ਵੇਦਵੇਦਾਨ੍ਤਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਤਤਰ੍ਕਪੌਰਾਣਗੀਤਿਭਿਃ । ਯੋ ਗੀਤਸ੍ ਸ ਕਥਂ ਹ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਵਿਜ੍ਞਾਤੋ ਯਾਤਿ ਵਿਸ੍ਮृਤਿਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੇਦ, ਵੇਦਾਂਤ, ਤਰਕ, ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਤਮਾ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਜਾਣੀ ਹੋਈ, ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਸੈਵੇਹ ਦੇਵ ਭੋਗਾਲੀ ਸੁਭਗਾਪੀਯਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਮੇ । ਅਨ੍ਤਰ੍ ਨ ਸ੍ਵਦਤੇ ਸ੍ਵਚ੍ਛੇ ਤ੍ਵਯਿ ਦृष੍ਟੇ ਪਰਾਪਰੇ
ਹੇ ਦਿਵਿਆ, ਇਹ ਸੁਹਣਾ ਸੁਖ-ਸਮੂਹ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਮਿੱਠਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਮਲਦੀਪੇਨ ਭਾਨੁਃ ਪ੍ਰਕਟਤਾਂ ਗਤਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੀਤਤੁषਾਰੇਣ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਤਾਂ ਗਤਃ
ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਠੰਡੀ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚੰਦਨ ਠੰਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯੈਤੇ ਗੁਰਵਸ਼੍ ਸ਼ੈਲਾਸ੍ ਤ੍ਵਯੈਤੇ ਦ੍ਯੁਚਰਾ ਧृਤਾਃ । ਤ੍ਵਯੈਵੇਯਂ ਧਰਾ ਧੀਰਾ ਤ੍ਵਯੈਵਾਮ੍ਬਰਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਮ੍
ਤੇਰੇ ਹੀ ਕਾਰਨ ਇਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਖੜੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਹੀ ਨਾਲ ਇਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਹੀ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਧਰਤੀ ਅਡੋਲ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਹੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼, ਆਕਾਸ਼ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਮਤ੍ਤਾਮ੍ ਅਸਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤ੍ਵਤ੍ਤਾਮ੍ ਅਹਂ ਗਤਃ । ਅਹਂ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਹਂ ਦੇਵ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਭੇਦੋ ऽਸ੍ਤਿ ਨਾਵਯੋਃ
ਭਾਗ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਸਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਭਾਗ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੂੰ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਂ ਹੈਂ, ਹੇ ਦਿਵਿਆ! ਭਾਗ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ।
ਅਹਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰ੍ਯਾਯਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਵ ਵਾ ਮਮ ਵਾ ਸਾਧੋ ਸਮ੍ਪृਕ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਮੈਂ' ਤੇ 'ਤੂੰ' ਦੇ ਬਦਲਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਜਦ ਇਹ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਾਯ ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰਰੂਪਿਣੇ । ਨਮੋ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਅਰੂਪਾਯ ਨਮਸ਼੍ ਸ਼ਮਨਸਦ੍ਮਨੇ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਯ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਸਮੇ ਸ੍ਵਚ੍ਛੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਭੂਤੇ ਨਿਰਾਕृਤੌ । ਦਿਕ੍ਕਾਲਾਦ੍ਯਨਵਚ੍ਛਿਨ੍ਨੇ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਏਵੇਹ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਇਕੋ ਜਿਹਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਗਵਾਹ ਵਾਂਗ, ਰੂਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦਿਸ਼ਾ ਜਾਂ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਬੰਦੀ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੈ—ਇਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਆਤਮਾ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਨਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸਂਵਿਦਃ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਉਲ੍ਲਸਤਿ ਸ੍ਫਾਰਾ ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਪ੍ਰਵਾਹਿਨੀ
ਮਨ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਸੂਝ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਅਪਾਨ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਹਨ੍ਤਿ ਦੇਹਯਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕृष੍ਟਾਨ੍ਯ੍ ਆਸ਼ਾਵਰਤ੍ਰਯਾ । ਚਰ੍ਮਮਾਂਸਾਸ੍ਥਿਦਿਗ੍ਧਾਨਿ ਮਨਸ੍ਸਾਰਥਿਮਨ੍ਤਿ ਚ
ਇਹ ਦੇਹ-ਯੰਤਰ, ਤਿੰਨ ਲੋੜਾਂ ਦੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ, ਚਮੜੀ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਨੂੰ ਰਥ-ਸਵਾਰੀ ਬਣਾਕੇ, ਚੱਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਯਂ ਸਂਵਿਦ੍ਵਪੁਰ੍ ਅਹਂ ਨ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਨ ਕृਤਾਸ੍ਪਦਃ । ਦੇਹਃ ਪਤਤੁ ਵੋਦੇਤੁ ਸ੍ਵਯਾਭਿਮਤਯੇਚ੍ਛਯਾ
ਇਹ ਸੂਝ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ 'ਮੈਂ' ਹਾਂ, ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਟਿਕਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਸਰੀਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਹਿਲ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੈ।
ਚਿਰਾਦ੍ ਅਹਮ੍ ਅਹਂ ਜਾਤਸ੍ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਲਾਭਸ਼੍ ਚਿਰਾਦ੍ ਅਯਮ੍ । ਚਿਰਾਦ੍ ਉਪਸ਼ਮਂ ਯਾਮਿ ਕਲ੍ਪਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਜਗਦ੍ ਯਥਾ
ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ 'ਮੈਂ' ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਜਗਤ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਰਾਤ੍ ਸਂਸਾਰਗਾਮਿਤ੍ਵਾਦ੍ ਦੀਰ੍ਘਸਂਸਾਰਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ । ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਚਿਰਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਕਲ੍ਪਸ੍ਯਾਨ੍ਤ ਇਵਾਨਿਲਃ
ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤਕ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਲੰਮੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਮੈਂ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਆਰਾਮ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਤੀਤਾਯ ਸਰ੍ਵਾਯ ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਹ੍ਯਂ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਤੇਭ੍ਯੋ ऽਪਿ ਚ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਏਵ ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਵਾ
ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਸ ਤੈਨੂੰ, ਮੈਨੂੰ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਖਿਲਾਨਨ੍ਤਸਮ੍ਭੋਗਾ ਨ ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਦੋषਦृष੍ਟਿਭਿਃ । ਜਯਤ੍ਯ੍ ਅਕृਤਸਮ੍ਭਾਰਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸाक्षੀ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਨੰਤ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਕਿਸੇ ਤਿਆਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਨ੍ ਪੁष੍ਪ ਇਵਾਮੋਦਸ਼੍ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਿਣ੍ਡ ਇਵਾਨਲਃ । ਤਿਲੇ ਤੈਲਮ੍ ਇਵਾਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਪੁषਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਹੇ ਆਤਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤਿਲ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਹਰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ।
ਹਂਸਿ ਪਾਸਿ ਦਦਾਸਿ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਵਸ੍ਫੂਰ੍ਜਸਿ ਵਲ੍ਗਸਿ । ਅਨਹਙ੍ਕृਤਿਰੂਪੋ ऽਪਿ ਚਿਤ੍ਰੇਯਂ ਤਵ ਮਾਯਿਤਾ
ਤੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਗੜਗੜਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਉੱਡਦਾ ਹੈਂ—ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਅਜੀਬ ਜਾਦੂ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹੈ।
ਜਯਸੀਸ਼ ਜ੍ਵਲਦ੍ਦੀਪ੍ਤਿਸ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਉਨ੍ਮੀਲਯਞ੍ ਜਗਤ੍ । ਜਯਸ੍ਯ੍ ਅਪਗਤਾਰਮ੍ਭਂ ਜਗਦ੍ ਭੂਯੋ ਨਿਮੀਲਯਨ੍
ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਚਮਕਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਜਤਨ ਹਟਾ ਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਮਾਣੋਸ੍ ਤਵੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ ਇਦਂ ਸਂਸਾਰਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਵਟਸ਼੍ ਚ ਵਟਧਾਨਾਯਾਂ ਬਭੂਵਾਸ੍ਤਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੇਰੇ ਇੱਕ ਰੇਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਵਟ ਦੇ ਬੀਜ ਵਿੱਚ ਵਟ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਹੈ, ਸੀ, ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ।
ਹਯਦ੍ਵਿਪਰਥਾਕਾਰੈਰ੍ ਯਦ੍ਵਤ੍ ਖੇ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ऽਮ੍ਬੁਦਃ । ਤਦ੍ਵਦ੍ ਆਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਦੇਵ ਪਦਾਰ੍ਥਸ਼ਤਵਿਭ੍ਰਮੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਕਦੇ ਘੋੜੇ, ਕਦੇ ਹਾਥੀ, ਕਦੇ ਰਥ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਅਨੇਕਾਂ ਵਸਤਾਂ ਦੀ ਭਟਕਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹੋ।
ਭਵਾਨਾਂ ਭੂਰਿਭਙ੍ਗਾਨਾਮ੍ ਅਭਾਵਾਯ ਭਵਾਧਿਪਃ । ਭਵ ਭਾਵਵਿਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਭਾਵਾਭਾਵਬਹਿष੍ਕृਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਮਿਟਣ ਲਈ ਮਾਲਕ ਹੋ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਰ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਰੱਖੋ, ਜੋ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਜਹਿ ਮਾਨਂ ਮਦਂ ਕੋਪਂ ਕਾਲੁष੍ਯਂ ਕ੍ਰੂਰਤਾਂ ਤਥਾ । ਨ ਮਹਾਨ੍ਤੋ ਨਿਮਜ੍ਜਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਕृਤੇ ਗੁਣਸਙ੍ਕਟੇ
ਅਹੰਕਾਰ, ਗਰੂਰ, ਗੁੱਸਾ, ਮੈਲ ਤੇ ਕਠੋਰਤਾ ਛੱਡੋ; ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਆਮ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਚੱਕੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦੇ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੀਰ੍ ਦੀਰ੍ਘਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯਦਸ਼ਾਸ੍ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਕੋ ऽਹਂ ਕਿਂ ਤਦ੍ ਬਭੂਵੇਤਿ ਹਸ ਮੁਕ੍ਤਾਚ੍ਛਟਾਸਿਤਮ੍
ਪੁਰਾਣੀਆਂ, ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਹਾਲਤਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ, 'ਮੈਂ ਕੌਣ ਸੀ? ਉਹ ਕੀ ਸੀ?'—ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵਾਲੀ ਹਾਸੀ ਨਾਲ ਹੱਸੋ।
ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਤਾਸ੍ ਸਮਾਰਮ੍ਭਾ ਗਤਾਸ੍ ਤੇ ਦਗ੍ਧਵਾਸਰਾਃ । ਯੇषੁ ਚਿਨ੍ਤਾਨਲਜ੍ਵਾਲਾਜਾਲਜੀਰ੍ਣੋ ਭਵਾਨ੍ ਅਭੂਤ੍
ਉਹ ਕੰਮ ਹੁਣ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਉਹ ਦਿਨ ਵੀ ਲੰਘ ਗਏ ਤੇ ਸੜ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਜਾਲ ਤੇ ਫਿਕਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਰਹੇ।
ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਦੇਹਨਗਰੇ ਰਾਜਾ ਸ੍ਫਾਰਮਨੋਰਥਃ । ਨ ਦੁਃਖੈਰ੍ ਗृਹ੍ਯਸੇ ਨਾਪਿ ਸੁਖੈਰ੍ ਵ੍ਯੋਮ ਕਰੈਰ੍ ਇਵ
ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਹੋ, ਵੱਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ। ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਦੇ ਹੋ, ਨਾ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ।
ਅਦ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਦੁਰਸ਼੍ਵਾਂਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਜਿਤਮਨੋਗਜਃ । ਭੋਗਾਰੀਨ੍ ਅਭਿਤੋ ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਅਧਿਤਿष੍ਠਸਿ
ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਬੇਕਾਬੂ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਮਨ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਭੋਗ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਅਪਾਰਾਮ੍ਬਰਪਾਨ੍ਥਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਜਸ੍ਰਾਸ੍ਤਮਯੋਦਯਃ । ਅਵਭਾਸਕਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬਹਿਰ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਤੁਸੀਂ ਬੇਅੰਤ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਯਾਤਰੀ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਤੇ ਡੁੱਬਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੁੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਬਾਹਰ ਵੀ ਤੇ ਅੰਦਰ ਵੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ।
ਸਰ੍ਵਦੈਵਾਸਿ ਸਂਸੁਪ੍ਤਸ਼੍ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਵੇਦ੍ਯਸੇ ਵਿਭੋ । ਭੋਗਾਲੋਕਨਲੀਲਾਰ੍ਥਂ ਕਾਮਿਨ੍ਯਾ ਕਾਮੁਕੋ ਯਥਾ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ। ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਸੁਖ ਤੇ ਚਾਨਣ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ।
ਦृਕ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਭਿਰ੍ ਉਪਾਨੀਤਂ ਦੂਰਾਦ੍ ਰੂਪਮਧੁ ਤ੍ਵਯਾ । ਪੀਯਤੇ ਸ੍ਵੀਕृਤਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨੇਤ੍ਰਵਾਤਾਯਨਸ੍ਥਯਾ
ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ, ਜੋ ਦੂਰੋਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੀ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਲੈ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੂੰ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਖਿੜਕੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕੋਟਰੋਦ੍ਵਾਨ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਚਰਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ । ਗਤਾਗਤੈਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੀ ਹੱਦ, ਜੋ ਸਾਸ-ਉਖਾਈ ਦੀ ਚਲਚਲ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਹਰ ਪਲ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ।