ਸ਼ਾਨ੍ਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋਗ੍ਰਗ੍ਰਾਹਾਯ ਕ੍ਸ਼ੀਣਚਿਤ੍ਤੌਰ੍ਵਵਹ੍ਨਯੇ । ਆਨਨ੍ਦਾਮ੍ਬੁਧਯੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਨ੍ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਅੱਗ ਮਿਟ ਗਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਤਾਨਨ੍ਦਪਦ੍ਮਾਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਚਿਨ੍ਤਾਮਹੋਰ੍ਮਯੇ । ਮਹ੍ਯਮ੍ ਉਨ੍ਮਾਨਸਾਯਾਤ੍ਮਂਸ੍ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਦਾ ਕਮਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਂਵਿਦਾਭਾਸਪਕ੍ਸ਼ਾਯ ਪਦ੍ਮਕੋਟਰਵਾਸਿਨੇ । ਸਰ੍ਵਮਾਨਸਹਂਸਾਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੰਖ ਚੇਤਨਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਸਭ ਮਨਾਂ ਦਾ ਹੰਸ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਕਲਾਕਲਿਤਰੂਪਾਯ ਨਿष੍ਕਲਾਯਾਮਿਤਾਤ੍ਮਨੇ । ਸਦੋਦਿਤਾਤਿਪੂਰ੍ਣਾਤ੍ਮਸ਼ਸ਼ਿਨੇ ਤੇ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਹੇ ਉਹ ਜੋ ਸਦਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦਮਾ ਵਾਂਗ ਅਤਮਾਵਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਸੂਰਤ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ ਪਰ ਉਹ ਅੰਗ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਦੋਦਿਤਾਯ ਸ਼ੀਤਾਯ ਮਹਾਹृਦ੍ਧ੍ਵਾਨ੍ਤਹਾਰਿਣੇ । ਸਰ੍ਵਗਾਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਾਯ ਚਿਤ੍ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਹੇ ਉਹ ਜੋ ਸਦਾ ਉਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਠੰਢਾ, ਦਿਲ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਨੇਹਸ੍ਨੇਹਦੀਪ੍ਰਾਯ ਵਰ੍ਤ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਵਰ੍ਤਿਨੇ । ਸ੍ਵਭਾਵਾਧਾਰਧੀਰਾਯ ਚਿਦ੍ਦੀਪਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਜੋ ਦੀਵਾ ਤੇਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜਵਾਲਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਬੱਤੀ ਬੱਤੀ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਨਨਾਨਲਸਨ੍ਤਪ੍ਤਂ ਸ਼ੀਤੇਨ ਮਨਸਾ ਮਨਃ । ਛਿਨ੍ਨਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਮਯਾ ਤਪ੍ਤਮ੍ ਅਯਸੇਵ ਬਲਾਦ੍ ਅਯਃ
ਮੇਰਾ ਮਨ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਦੀ ਠੰਢਕ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਅੰਦਰੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਹਾ ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਤੇਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮਨਸਾ ਮਨਃ । ਅਹਙ੍ਕृਤਿਮ੍ ਅਹਙ੍ਕृਤ੍ਯਾ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੇषੋ ਜਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਨ ਨੂੰ ਮਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਚ ਗਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਭਾਵੇਨ ਭਾਵਮ੍ ਆਮृਦ੍ਯ ਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤृष੍ਣਾਮ੍ ਅਤृष੍ਣਯਾ । ਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਪ੍ਰਜ੍ਞਯਾਪ੍ਰਜ੍ਞਾਂ ਜ੍ਞੇ ऽਜ੍ਞਸ੍ ਸਂਯੋਜਿਤੋ ਮਯਾ
ਇਕ ਭਾਵ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ, ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਲਾਲਚ ਰਹਿਤਤਾ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ, ਅਗਿਆਨ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਮਨਸਾ ਮਨਸਿ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨੇ ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰਤਾਂ ਗਤੇ । ਭਾਵੇਨ ਗਲਿਤੇ ਭਾਵੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਸ੍ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਕੇਵਲਃ
ਮਨ ਨੂੰ ਮਨ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਮੁਕ ਜਾਣ ਤੇ, ਭਾਵ ਭਾਵ ਵਿਚ ਗਲ ਜਾਣ ਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ, ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਹਾਂ।
ਨਿਰ੍ਭਾਵਂ ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰਮ੍ ਅਮਨਸ੍ਕਮ੍ ਅਨੀਹਿਤਮ੍ । ਕੇਵਲਸ੍ਪਨ੍ਦਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮ ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਮੇ ਵਪੁਃ
ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਇਕ ਯੰਤਰ ਵਾਂਗ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭਾਵ, ਕੋਈ ਅਹੰਕਾਰ, ਕੋਈ ਮਨ, ਕੋਈ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ; ਸਿਰਫ਼ ਸੁੱਚੀ ਲਹਿਰ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਹੈ।
ਹੇਲਾਨੁਕਲ੍ਪਿਤਾਨਨ੍ਤਵਿਸ਼੍ਵੈਕਵ੍ਯਵਸਾਯਿਨੀ । ਪਰਮੋਪਸ਼ਮੋਪੇਤਾ ਜਾਤੇਯਂ ਮਮ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਮੇਰੀ ਮੁਕਤੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ—ਅਨੰਤ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਇਕੋ ਹੀ ਉਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਠੰਢ-ਚੈਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮੋਹਵੇਤਾਲੋ ਗਤਾਹਙ੍ਕਾਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਕਦਾਸ਼ਾਰੂਪਿਕਾਮੁਕ੍ਤੋ ਜਾਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਭਟਕਾਵਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਆਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤृष੍ਣਾਰਜ੍ਜੁਗਣਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਚ੍ਛਰੀਰਕਪਞ੍ਜਰਾਤ੍ । ਨ ਜਾਨੇ ਕ੍ਵ ਗਤੋਡ੍ਡੀਯ ਦੁਰਹਙ੍ਕृਤਿਪਕ੍ਸ਼ਿਣੀ
ਲਾਲਚ ਦੀ ਰੱਸੀ ਕੱਟ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਤੋਂ ਉਹ ਔਖਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਉਦ੍ਧੂਲਿਤੇ ਘਨਾਜ੍ਞਾਨਕੁਲਾਯੇ ਕਾਯਪਾਦਪਾਤ੍ । ਨ ਜਾਨੇ ਗਤ ਉਡ੍ਡੀਯ ਕ੍ਵਾਹਮ੍ਭਾਵਵਿਹਙ੍ਗਮਃ
ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਗਾੜ੍ਹੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਘੋਂਸਲਾ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਤਾਂ 'ਮੈਂ' ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਕਿੱਥੇ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।
ਦੁਰਾਸ਼ਾਦੀਰ੍ਘਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯਾ ਧੂਸਰਾ ਭੋਗਭਸ੍ਮਨਾ । ਭਯਭੋਗਿਹਤਾ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵਯਸ੍ਯਾ ਵਾਸਨਾ ਮृਤਾ
ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, 'ਵਾਸਨਾ' ਨਾਂ ਦੀ ਸਾਥੀ ਮਰ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਰਾਖ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਲੰਮੇ ਬੇਸਬਰੀ ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਆਸ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਮਲਿਨ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਸੁਖ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਗਈ।
ਏਤਾਵਨ੍ਤਮ੍ ਅਹਂ ਕਾਲਂ ਕੋ ऽਭੂਵਂ ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍ । ਯੇਨਾਹਮ੍ ਏਵ ਮਿਥ੍ਯੈਵ ਦृਢਾਹਙ੍ਕਾਰਤਾਂ ਗਤਃ
ਇਤਨਾ ਸਮਾਂ ਮੈਂ ਕੀ ਸੀ? ਇਹ ਮਨ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਝੂਠੀ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਪੱਕੀ ਅਹੰਕਾਰਤਾ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ?
ਅਦ੍ਯਾਹਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਜਾਤੋ ऽਯਮ੍ ਅਹਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਅਹਙ੍ਕਾਰਮਹਾਭ੍ਰੇਣ ਯਃ ਕृष੍ਣੇਨਾਲਮ੍ ਉਜ੍ਝਿਤਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਦृष੍ਟੋ ऽਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਚਾਧਿਗਤੋ ਮਯਾ । ਆਲਬ੍ਧਸ਼੍ ਚਾਨੁਭੂਤੋ ऽਙ੍ਗੇ ਸਾਨੁਭੂਤਿਰ੍ ਨਿਯੋਜਿਤਃ
ਇਹ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਵੇਖ ਲਿਆ ਤੇ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਹੈ ਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ ਥਾਪਿਆ ਹੈ।
ਗਤਾਸ੍ਪਦਂ ਗਤਮਨਨਂ ਗਤੈषਣਂ ਤਿਰਸ੍ਕृਤਂ ਨਿਪੁਣਮ੍ ਅਹਙ੍ਕृਤਿਭ੍ਰਮੇ । ਨਿਰੀਹਿਤਂ ਵ੍ਯਪਗਤਰਾਗਰਞ੍ਜਨਂ ਵਿਕੌਤੁਕਂ ਪ੍ਰਸ਼ਮਮ੍ ਇਦਂ ਗਤਂ ਮਨਃ
ਇਹ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ: ਹੁਣ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੁਚੱਜੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਭਰਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਮੈਲ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਦੁਰੁਤ੍ਤਰਾਸ੍ ਸਮਵਿषਮਾ ਮਹਾਪਦਸ੍ ਸੁਦੁਸ੍ਸਹਾਃ ਪ੍ਰਭਵਨਦੀਰ੍ਘਦੋषਦਾਃ । ਗਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸਮਧਿਗਤੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ ਚਿਦਵ੍ਯਯੋ ਵ੍ਯਪਗਤਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ
ਵੱਡੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ ਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦੁਖ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਹੁਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਮਨ ਦੇ ਗੁੰਝਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਅਮਰ ਚੇਤਨਾ, ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਨ੍ ਸਰ੍ਵਪਦਾਤੀਤ ਚਿਰਾਤ੍ ਸਂਸ੍ਮृਤਿਮ੍ ਆਗਤਃ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਲਬ੍ਧੋ ऽਸਿ ਭਗਵਨ੍ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਚਿਦਾਤ੍ਮਨੇ
ਹੇ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਹਰ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਪੂਜਨਯ ਚੇਤਨਾ-ਸਰੂਪ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯਾਵਲੋਕ੍ਯਾਯਮ੍ ਅਲਮ੍ ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯਸੇ ਮਯਾ । ਕੋ ऽਨ੍ਯਸ੍ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਭਗਵਨ੍ ਬਨ੍ਧੁਸ੍ ਤ੍ਵਦृਤੇ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਤੈਥੋਂ ਬਿਨਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੌਣ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪੂਜਨਯ?
ਹਂਸਿ ਪਾਸਿ ਦਦਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਤੌषਿ ਯਾਸਿ ਵਿਵਲ੍ਗਸਿ । ਅਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸਿ ਦृष੍ਟੋ ऽਸਿ ਕਿਂ ਕਰੋषਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈਂ—ਤੂੰ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਸ੍ਵਸਤ੍ਤਾਪੂਰਿਤਾਸ਼ੇषਵਿਸ਼੍ਵ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨੀਨ ਹੇ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਧੁਨਾ ਕ੍ਵ ਪਲਾਯਸੇ
ਹੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸੱਤ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ—ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਆਵਯੋਰ੍ ਅਨ੍ਤਰਂ ਭੂਰਿਜਨ੍ਮਵ੍ਯਵਹਿਤਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਅਦੂਰਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦृष੍ਟੋ ऽਸਿ ਬਾਨ੍ਧਵ
ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੋ ਦੂਰੀ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਨਾਲ ਆਈ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਮੁਕ ਗਈ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਅੱਜ ਤੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੱਜਣ।
ਨਮਸ੍ ਤੇ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਯ ਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਹਰ੍ਤ੍ਰੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਨਮਸ੍ ਸਂਸਾਰਨृਤ੍ਯਾਯ ਨਿਤ੍ਯਾਯ ਵਿਮਲਾਤ੍ਮਨੇ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਣਾਉਂਦਾ ਤੇ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨੱਚ ਵਿਚ ਨੱਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ਨਮਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਾਬ੍ਜਹਸ੍ਤਾਯ ਨਮਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਧਾਰਿਣੇ । ਨਮੋ ਵਿਬੁਧਨਾਥਾਯ ਨਮਸ੍ ਤੇ ਪਦ੍ਮਜਨ੍ਮਨੇ
ਹੇ ਚਕਰ ਤੇ ਕਮਲ ਹਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਾਚ੍ਯਵਾਚਕਦृष੍ਟ੍ਯੈਵ ਭੇਦੋ ਯੋ ऽਯਮ੍ ਇਹਾਵਯੋਃ । ਅਸਤ੍ਯਾ ਕਲ੍ਪਨੈਵੈषਾ ਵੀਚਿਵੀਚ੍ਯਮ੍ਭਸੋਰ੍ ਇਵ
ਸਾਡੀ ਵਿਚਕਾਰ ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੋਲੇ ਜਾਂਦੇ ਦੀ ਵਖਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਸੋਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਝੂਠੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਸਲ ਵਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵਾਨਨ੍ਤਯਾਨਨ੍ਤਵਸ੍ਤੁਵੈਚਿਤ੍ਰ੍ਯਰੂਪਯਾ । ਭਾਵਾਭਾਵਵਿਲਾਸਿਨ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਯੇਹ ਵਿਜृਮ੍ਭਸੇ
ਤੂੰ ਹੀ ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਲਈ ਅਨੰਤ ਤੇ ਅਨੰਤ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਵਿਆਪਕਤਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਖੇਡ ਰਚਦਾ ਹੈਂ।