ਅਯਂ ਸਂਵਿਦ੍ਵਪੁਰ੍ ਅਹਂ ਨ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਨ ਕृਤਾਸ੍ਪਦਃ । ਦੇਹਃ ਪਤਤੁ ਵੋਦੇਤੁ ਸ੍ਵਯਾਭਿਮਤਯੇਚ੍ਛਯਾ
ਇਹ ਸੂਝ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ 'ਮੈਂ' ਹਾਂ, ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਟਿਕਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਸਰੀਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਹਿਲ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੈ।
ਚਿਰਾਦ੍ ਅਹਮ੍ ਅਹਂ ਜਾਤਸ੍ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਲਾਭਸ਼੍ ਚਿਰਾਦ੍ ਅਯਮ੍ । ਚਿਰਾਦ੍ ਉਪਸ਼ਮਂ ਯਾਮਿ ਕਲ੍ਪਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਜਗਦ੍ ਯਥਾ
ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ 'ਮੈਂ' ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਜਗਤ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਰਾਤ੍ ਸਂਸਾਰਗਾਮਿਤ੍ਵਾਦ੍ ਦੀਰ੍ਘਸਂਸਾਰਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ । ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਚਿਰਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਕਲ੍ਪਸ੍ਯਾਨ੍ਤ ਇਵਾਨਿਲਃ
ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤਕ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਲੰਮੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਮੈਂ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਆਰਾਮ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਤੀਤਾਯ ਸਰ੍ਵਾਯ ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਹ੍ਯਂ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਤੇਭ੍ਯੋ ऽਪਿ ਚ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਏਵ ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਵਾ
ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਸ ਤੈਨੂੰ, ਮੈਨੂੰ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਖਿਲਾਨਨ੍ਤਸਮ੍ਭੋਗਾ ਨ ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਦੋषਦृष੍ਟਿਭਿਃ । ਜਯਤ੍ਯ੍ ਅਕृਤਸਮ੍ਭਾਰਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸाक्षੀ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਨੰਤ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਕਿਸੇ ਤਿਆਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਨ੍ ਪੁष੍ਪ ਇਵਾਮੋਦਸ਼੍ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਿਣ੍ਡ ਇਵਾਨਲਃ । ਤਿਲੇ ਤੈਲਮ੍ ਇਵਾਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਪੁषਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਹੇ ਆਤਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤਿਲ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਹਰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ।
ਹਂਸਿ ਪਾਸਿ ਦਦਾਸਿ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਵਸ੍ਫੂਰ੍ਜਸਿ ਵਲ੍ਗਸਿ । ਅਨਹਙ੍ਕृਤਿਰੂਪੋ ऽਪਿ ਚਿਤ੍ਰੇਯਂ ਤਵ ਮਾਯਿਤਾ
ਤੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਗੜਗੜਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਉੱਡਦਾ ਹੈਂ—ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਅਜੀਬ ਜਾਦੂ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹੈ।
ਜਯਸੀਸ਼ ਜ੍ਵਲਦ੍ਦੀਪ੍ਤਿਸ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਉਨ੍ਮੀਲਯਞ੍ ਜਗਤ੍ । ਜਯਸ੍ਯ੍ ਅਪਗਤਾਰਮ੍ਭਂ ਜਗਦ੍ ਭੂਯੋ ਨਿਮੀਲਯਨ੍
ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਚਮਕਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਜਤਨ ਹਟਾ ਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਮਾਣੋਸ੍ ਤਵੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ ਇਦਂ ਸਂਸਾਰਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਵਟਸ਼੍ ਚ ਵਟਧਾਨਾਯਾਂ ਬਭੂਵਾਸ੍ਤਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੇਰੇ ਇੱਕ ਰੇਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਵਟ ਦੇ ਬੀਜ ਵਿੱਚ ਵਟ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਹੈ, ਸੀ, ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ।
ਹਯਦ੍ਵਿਪਰਥਾਕਾਰੈਰ੍ ਯਦ੍ਵਤ੍ ਖੇ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ऽਮ੍ਬੁਦਃ । ਤਦ੍ਵਦ੍ ਆਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਦੇਵ ਪਦਾਰ੍ਥਸ਼ਤਵਿਭ੍ਰਮੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਕਦੇ ਘੋੜੇ, ਕਦੇ ਹਾਥੀ, ਕਦੇ ਰਥ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਅਨੇਕਾਂ ਵਸਤਾਂ ਦੀ ਭਟਕਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹੋ।
ਭਵਾਨਾਂ ਭੂਰਿਭਙ੍ਗਾਨਾਮ੍ ਅਭਾਵਾਯ ਭਵਾਧਿਪਃ । ਭਵ ਭਾਵਵਿਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਭਾਵਾਭਾਵਬਹਿष੍ਕृਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਮਿਟਣ ਲਈ ਮਾਲਕ ਹੋ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਰ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਰੱਖੋ, ਜੋ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਜਹਿ ਮਾਨਂ ਮਦਂ ਕੋਪਂ ਕਾਲੁष੍ਯਂ ਕ੍ਰੂਰਤਾਂ ਤਥਾ । ਨ ਮਹਾਨ੍ਤੋ ਨਿਮਜ੍ਜਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਕृਤੇ ਗੁਣਸਙ੍ਕਟੇ
ਅਹੰਕਾਰ, ਗਰੂਰ, ਗੁੱਸਾ, ਮੈਲ ਤੇ ਕਠੋਰਤਾ ਛੱਡੋ; ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਆਮ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਚੱਕੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦੇ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੀਰ੍ ਦੀਰ੍ਘਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯਦਸ਼ਾਸ੍ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਕੋ ऽਹਂ ਕਿਂ ਤਦ੍ ਬਭੂਵੇਤਿ ਹਸ ਮੁਕ੍ਤਾਚ੍ਛਟਾਸਿਤਮ੍
ਪੁਰਾਣੀਆਂ, ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਹਾਲਤਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ, 'ਮੈਂ ਕੌਣ ਸੀ? ਉਹ ਕੀ ਸੀ?'—ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵਾਲੀ ਹਾਸੀ ਨਾਲ ਹੱਸੋ।
ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਤਾਸ੍ ਸਮਾਰਮ੍ਭਾ ਗਤਾਸ੍ ਤੇ ਦਗ੍ਧਵਾਸਰਾਃ । ਯੇषੁ ਚਿਨ੍ਤਾਨਲਜ੍ਵਾਲਾਜਾਲਜੀਰ੍ਣੋ ਭਵਾਨ੍ ਅਭੂਤ੍
ਉਹ ਕੰਮ ਹੁਣ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਉਹ ਦਿਨ ਵੀ ਲੰਘ ਗਏ ਤੇ ਸੜ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਜਾਲ ਤੇ ਫਿਕਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਰਹੇ।
ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਦੇਹਨਗਰੇ ਰਾਜਾ ਸ੍ਫਾਰਮਨੋਰਥਃ । ਨ ਦੁਃਖੈਰ੍ ਗृਹ੍ਯਸੇ ਨਾਪਿ ਸੁਖੈਰ੍ ਵ੍ਯੋਮ ਕਰੈਰ੍ ਇਵ
ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਹੋ, ਵੱਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ। ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਦੇ ਹੋ, ਨਾ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ।
ਅਦ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਦੁਰਸ਼੍ਵਾਂਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਜਿਤਮਨੋਗਜਃ । ਭੋਗਾਰੀਨ੍ ਅਭਿਤੋ ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਅਧਿਤਿष੍ਠਸਿ
ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਬੇਕਾਬੂ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਮਨ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਭੋਗ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਅਪਾਰਾਮ੍ਬਰਪਾਨ੍ਥਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਜਸ੍ਰਾਸ੍ਤਮਯੋਦਯਃ । ਅਵਭਾਸਕਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬਹਿਰ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਤੁਸੀਂ ਬੇਅੰਤ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਯਾਤਰੀ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਤੇ ਡੁੱਬਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੁੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਬਾਹਰ ਵੀ ਤੇ ਅੰਦਰ ਵੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ।
ਸਰ੍ਵਦੈਵਾਸਿ ਸਂਸੁਪ੍ਤਸ਼੍ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਵੇਦ੍ਯਸੇ ਵਿਭੋ । ਭੋਗਾਲੋਕਨਲੀਲਾਰ੍ਥਂ ਕਾਮਿਨ੍ਯਾ ਕਾਮੁਕੋ ਯਥਾ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ। ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਸੁਖ ਤੇ ਚਾਨਣ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ।
ਦृਕ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਭਿਰ੍ ਉਪਾਨੀਤਂ ਦੂਰਾਦ੍ ਰੂਪਮਧੁ ਤ੍ਵਯਾ । ਪੀਯਤੇ ਸ੍ਵੀਕृਤਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨੇਤ੍ਰਵਾਤਾਯਨਸ੍ਥਯਾ
ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ, ਜੋ ਦੂਰੋਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੀ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਲੈ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੂੰ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਖਿੜਕੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕੋਟਰੋਦ੍ਵਾਨ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਚਰਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ । ਗਤਾਗਤੈਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੀ ਹੱਦ, ਜੋ ਸਾਸ-ਉਖਾਈ ਦੀ ਚਲਚਲ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਹਰ ਪਲ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ।
ਦੇਹਪੁष੍ਪੇ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਮੋਦੋ ਦੇਹੇਨ੍ਦੌ ਤ੍ਵ੍ ਅਮृਤਾਮृਤਮ੍ । ਰਸਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਦੇਹਵਿਟਪੇ ਸ਼ੈਤ੍ਯਂ ਦੇਹਹਿਮੇ ਭਵਾਨ੍
ਸਰੀਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹੈਂ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਚੰਦ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਤਾ ਹੈਂ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਵਾਦ ਹੈਂ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਿਮ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਠੰਡਕ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਯ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਚਿਨ੍ਮਯਸ੍ ਸ੍ਨੇਹਸ਼੍ ਸ਼ਰੀਰਕ੍ਸ਼ੀਰਸਰ੍ਪਿषਿ । ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਅਸ੍ਯ ਦੇਹਸ੍ਯ ਦਾਰੁਣ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਿੱਤ ਦੀ ਮਮਤਾ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਦੂਧ ਤੇ ਘੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਸ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਅਪਾਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਸ੍ਵਾਦਃ ਪ੍ਰਾਕਾਸ਼੍ਯਂ ਤੇਜਸਾਮ੍ ਅਪਿ । ਅਵਗਨ੍ਤਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਭਾਸਾਮ੍ ਅਵਭਾਸਕਃ
ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਆਦ ਹੈਂ, ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਚਮਕਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਸ੍ਪਨ੍ਦਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਵਾਯੂਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮਨੋਹਸ੍ਤਿਨੋ ਮਦਃ । ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਨਲਸ਼ਿਖਾਯਾਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਕਾਸ਼੍ਯਂ ਤੈਕ੍ਸ਼੍ਣ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਹਵਾਵਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਹੈਂ, ਮਨ-ਹਾਥੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਤੀਖਾਪਨ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਦ੍ਵਸ਼ਾਦ੍ ਦੀਪਵਨ੍ ਮਾਯਾ ਕ੍ਵਾਪਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਿਲੀਯਤੇ । ਦੀਪਵਤ੍ ਪੁਨਰ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸਮੁਦੇਤਿ ਕੁਤੋ ऽਪਿ ਸਾ
ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ, ਮਾਇਆ ਕਿਤੇ ਦੀਪ ਵਾਂਗ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਦੀਪ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਿ ਸਂਸਾਰਵਰ੍ਤਿਨ੍ਯਃ ਪਦਾਰ੍ਥਾਵਲਯਸ੍ ਤਥਾ । ਕਟਕਾਙ੍ਗਦਕੇਯੂਰਯੁਕ੍ਤਯਃ ਕਨਕੇ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਕੜੇ, ਬਾਂਗੜੇ ਤੇ ਪੈਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਗੋਲ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਭਵਾਨ੍ ਅਯਮ੍ ਅਯਂ ਚਾਹਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਬ੍ਦੈਰ੍ ਏਵਮਾਦਿਭਿਃ । ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਲੀਲਯਾ ਸ੍ਤੌषਿ ਵਕ੍ਸ਼ਿ ਚ
ਇਹ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਮਨ੍ਦਾਨਿਲਵਿਨੁਨ੍ਨੋ ऽਬ੍ਦੋ ਗਜਾਸ਼੍ਵਨਰਦृष੍ਟਿਭਿਃ । ਯਥਾ ਸਂਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਭੂਤਦृष੍ਟਿਭਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਬੱਦਲ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਭੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਯਥਾ ਹਯਗਜਾਕਾਰੈਰ੍ ਜ੍ਵਾਲਾ ਲਸਤਿ ਵਹ੍ਨਿषੁ । ਤਥੈਵਾਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਦृਸ਼੍ਯੈਰ੍ ਵਸਸਿ ਸृष੍ਟਿषੁ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ, ਜੋ ਅਟੁੱਟ ਤੇ ਬਦਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਦਿਖਣ ਵਾਲੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕਮੁਕ੍ਤਾਨਾਮ੍ ਅਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸ੍ ਤਨ੍ਤੁਰ੍ ਆਤਤਃ । ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਭੂਤਸਸ੍ਯਾਨਾਂ ਚਿਦ੍ਰਸਾਯਨਸੇਕਿਨਾਮ੍
ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ ਧਾਗਾ ਵਾਂਗ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਫਸਲਾਂ ਲਈ ਖੇਤ ਹੋਂ, ਤੇ ਚਿੱਤ-ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।