ਦੁਰੁਤ੍ਤਰਾਸ੍ ਸਮਵਿषਮਾ ਮਹਾਪਦਸ੍ ਸੁਦੁਸ੍ਸਹਾਃ ਪ੍ਰਭਵਨਦੀਰ੍ਘਦੋषਦਾਃ । ਗਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸਮਧਿਗਤੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ ਚਿਦਵ੍ਯਯੋ ਵ੍ਯਪਗਤਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ
ਵੱਡੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ ਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦੁਖ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਹੁਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਮਨ ਦੇ ਗੁੰਝਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਅਮਰ ਚੇਤਨਾ, ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਨ੍ ਸਰ੍ਵਪਦਾਤੀਤ ਚਿਰਾਤ੍ ਸਂਸ੍ਮृਤਿਮ੍ ਆਗਤਃ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਲਬ੍ਧੋ ऽਸਿ ਭਗਵਨ੍ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਚਿਦਾਤ੍ਮਨੇ
ਹੇ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਹਰ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਪੂਜਨਯ ਚੇਤਨਾ-ਸਰੂਪ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯਾਵਲੋਕ੍ਯਾਯਮ੍ ਅਲਮ੍ ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯਸੇ ਮਯਾ । ਕੋ ऽਨ੍ਯਸ੍ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਭਗਵਨ੍ ਬਨ੍ਧੁਸ੍ ਤ੍ਵਦृਤੇ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਤੈਥੋਂ ਬਿਨਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੌਣ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪੂਜਨਯ?
ਹਂਸਿ ਪਾਸਿ ਦਦਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਤੌषਿ ਯਾਸਿ ਵਿਵਲ੍ਗਸਿ । ਅਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸਿ ਦृष੍ਟੋ ऽਸਿ ਕਿਂ ਕਰੋषਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈਂ—ਤੂੰ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਸ੍ਵਸਤ੍ਤਾਪੂਰਿਤਾਸ਼ੇषਵਿਸ਼੍ਵ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨੀਨ ਹੇ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਧੁਨਾ ਕ੍ਵ ਪਲਾਯਸੇ
ਹੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸੱਤ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ—ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਆਵਯੋਰ੍ ਅਨ੍ਤਰਂ ਭੂਰਿਜਨ੍ਮਵ੍ਯਵਹਿਤਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਅਦੂਰਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦृष੍ਟੋ ऽਸਿ ਬਾਨ੍ਧਵ
ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੋ ਦੂਰੀ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਨਾਲ ਆਈ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਮੁਕ ਗਈ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਅੱਜ ਤੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੱਜਣ।
ਨਮਸ੍ ਤੇ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਯ ਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਹਰ੍ਤ੍ਰੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਨਮਸ੍ ਸਂਸਾਰਨृਤ੍ਯਾਯ ਨਿਤ੍ਯਾਯ ਵਿਮਲਾਤ੍ਮਨੇ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਣਾਉਂਦਾ ਤੇ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨੱਚ ਵਿਚ ਨੱਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ਨਮਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਾਬ੍ਜਹਸ੍ਤਾਯ ਨਮਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਧਾਰਿਣੇ । ਨਮੋ ਵਿਬੁਧਨਾਥਾਯ ਨਮਸ੍ ਤੇ ਪਦ੍ਮਜਨ੍ਮਨੇ
ਹੇ ਚਕਰ ਤੇ ਕਮਲ ਹਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਾਚ੍ਯਵਾਚਕਦृष੍ਟ੍ਯੈਵ ਭੇਦੋ ਯੋ ऽਯਮ੍ ਇਹਾਵਯੋਃ । ਅਸਤ੍ਯਾ ਕਲ੍ਪਨੈਵੈषਾ ਵੀਚਿਵੀਚ੍ਯਮ੍ਭਸੋਰ੍ ਇਵ
ਸਾਡੀ ਵਿਚਕਾਰ ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੋਲੇ ਜਾਂਦੇ ਦੀ ਵਖਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਸੋਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਝੂਠੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਸਲ ਵਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵਾਨਨ੍ਤਯਾਨਨ੍ਤਵਸ੍ਤੁਵੈਚਿਤ੍ਰ੍ਯਰੂਪਯਾ । ਭਾਵਾਭਾਵਵਿਲਾਸਿਨ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਯੇਹ ਵਿਜृਮ੍ਭਸੇ
ਤੂੰ ਹੀ ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਲਈ ਅਨੰਤ ਤੇ ਅਨੰਤ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਵਿਆਪਕਤਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਖੇਡ ਰਚਦਾ ਹੈਂ।
ਨਮੋ ਦ੍ਰष੍ਟ੍ਰੇ ਨਮਸ੍ ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰੇ ਨਮੋ ऽਨਨ੍ਤਵਿਕਾਸਿਨੇ । ਨਮਸ੍ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਭਾਵਾਯ ਨਮਸ੍ ਤੇ ਸਰ੍ਵਗਾਮਿਨੇ
ਹੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਰਚਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਅਨੰਤ ਵਿਆਪਕਤਾ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪ੍ਰਤਿਜਨ੍ਮ ਚਿਰਂ ਬਹ੍ਵ੍ਯੋ ਦੀਰ੍ਘਦੁਃਖਵਤਾ ਮਯਾ । ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਯੋਪਦਗ੍ਧੇਨ ਦਿਗ੍ਧੇਨ ਮਹਤੈਨਸਾ
ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਮਾਯਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਲਗਪਗ ਹੋ ਕੇ.
ਆਲੋਕਿਤਾ ਲੋਕਦਸ਼ਾ ਦृष੍ਟਾ ਦृष੍ਟਾਨ੍ਤਦृष੍ਟਯਃ । ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਯੇਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਆਸਾਦਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਮੈਂ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਕਈ ਉਦਾਹਰਣ ਤੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਵੇਖੇ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ.
ਸਰ੍ਵਂ ਮृਤ੍ਕਾष੍ਠਪਾषਾਣਵਾਰਿਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਇਦਂ ਜਗਤ੍ । ਨੇਹਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਵਦृਤੇ ਦੇਵ ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਨਾਭਿਵਾਞ੍ਛ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮਿੱਟੀ, ਲੱਕੜ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਹੀ ਹੈ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ.
ਦੇਵਾਯਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਲਬ੍ਧੋ ऽਸਿ ਦृष੍ਟੋ ऽਸ੍ਯ੍ ਅਧਿਗਤੋ ऽਸਿ ਚ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸਿ ਗृਹੀਤੋ ऽਸਿ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਨ ਮੁਚ੍ਯਸੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਪਾਇਆ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾਇਆ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਛੁੜ ਨਾ ਜਾਵੇਂ.
ਯੋ ऽਕ੍ਸ਼੍ਣੋਃ ਕਨੀਨਿਕਾਰਸ਼੍ਮਿਜਾਲਪ੍ਰੋਤਵਪੁਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਦੇਵੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਰੂਪੇਣ ਕਥਂ ਸੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਖ ਦੀ ਪੁਪਿਲ ਦੇ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਅਸਲ ਹੈ—ਉਹ ਅੰਦਰ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ?
ਯਸ੍ ਤ੍ਵਕ੍ਪੁष੍ਪੇ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਂ ਤੈਲਂ ਤਿਲੇ ਯਥਾ । ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਏष ਸ ਕਥਂ ਨਾਨੁਭੂਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਤਿਲ ਵਿੱਚ ਛੂਹ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਤੇਲ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਫੁੱਲ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵਿੱਚ ਛੂਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ?
ਯਸ਼੍ ਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਸ਼ਬ੍ਦਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪਰਾਮृਸ਼ਨ੍ । ਰੋਮਾਞ੍ਚਂ ਜਨਯਤ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗੇ ਸ ਦੂਰਸ੍ਥਃ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਤਾਕਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਜਿਹ੍ਵਾਪਲ੍ਲਵਲਗ੍ਨਾਨਿ ਸ੍ਵਤੀਤਸ੍ਯਾਙ੍ਗਤੋ ऽਪਿ ਚ । ਸ੍ਵਦਨ੍ਤੇ ਯਸ੍ਯ ਵਸ੍ਤੂਨਿ ਸ੍ਵਦਤੇ ਸ ਨ ਕਸ੍ਯ ਵਾ
ਜਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੀਭ ਦੇ ਅੱਗੇ ਲੱਗੀਆਂ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਹੋਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚੱਖਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਕਿਸ ਦੇ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਚੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ?
ਪੁष੍ਪਗਨ੍ਧਾਨ੍ ਉਪਾਦਾਯ ਘ੍ਰਾਣਹਸ੍ਤੇਨ ਦੇਹਕਮ੍ । ਯ ਆਲੇਪਯਤਿ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕਸ੍ਯਾਸੌ ਨ ਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨੱਕ ਦੀ ਹਥੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੰਹ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ?
ਵੇਦਵੇਦਾਨ੍ਤਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਤਤਰ੍ਕਪੌਰਾਣਗੀਤਿਭਿਃ । ਯੋ ਗੀਤਸ੍ ਸ ਕਥਂ ਹ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਵਿਜ੍ਞਾਤੋ ਯਾਤਿ ਵਿਸ੍ਮृਤਿਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੇਦ, ਵੇਦਾਂਤ, ਤਰਕ, ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਤਮਾ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਜਾਣੀ ਹੋਈ, ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਸੈਵੇਹ ਦੇਵ ਭੋਗਾਲੀ ਸੁਭਗਾਪੀਯਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਮੇ । ਅਨ੍ਤਰ੍ ਨ ਸ੍ਵਦਤੇ ਸ੍ਵਚ੍ਛੇ ਤ੍ਵਯਿ ਦृष੍ਟੇ ਪਰਾਪਰੇ
ਹੇ ਦਿਵਿਆ, ਇਹ ਸੁਹਣਾ ਸੁਖ-ਸਮੂਹ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਮਿੱਠਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਮਲਦੀਪੇਨ ਭਾਨੁਃ ਪ੍ਰਕਟਤਾਂ ਗਤਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੀਤਤੁषਾਰੇਣ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਤਾਂ ਗਤਃ
ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਠੰਡੀ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚੰਦਨ ਠੰਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯੈਤੇ ਗੁਰਵਸ਼੍ ਸ਼ੈਲਾਸ੍ ਤ੍ਵਯੈਤੇ ਦ੍ਯੁਚਰਾ ਧृਤਾਃ । ਤ੍ਵਯੈਵੇਯਂ ਧਰਾ ਧੀਰਾ ਤ੍ਵਯੈਵਾਮ੍ਬਰਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਮ੍
ਤੇਰੇ ਹੀ ਕਾਰਨ ਇਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਖੜੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਹੀ ਨਾਲ ਇਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਹੀ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਧਰਤੀ ਅਡੋਲ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਹੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼, ਆਕਾਸ਼ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਮਤ੍ਤਾਮ੍ ਅਸਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤ੍ਵਤ੍ਤਾਮ੍ ਅਹਂ ਗਤਃ । ਅਹਂ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਹਂ ਦੇਵ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਭੇਦੋ ऽਸ੍ਤਿ ਨਾਵਯੋਃ
ਭਾਗ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਸਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਭਾਗ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੂੰ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਂ ਹੈਂ, ਹੇ ਦਿਵਿਆ! ਭਾਗ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ।
ਅਹਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰ੍ਯਾਯਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਵ ਵਾ ਮਮ ਵਾ ਸਾਧੋ ਸਮ੍ਪृਕ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਮੈਂ' ਤੇ 'ਤੂੰ' ਦੇ ਬਦਲਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਜਦ ਇਹ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਾਯ ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰਰੂਪਿਣੇ । ਨਮੋ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਅਰੂਪਾਯ ਨਮਸ਼੍ ਸ਼ਮਨਸਦ੍ਮਨੇ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਯ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਸਮੇ ਸ੍ਵਚ੍ਛੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਭੂਤੇ ਨਿਰਾਕृਤੌ । ਦਿਕ੍ਕਾਲਾਦ੍ਯਨਵਚ੍ਛਿਨ੍ਨੇ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਏਵੇਹ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਇਕੋ ਜਿਹਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਗਵਾਹ ਵਾਂਗ, ਰੂਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦਿਸ਼ਾ ਜਾਂ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਬੰਦੀ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੈ—ਇਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਆਤਮਾ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਨਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸਂਵਿਦਃ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਉਲ੍ਲਸਤਿ ਸ੍ਫਾਰਾ ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਪ੍ਰਵਾਹਿਨੀ
ਮਨ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਸੂਝ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਅਪਾਨ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਹਨ੍ਤਿ ਦੇਹਯਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕृष੍ਟਾਨ੍ਯ੍ ਆਸ਼ਾਵਰਤ੍ਰਯਾ । ਚਰ੍ਮਮਾਂਸਾਸ੍ਥਿਦਿਗ੍ਧਾਨਿ ਮਨਸ੍ਸਾਰਥਿਮਨ੍ਤਿ ਚ
ਇਹ ਦੇਹ-ਯੰਤਰ, ਤਿੰਨ ਲੋੜਾਂ ਦੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ, ਚਮੜੀ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਨੂੰ ਰਥ-ਸਵਾਰੀ ਬਣਾਕੇ, ਚੱਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।