਨ ਨਿਰਹਙ੍ਕृਤਿਨਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਸਤੈਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਸਤੇਵਾਪਿ ਕਰ੍ਤृਤ੍ਵਮ੍ ਉਰਰੀਕृਤਮ੍
ਤੂੰ ਜੋ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ, ਅੰਗ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈਂ, ਉਹ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇਂ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇਂ।
ਜਯ ਪ੍ਰੋਡ੍ਡਾਮਰਾਕਾਰ ਜਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਪਰਾਯਣ । ਜਯ ਸਰ੍ਵਾਗਮਾਤੀਤ ਜਯ ਸਰ੍ਵਾਗਮਾਸ੍ਪਦ
ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਨਿਰਭੀਕ ਹੈ! ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ! ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ! ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ!
ਜਯ ਜਾਤ ਜਯਾਜਾਤ ਜਯ ਕ੍ਸ਼ਤ ਜਯਾਕ੍ਸ਼ਤ । ਜਯ ਭਾਵ ਜਯਾਭਾਵ ਜਯ ਜੇਯ ਜਯਾਜਯ
ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਨਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ! ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਜਖਮੀ ਨੂੰ, ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਨਾ ਜਖਮੀ ਨੂੰ! ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ! ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਨਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ!
ਉਲ੍ਲਸਾਮ੍ਯ੍ ਉਪਸ਼ਾਮ੍ਯਾਮਿ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯ੍ ਅਤਿਗਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਚ । ਜਯੀ ਜਯਾਮਿ ਜੀਵਾਮਿ ਨਮੋ ਮਹ੍ਯਂ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਮੈਂ ਚਮਕਦਾ ਹਾਂ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁਕਿਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਜਿੱਤਦਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੀਵਦਾ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਵਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ ਮਯਿ ਵਿਗਤਾਮਯਾਤ੍ਮਨਿ ਸ੍ਵਸਂਸ੍ਥਿਤੌ ਵ੍ਯਪਗਤਰਾਗਰਞ੍ਜਨੇ । ਕ੍ਵ ਬਨ੍ਧਵਃ ਕ੍ਵ ਚ ਵਿਪਦਃ ਕ੍ਵ ਸਮ੍ਪਦੋ ਭਵਾਭਵੌ ਕ੍ਵ ਸ਼ਮਮ੍ ਉਪੈਮਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਆਤਮ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰੰਗ-ਰੂਪ ਮਿਟ ਗਏ ਹਨ—ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ, ਕਿੱਥੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਹਨ, ਕਿੱਥੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਹਨ? ਮੈਂ ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਿੱਥੇ ਪਾਉਂਦਾ ਹਾਂ?
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪਂ ਪਰਾਨਨ੍ਦਸਮਾਧਿਂ ਸਮੁਪਾਯਯੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਭ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉੱਚੀ ਆਨੰਦ ਦੀ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪਸਮਾਧਿਸ੍ਥਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਪਿਤ ਇਵਾਚਲਃ । ਸ਼ੈਲਾਦ੍ ਇਵ ਸਮੁਤ੍ਕੀਰ੍ਣੋ ਬਭੌ ਸ੍ਵਪਦਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਇਕ ਚਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਥਾਥ ਤਿष੍ਠਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਕਾਲੋ ਬਹੁਤਰੋ ਯਯੌ । ਸ੍ਵੇ ਗृਹੇ ਭੁਵਨਸ੍ਥਸ੍ਯ ਮੇਰੋਰ੍ ਇਵ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਃ
ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਬੋਧਿਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਸੁਰਾਧੀਸ਼ੈਰ੍ ਨਾਬੁਧ੍ਯਤ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਅਕਾਲੇ ਬਹੁਸੇਕੋ ऽਪਿ ਬੀਜਕੋਸ਼ਾਦ੍ ਇਵਾਙ੍ਕੁਰਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜਗਾਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਗਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਦੇ ਕੋਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਅੰਕੁਰ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਮੌਸਮ ਲੰਘ ਜਾਣ।
ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪੀਨਾਂਸੋ ऽਤਿष੍ਠਦ੍ ਏਕਦृਕ੍ । ਸ਼ਾਨ੍ਤ ਏਵਾਸੁਰਪੁਰੇ ਮਤ੍ਤਾਰ੍ਣਵ ਇਵੋਪਲਃ
ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਰੀਰ ਤੇ ਇੱਕ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਮੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਪੱਥਰ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਾਨਨ੍ਦਦਸ਼ੈਕਾਨ੍ਤਪਰਿਣਾਮਿਤਯਾ ਤਯਾ । ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਮ੍ ਅਨਾਭਾਸਮ੍ ਇਵਾਭਾਸਪਦਂ ਗਤਃ
ਉੱਚੀ ਆਨੰਦ ਦੀ ਇਕਾਗਰ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਲ ਕੇ, ਉਹ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਚਾਨਣ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਝਲਕਾਂ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਹੋਵੇ।
ਏਤਾਵਤਾਥ ਕਾਲੇਨ ਤਦ੍ਰਸਾਤਲਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਬਭੂਵਾਰਾਜਕਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮਾਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਯਾਯਕਦਰ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਰਸਾਤਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਬਿਨਾ ਰਾਜ ਦੇ ਰਹਿ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡਾ ਛੋਟੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਅਜਮਾਉਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਸਭ ਪਾਸੇ ਕਠੋਰਤਾ ਫੈਲ ਗਈ ਸੀ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੌ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਸਮਾਧੌ ਤਤ੍ਸੁਤੇ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਨ ਬਭੂਵਾਪਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਰਾਜਾ ਦਨੁਸੁਤਾਲਯੇ
ਜਦੋਂ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ।
ਅਸੁਰੇਸ਼ਾਰ੍ਥਿਨਾਂ ਤੇषਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਸਮਾਧਿਤਃ । ਪਰੇਣਾਪਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ਨ ਵ੍ਯਬੁਧ੍ਯਤ
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗ ਨਾ ਆਈ।