ਨਿਰ੍ਭਾਵਂ ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰਮ੍ ਅਮਨਸ੍ਕਮ੍ ਅਨੀਹਿਤਮ੍ । ਕੇਵਲਸ੍ਪਨ੍ਦਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮ ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਮੇ ਵਪੁਃ
ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਇਕ ਯੰਤਰ ਵਾਂਗ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭਾਵ, ਕੋਈ ਅਹੰਕਾਰ, ਕੋਈ ਮਨ, ਕੋਈ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ; ਸਿਰਫ਼ ਸੁੱਚੀ ਲਹਿਰ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਹੈ।
ਹੇਲਾਨੁਕਲ੍ਪਿਤਾਨਨ੍ਤਵਿਸ਼੍ਵੈਕਵ੍ਯਵਸਾਯਿਨੀ । ਪਰਮੋਪਸ਼ਮੋਪੇਤਾ ਜਾਤੇਯਂ ਮਮ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਮੇਰੀ ਮੁਕਤੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ—ਅਨੰਤ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਇਕੋ ਹੀ ਉਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਠੰਢ-ਚੈਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮੋਹਵੇਤਾਲੋ ਗਤਾਹਙ੍ਕਾਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਕਦਾਸ਼ਾਰੂਪਿਕਾਮੁਕ੍ਤੋ ਜਾਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਭਟਕਾਵਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਆਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤृष੍ਣਾਰਜ੍ਜੁਗਣਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਚ੍ਛਰੀਰਕਪਞ੍ਜਰਾਤ੍ । ਨ ਜਾਨੇ ਕ੍ਵ ਗਤੋਡ੍ਡੀਯ ਦੁਰਹਙ੍ਕृਤਿਪਕ੍ਸ਼ਿਣੀ
ਲਾਲਚ ਦੀ ਰੱਸੀ ਕੱਟ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਤੋਂ ਉਹ ਔਖਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਉਦ੍ਧੂਲਿਤੇ ਘਨਾਜ੍ਞਾਨਕੁਲਾਯੇ ਕਾਯਪਾਦਪਾਤ੍ । ਨ ਜਾਨੇ ਗਤ ਉਡ੍ਡੀਯ ਕ੍ਵਾਹਮ੍ਭਾਵਵਿਹਙ੍ਗਮਃ
ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਗਾੜ੍ਹੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਘੋਂਸਲਾ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਤਾਂ 'ਮੈਂ' ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਕਿੱਥੇ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।
ਦੁਰਾਸ਼ਾਦੀਰ੍ਘਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯਾ ਧੂਸਰਾ ਭੋਗਭਸ੍ਮਨਾ । ਭਯਭੋਗਿਹਤਾ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵਯਸ੍ਯਾ ਵਾਸਨਾ ਮृਤਾ
ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, 'ਵਾਸਨਾ' ਨਾਂ ਦੀ ਸਾਥੀ ਮਰ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਰਾਖ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਲੰਮੇ ਬੇਸਬਰੀ ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਆਸ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਮਲਿਨ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਸੁਖ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਗਈ।
ਏਤਾਵਨ੍ਤਮ੍ ਅਹਂ ਕਾਲਂ ਕੋ ऽਭੂਵਂ ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍ । ਯੇਨਾਹਮ੍ ਏਵ ਮਿਥ੍ਯੈਵ ਦृਢਾਹਙ੍ਕਾਰਤਾਂ ਗਤਃ
ਇਤਨਾ ਸਮਾਂ ਮੈਂ ਕੀ ਸੀ? ਇਹ ਮਨ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਝੂਠੀ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਪੱਕੀ ਅਹੰਕਾਰਤਾ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ?
ਅਦ੍ਯਾਹਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਜਾਤੋ ऽਯਮ੍ ਅਹਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਅਹਙ੍ਕਾਰਮਹਾਭ੍ਰੇਣ ਯਃ ਕृष੍ਣੇਨਾਲਮ੍ ਉਜ੍ਝਿਤਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਦृष੍ਟੋ ऽਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਚਾਧਿਗਤੋ ਮਯਾ । ਆਲਬ੍ਧਸ਼੍ ਚਾਨੁਭੂਤੋ ऽਙ੍ਗੇ ਸਾਨੁਭੂਤਿਰ੍ ਨਿਯੋਜਿਤਃ
ਇਹ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਵੇਖ ਲਿਆ ਤੇ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਹੈ ਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ ਥਾਪਿਆ ਹੈ।
ਗਤਾਸ੍ਪਦਂ ਗਤਮਨਨਂ ਗਤੈषਣਂ ਤਿਰਸ੍ਕृਤਂ ਨਿਪੁਣਮ੍ ਅਹਙ੍ਕृਤਿਭ੍ਰਮੇ । ਨਿਰੀਹਿਤਂ ਵ੍ਯਪਗਤਰਾਗਰਞ੍ਜਨਂ ਵਿਕੌਤੁਕਂ ਪ੍ਰਸ਼ਮਮ੍ ਇਦਂ ਗਤਂ ਮਨਃ
ਇਹ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ: ਹੁਣ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੁਚੱਜੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਭਰਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਮੈਲ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਦੁਰੁਤ੍ਤਰਾਸ੍ ਸਮਵਿषਮਾ ਮਹਾਪਦਸ੍ ਸੁਦੁਸ੍ਸਹਾਃ ਪ੍ਰਭਵਨਦੀਰ੍ਘਦੋषਦਾਃ । ਗਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸਮਧਿਗਤੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ ਚਿਦਵ੍ਯਯੋ ਵ੍ਯਪਗਤਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ
ਵੱਡੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ ਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦੁਖ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਹੁਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਮਨ ਦੇ ਗੁੰਝਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਅਮਰ ਚੇਤਨਾ, ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਨ੍ ਸਰ੍ਵਪਦਾਤੀਤ ਚਿਰਾਤ੍ ਸਂਸ੍ਮृਤਿਮ੍ ਆਗਤਃ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਲਬ੍ਧੋ ऽਸਿ ਭਗਵਨ੍ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਚਿਦਾਤ੍ਮਨੇ
ਹੇ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਹਰ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਪੂਜਨਯ ਚੇਤਨਾ-ਸਰੂਪ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯਾਵਲੋਕ੍ਯਾਯਮ੍ ਅਲਮ੍ ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯਸੇ ਮਯਾ । ਕੋ ऽਨ੍ਯਸ੍ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਭਗਵਨ੍ ਬਨ੍ਧੁਸ੍ ਤ੍ਵਦृਤੇ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਤੈਥੋਂ ਬਿਨਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੌਣ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪੂਜਨਯ?
ਹਂਸਿ ਪਾਸਿ ਦਦਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਤੌषਿ ਯਾਸਿ ਵਿਵਲ੍ਗਸਿ । ਅਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸਿ ਦृष੍ਟੋ ऽਸਿ ਕਿਂ ਕਰੋषਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈਂ—ਤੂੰ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਸ੍ਵਸਤ੍ਤਾਪੂਰਿਤਾਸ਼ੇषਵਿਸ਼੍ਵ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨੀਨ ਹੇ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਧੁਨਾ ਕ੍ਵ ਪਲਾਯਸੇ
ਹੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸੱਤ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ—ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਆਵਯੋਰ੍ ਅਨ੍ਤਰਂ ਭੂਰਿਜਨ੍ਮਵ੍ਯਵਹਿਤਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਅਦੂਰਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦृष੍ਟੋ ऽਸਿ ਬਾਨ੍ਧਵ
ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੋ ਦੂਰੀ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਨਾਲ ਆਈ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਮੁਕ ਗਈ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਅੱਜ ਤੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੱਜਣ।
ਨਮਸ੍ ਤੇ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਯ ਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਹਰ੍ਤ੍ਰੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਨਮਸ੍ ਸਂਸਾਰਨृਤ੍ਯਾਯ ਨਿਤ੍ਯਾਯ ਵਿਮਲਾਤ੍ਮਨੇ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਣਾਉਂਦਾ ਤੇ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨੱਚ ਵਿਚ ਨੱਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ਨਮਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਾਬ੍ਜਹਸ੍ਤਾਯ ਨਮਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਧਾਰਿਣੇ । ਨਮੋ ਵਿਬੁਧਨਾਥਾਯ ਨਮਸ੍ ਤੇ ਪਦ੍ਮਜਨ੍ਮਨੇ
ਹੇ ਚਕਰ ਤੇ ਕਮਲ ਹਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਾਚ੍ਯਵਾਚਕਦृष੍ਟ੍ਯੈਵ ਭੇਦੋ ਯੋ ऽਯਮ੍ ਇਹਾਵਯੋਃ । ਅਸਤ੍ਯਾ ਕਲ੍ਪਨੈਵੈषਾ ਵੀਚਿਵੀਚ੍ਯਮ੍ਭਸੋਰ੍ ਇਵ
ਸਾਡੀ ਵਿਚਕਾਰ ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੋਲੇ ਜਾਂਦੇ ਦੀ ਵਖਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਸੋਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਝੂਠੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਸਲ ਵਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵਾਨਨ੍ਤਯਾਨਨ੍ਤਵਸ੍ਤੁਵੈਚਿਤ੍ਰ੍ਯਰੂਪਯਾ । ਭਾਵਾਭਾਵਵਿਲਾਸਿਨ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਯੇਹ ਵਿਜृਮ੍ਭਸੇ
ਤੂੰ ਹੀ ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਲਈ ਅਨੰਤ ਤੇ ਅਨੰਤ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਵਿਆਪਕਤਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਖੇਡ ਰਚਦਾ ਹੈਂ।
ਨਮੋ ਦ੍ਰष੍ਟ੍ਰੇ ਨਮਸ੍ ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰੇ ਨਮੋ ऽਨਨ੍ਤਵਿਕਾਸਿਨੇ । ਨਮਸ੍ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਭਾਵਾਯ ਨਮਸ੍ ਤੇ ਸਰ੍ਵਗਾਮਿਨੇ
ਹੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਰਚਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਅਨੰਤ ਵਿਆਪਕਤਾ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪ੍ਰਤਿਜਨ੍ਮ ਚਿਰਂ ਬਹ੍ਵ੍ਯੋ ਦੀਰ੍ਘਦੁਃਖਵਤਾ ਮਯਾ । ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਯੋਪਦਗ੍ਧੇਨ ਦਿਗ੍ਧੇਨ ਮਹਤੈਨਸਾ
ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਮਾਯਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਲਗਪਗ ਹੋ ਕੇ.
ਆਲੋਕਿਤਾ ਲੋਕਦਸ਼ਾ ਦृष੍ਟਾ ਦृष੍ਟਾਨ੍ਤਦृष੍ਟਯਃ । ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਯੇਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਆਸਾਦਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਮੈਂ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਕਈ ਉਦਾਹਰਣ ਤੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਵੇਖੇ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ.
ਸਰ੍ਵਂ ਮृਤ੍ਕਾष੍ਠਪਾषਾਣਵਾਰਿਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਇਦਂ ਜਗਤ੍ । ਨੇਹਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਵਦृਤੇ ਦੇਵ ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਨਾਭਿਵਾਞ੍ਛ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮਿੱਟੀ, ਲੱਕੜ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਹੀ ਹੈ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ.
ਦੇਵਾਯਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਲਬ੍ਧੋ ऽਸਿ ਦृष੍ਟੋ ऽਸ੍ਯ੍ ਅਧਿਗਤੋ ऽਸਿ ਚ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸਿ ਗृਹੀਤੋ ऽਸਿ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਨ ਮੁਚ੍ਯਸੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਪਾਇਆ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾਇਆ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਛੁੜ ਨਾ ਜਾਵੇਂ.
ਯੋ ऽਕ੍ਸ਼੍ਣੋਃ ਕਨੀਨਿਕਾਰਸ਼੍ਮਿਜਾਲਪ੍ਰੋਤਵਪੁਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਦੇਵੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਰੂਪੇਣ ਕਥਂ ਸੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਖ ਦੀ ਪੁਪਿਲ ਦੇ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਅਸਲ ਹੈ—ਉਹ ਅੰਦਰ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ?
ਯਸ੍ ਤ੍ਵਕ੍ਪੁष੍ਪੇ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਂ ਤੈਲਂ ਤਿਲੇ ਯਥਾ । ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਏष ਸ ਕਥਂ ਨਾਨੁਭੂਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਤਿਲ ਵਿੱਚ ਛੂਹ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਤੇਲ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਫੁੱਲ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵਿੱਚ ਛੂਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ?
ਯਸ਼੍ ਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਸ਼ਬ੍ਦਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪਰਾਮृਸ਼ਨ੍ । ਰੋਮਾਞ੍ਚਂ ਜਨਯਤ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗੇ ਸ ਦੂਰਸ੍ਥਃ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਤਾਕਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਜਿਹ੍ਵਾਪਲ੍ਲਵਲਗ੍ਨਾਨਿ ਸ੍ਵਤੀਤਸ੍ਯਾਙ੍ਗਤੋ ऽਪਿ ਚ । ਸ੍ਵਦਨ੍ਤੇ ਯਸ੍ਯ ਵਸ੍ਤੂਨਿ ਸ੍ਵਦਤੇ ਸ ਨ ਕਸ੍ਯ ਵਾ
ਜਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੀਭ ਦੇ ਅੱਗੇ ਲੱਗੀਆਂ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਹੋਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚੱਖਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਕਿਸ ਦੇ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਚੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ?
ਪੁष੍ਪਗਨ੍ਧਾਨ੍ ਉਪਾਦਾਯ ਘ੍ਰਾਣਹਸ੍ਤੇਨ ਦੇਹਕਮ੍ । ਯ ਆਲੇਪਯਤਿ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕਸ੍ਯਾਸੌ ਨ ਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨੱਕ ਦੀ ਹਥੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੰਹ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ?