ਰਜੋਰਹਿਤਸਰ੍ਵਾਸ਼ਾਂ ਸ਼ੀਤਲੋਪਸ਼ਮਦ੍ਰੁਮਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਿਤਤਾਂ ਭੂਮਿਮ੍ ਉਨ੍ਨਤਾਂ ਪਾਰਮਾਰ੍ਥਿਕੀਮ੍
ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਧੂੜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਠੰਡੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਉੱਚੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਤ੍ਯਾ ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਮੇਨ ਨਿਯਮੇਨ ਚ । ਲਬ੍ਧੋ ऽਯਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਦृष੍ਟਸ਼੍ ਚਾਧਿਗਤਸ੍ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਸਤਿਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ, ਅਰਦਾਸ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਹਙ੍ਕਾਰਪਦਾਤੀਤਸ਼੍ ਚਿਰਾਤ੍ ਸਂਸ੍ਮृਤਿਮ੍ ਆਗਤਃ । ਸ੍ਵਭਾਵੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਪਦ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਸਵਭਾਵ, ਪਵਿੱਤਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਹੈ, ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋਰਗਗਰ੍ਤੇषੁ ਮਰਣਸ਼੍ਵਭ੍ਰਭੂਮਿषੁ । ਤृष੍ਣਾਕਰਞ੍ਜਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਕਾਮਕੋਲਾਹਲੇषੁ ਚ
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੌਤ ਦੇ ਖਾਲੀ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਰਸ ਦੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ,
ਵਾਸਨਾਵਨਜਾਲੇषੁ ਜਨ੍ਮਕੂਪਾਨ੍ਤਰੇषੁ ਚ । ਦੁਃਖਦਾਵਾਗ੍ਨਿਦਾਹੇषੁ ਦੁष੍ਕृਤਾਙ੍ਗਾਰਭਾਰਿषੁ
ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਨਮ ਦੇ ਖੂਹਾਂ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਵਿੱਚ,
ਪਾਤੋਤ੍ਪਾਤਦਸ਼ਾਲਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ ਮਜ੍ਜਨੋਨ੍ਮਜ੍ਜਨਭ੍ਰਮੈਃ । ਆਵਿਰ੍ਭਾਵਤਿਰੋਭਾਵੈਰ੍ ਆਸ਼ਾਪਾਸ਼ਵਿਵੇष੍ਟਨੈਃ
ਅਣਗਿਣਤ ਡਿੱਗਣ ਤੇ ਉਥਣ ਦੀ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਡੁੱਬਣ ਤੇ ਉਭਰਨ ਦੀ ਭਟਕਣ ਵਿੱਚ, ਆਉਣ ਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਸ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ,
ਅਹਂ ਚਿਰਮ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰਦ੍ਵਿषਾ ਸਮਵਪੋਥਿਤਃ । ਨਿਸ਼ਾਯਾਮ੍ ਅਲ੍ਪਧੈਰ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਪਿਸ਼ਾਚੇਨੇਵ ਜਙ੍ਗਲੇ
ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਿਕੰਮਾ ਤੇ ਡਰਪੋਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੂਤ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ.
ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵ ਤ੍ਵਯੇਦਾਨੀਂ ਕ੍ਰਿਯਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਯੈਵ ਹਿ । ਸ਼ੌਰਿਵਾਗ੍ਵ੍ਯਪਦੇਸ਼ੇਨ ਵਿਵੇਕਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਵਿਬੋਧਿਤਾ
ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਕਰਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ੌਰੀ ਵਜੋਂ, ਸਮਝ ਦੀ ਚਮਕ ਜਾਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੇ ਭਵਤੀਸ਼ਾਨੇ ਤਮ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ । ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਭੋ ਦੀਪੇ ਜ੍ਵਲਿਤੇ ਤਿਮਿਰਂ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਅੰਦਰ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੋਣ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਾਲਕ।
ਤਸ੍ਯਾਹਙ੍ਕਾਰਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਮਨੋਵਿਵਰਵਾਸਿਨਃ । ਦੀਪਸ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਵੇਦ੍ਮਿ ਗਤਿਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰ
ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ ਯਕਸ਼, ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਦੀਵਾ ਬੁਝਣ ਤੇ, ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਦृष੍ਟ ਏਵ ਤ੍ਵਯੀਸ਼ਾਨੇ ਪਲਾਯਨਪਰਾਯਣਃ । ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਦਹਮ੍ਭਾਵਸ਼੍ ਚੌਰਸ੍ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਯਥਾ
ਸਚਮੁਚ, ਮਾਲਕ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਤੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਘਮੰਡ ਦਾ ਚੋਰ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਚੋਰ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਦਭ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰਪਿਸ਼ਾਚਕੇ । ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯ੍ ਅਤਿਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਨਿਰ੍ਗੋਨਾਸ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਝੂਠੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਭੂਤ ਨੇ ਚਲੇ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੁੱਖ ਜਿਸਦੇ ਕੋਈ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।
ਸ਼ਾਮ੍ਯਾਮਿ ਪਰਿਨਿਰ੍ਵਾਮਿ ਜਾਗਰ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਪ੍ਰਬੋਧਵਾਨ੍ । ਤਸ੍ਕਰੇਣਾਵਮੁਕ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨਿਰ੍ਵृਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਚਿਰਾਦ੍ ਅਯਮ੍
ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਵ੍ਰਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਜਾਗਦਾ ਤੇ ਚੇਤਨ ਹਾਂ; ਚੋਰ ਵਲੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਪਿੱਛੋਂ ਆਖਰ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ।
ਸ਼ੈਤ੍ਯਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ਼ਾਮृਗਤृष੍ਣਿਕਃ । ਪ੍ਰਾਵृਡਮ੍ਬੁਭਰਸ੍ਨਾਤਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਦਾਵ ਇਵਾਚਲਃ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਠੰਡ ਪੈ ਗਈ ਹੈ, ਮਿਰਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪਿਆਸ ਮੁੱਕ ਗਈ; ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਬੁਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਿਤੇ ऽਹਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਦੇ ਸਾਰ੍ਥੇ ਵਿਚਾਰਤਃ । ਕੋ ਮੋਹਃ ਕਾਨਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਕਾਃ ਕਦਾਸ਼ਾਃ ਕ ਆਤਪਃ
ਜੋ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤ 'ਮੈਂ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ' ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਫਿਰ ਕਿਹੜਾ ਭੁਲਾਵਾ, ਕਿਹੜੀਆਂ ਪੀੜਾਂ, ਕਿਹੜੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਜਾਂ ਕਿਹੜੀ ਗਰਮੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਨਰਕਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਾਦਿਭ੍ਰਮਾਸ੍ ਸਤ੍ਯਾਮ੍ ਅਹਙ੍ਕृਤੌ । ਭਿਤ੍ਤਾਵ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਚਿਤ੍ਰੇਹਾ ਨ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਜਨਤ, ਸਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਭਟਕਣਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਅਹੰਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਚਿੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਕੰਧ 'ਤੇ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਖੁੱਲੀ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਨਹੀਂ।
ਅਹਙ੍ਕਾਰਕਲਾਪੀਨੇ ਚਿਤ੍ਤੇ ਸਾਰਚਮਤ੍ਕृਤਿਃ । ਨ ਰਾਜਤੇ ऽਂਸ਼ੁਕੇ ਮ੍ਲਾਨੇ ਯਥਾ ਕੁਙ੍ਕੁਮਰਞ੍ਜਨਾ
ਜਿਸ ਮਨ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵਿਚ ਅਸਲ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਲਿਨ ਕਪੜੇ 'ਤੇ ਕੇਸਰ ਦਾ ਰੰਗ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ।
ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰਜਲਦੇ ਤृष੍ਣਾਸਾਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਭਾਤਿ ਚਿਤ੍ਤਸ਼ਰਦ੍ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸ੍ਵਚ੍ਛਤਾ ਕਾਨ੍ਤਿਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੇ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲਾਲਚ ਦੀ ਮੂਲ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਚਮਕ ਖੁਬਸੂਰਤੀ ਨਾਲ ਝਲਕਦੀ ਹੈ।
ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰਪਙ੍ਕਾਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਨ੍ਤਰਾਯ ਚ । ਮਹ੍ਯਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਸਰਸੇ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਨ੍ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਹੇ ਮੇਰੇ ਆਪ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਕੀਚੜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਰੋਵਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਗਤਾਹਙ੍ਕਾਰਮੇਘਾਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ਼ਾਦਾਵਵਹ੍ਨਯੇ । ਮਹ੍ਯਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਸ਼ੈਲਾਯ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਦਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਬੱਦਲ ਮਿਟ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਠੰਡੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋਗ੍ਰਗ੍ਰਾਹਾਯ ਕ੍ਸ਼ੀਣਚਿਤ੍ਤੌਰ੍ਵਵਹ੍ਨਯੇ । ਆਨਨ੍ਦਾਮ੍ਬੁਧਯੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਨ੍ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਅੱਗ ਮਿਟ ਗਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਤਾਨਨ੍ਦਪਦ੍ਮਾਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਚਿਨ੍ਤਾਮਹੋਰ੍ਮਯੇ । ਮਹ੍ਯਮ੍ ਉਨ੍ਮਾਨਸਾਯਾਤ੍ਮਂਸ੍ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਦਾ ਕਮਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਂਵਿਦਾਭਾਸਪਕ੍ਸ਼ਾਯ ਪਦ੍ਮਕੋਟਰਵਾਸਿਨੇ । ਸਰ੍ਵਮਾਨਸਹਂਸਾਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੰਖ ਚੇਤਨਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਸਭ ਮਨਾਂ ਦਾ ਹੰਸ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਕਲਾਕਲਿਤਰੂਪਾਯ ਨਿष੍ਕਲਾਯਾਮਿਤਾਤ੍ਮਨੇ । ਸਦੋਦਿਤਾਤਿਪੂਰ੍ਣਾਤ੍ਮਸ਼ਸ਼ਿਨੇ ਤੇ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਹੇ ਉਹ ਜੋ ਸਦਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦਮਾ ਵਾਂਗ ਅਤਮਾਵਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਸੂਰਤ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ ਪਰ ਉਹ ਅੰਗ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਦੋਦਿਤਾਯ ਸ਼ੀਤਾਯ ਮਹਾਹृਦ੍ਧ੍ਵਾਨ੍ਤਹਾਰਿਣੇ । ਸਰ੍ਵਗਾਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਾਯ ਚਿਤ੍ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਹੇ ਉਹ ਜੋ ਸਦਾ ਉਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਠੰਢਾ, ਦਿਲ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਨੇਹਸ੍ਨੇਹਦੀਪ੍ਰਾਯ ਵਰ੍ਤ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਵਰ੍ਤਿਨੇ । ਸ੍ਵਭਾਵਾਧਾਰਧੀਰਾਯ ਚਿਦ੍ਦੀਪਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਜੋ ਦੀਵਾ ਤੇਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜਵਾਲਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਬੱਤੀ ਬੱਤੀ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਨਨਾਨਲਸਨ੍ਤਪ੍ਤਂ ਸ਼ੀਤੇਨ ਮਨਸਾ ਮਨਃ । ਛਿਨ੍ਨਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਮਯਾ ਤਪ੍ਤਮ੍ ਅਯਸੇਵ ਬਲਾਦ੍ ਅਯਃ
ਮੇਰਾ ਮਨ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਦੀ ਠੰਢਕ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਅੰਦਰੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਹਾ ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਤੇਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮਨਸਾ ਮਨਃ । ਅਹਙ੍ਕृਤਿਮ੍ ਅਹਙ੍ਕृਤ੍ਯਾ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੇषੋ ਜਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਨ ਨੂੰ ਮਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਚ ਗਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਭਾਵੇਨ ਭਾਵਮ੍ ਆਮृਦ੍ਯ ਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤृष੍ਣਾਮ੍ ਅਤृष੍ਣਯਾ । ਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਪ੍ਰਜ੍ਞਯਾਪ੍ਰਜ੍ਞਾਂ ਜ੍ਞੇ ऽਜ੍ਞਸ੍ ਸਂਯੋਜਿਤੋ ਮਯਾ
ਇਕ ਭਾਵ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ, ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਲਾਲਚ ਰਹਿਤਤਾ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ, ਅਗਿਆਨ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਮਨਸਾ ਮਨਸਿ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨੇ ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰਤਾਂ ਗਤੇ । ਭਾਵੇਨ ਗਲਿਤੇ ਭਾਵੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਸ੍ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਕੇਵਲਃ
ਮਨ ਨੂੰ ਮਨ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਮੁਕ ਜਾਣ ਤੇ, ਭਾਵ ਭਾਵ ਵਿਚ ਗਲ ਜਾਣ ਤੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ, ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਹਾਂ।