ਨ ਮੇ ਭੋਗਸ੍ਥਿਤੌ ਵਾਞ੍ਛਾ ਨ ਚ ਭੋਗਵਿਵਰ੍ਜਨੇ । ਯਦ੍ ਆਯਾਤਿ ਤਦ੍ ਆਯਾਤੁ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਪ੍ਰਯਾਤੁ ਤਤ੍
ਮੈਨੂੰ ਭੋਗ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਉਣ ਦਿਓ, ਜੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਣ ਦਿਓ।
ਸੁਖੇषੁ ਮਮ ਨਾਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਨੋਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਦੁਃਖਵृਤ੍ਤਿषੁ । ਸੁਖਦੁਃਖਾਨ੍ਯ੍ ਉਪਾਯਾਨ੍ਤੁ ਯਾਨ੍ਤੁ ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਏषੁ ਕਃ
ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਲਾਹਣਾ ਨਹੀਂ। ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਣ; ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ?
ਵਾਸਨਾ ਵਿਵਿਧਾ ਦੇਹੇ ਤ੍ਵ੍ ਅਸ੍ਤਂ ਵੋਦਯਮ੍ ਏਵ ਵਾ । ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤੁ ਨਾਹਮ੍ ਏਤਾਸੁ ਨ ਚੈਤਾ ਮਮ ਕਾਸ਼੍ਚਨ
ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਚੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਡੁੱਬਣ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਣ। ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੀ ਨਹੀਂ।
ਏਤਾਵਨ੍ਤਮ੍ ਅਹਂ ਕਾਲਮ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਰਿਪੁਣੋਰੁਣਾ । ਹृਤ੍ਵਾ ਵਿਵੇਕਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਵਪੋਥਿਤਃ
ਇਤਨਾ ਸਮਾਂ ਮੈਂ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਾਰਾ ਵਿਵੇਕ ਗੁਆ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਲਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸ੍ਵਸਮੁਤ੍ਥੇਨ ਚਾਰੁਣਾ । ਇਦਾਨੀਂ ਸ੍ਵਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਮਯੈष ਪਰਿਪੋਥਿਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸੁੱਚੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਇਕੱਲਾਪਨ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਹਙ੍ਕਾਰਪਿਸ਼ਾਚੋ ऽਯਂ ਸ਼ਰੀਰਤਰੁਕੋਟਰਾਤ੍ । ਪਰਾਵਬੋਧਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮਯੇਦਾਨੀਮ੍ ਅਪਾਕृਤਃ
ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਭੂਤ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਝਿੱਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰਯਕ੍ਸ਼ੋ ऽਯਂ ਮਚ੍ਛਰੀਰਮਹਾਦ੍ਰੁਮਃ । ਪੁਣ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਲਮ੍ ਆਯਾਤਃ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਤ ਇਵ ਰਾਜਤੇ
ਹੁਣ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਭੂਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਰੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਖਿੜ ਕੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮੋਹਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯੋ ਦੁਰਾਸ਼ਾਦੋषਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਵਿਵੇਕਧਨਸਮ੍ਭਾਰਾਤ੍ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੋਹ ਦੀ ਗਰੀਬੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਮਿਟ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹਾਂ।
ਜ੍ਞਾਤਂ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਦृष੍ਟਾ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਦृष੍ਟਯਃ । ਤਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਅਧੁਨਾ ਯੇਨ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮ੍ ਇਹ ਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਜਾਣ ਲਿਆ; ਜੋ ਵੇਖਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਪਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦੂਰੋਜ੍ਝਿਤਾਨਰ੍ਥਾਮ੍ ਅਪੇਤਵਿषਯੋਰਗਾਮ੍ । ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਮੋਹਨੀਹਾਰਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ਼ਾਮृਗਤृष੍ਣਿਕਾਮ੍
ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਭ੍ਰਮ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਦਾ ਧੁੰਦ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ ਠੰਡੀ ਪੈ ਗਈ ਹੈ।
ਰਜੋਰਹਿਤਸਰ੍ਵਾਸ਼ਾਂ ਸ਼ੀਤਲੋਪਸ਼ਮਦ੍ਰੁਮਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਿਤਤਾਂ ਭੂਮਿਮ੍ ਉਨ੍ਨਤਾਂ ਪਾਰਮਾਰ੍ਥਿਕੀਮ੍
ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਧੂੜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਠੰਡੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਉੱਚੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਤ੍ਯਾ ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਮੇਨ ਨਿਯਮੇਨ ਚ । ਲਬ੍ਧੋ ऽਯਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਦृष੍ਟਸ਼੍ ਚਾਧਿਗਤਸ੍ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਸਤਿਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ, ਅਰਦਾਸ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਹਙ੍ਕਾਰਪਦਾਤੀਤਸ਼੍ ਚਿਰਾਤ੍ ਸਂਸ੍ਮृਤਿਮ੍ ਆਗਤਃ । ਸ੍ਵਭਾਵੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਪਦ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਸਵਭਾਵ, ਪਵਿੱਤਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਹੈ, ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋਰਗਗਰ੍ਤੇषੁ ਮਰਣਸ਼੍ਵਭ੍ਰਭੂਮਿषੁ । ਤृष੍ਣਾਕਰਞ੍ਜਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਕਾਮਕੋਲਾਹਲੇषੁ ਚ
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੌਤ ਦੇ ਖਾਲੀ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਰਸ ਦੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ,
ਵਾਸਨਾਵਨਜਾਲੇषੁ ਜਨ੍ਮਕੂਪਾਨ੍ਤਰੇषੁ ਚ । ਦੁਃਖਦਾਵਾਗ੍ਨਿਦਾਹੇषੁ ਦੁष੍ਕृਤਾਙ੍ਗਾਰਭਾਰਿषੁ
ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਨਮ ਦੇ ਖੂਹਾਂ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਵਿੱਚ,
ਪਾਤੋਤ੍ਪਾਤਦਸ਼ਾਲਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ ਮਜ੍ਜਨੋਨ੍ਮਜ੍ਜਨਭ੍ਰਮੈਃ । ਆਵਿਰ੍ਭਾਵਤਿਰੋਭਾਵੈਰ੍ ਆਸ਼ਾਪਾਸ਼ਵਿਵੇष੍ਟਨੈਃ
ਅਣਗਿਣਤ ਡਿੱਗਣ ਤੇ ਉਥਣ ਦੀ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਡੁੱਬਣ ਤੇ ਉਭਰਨ ਦੀ ਭਟਕਣ ਵਿੱਚ, ਆਉਣ ਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਸ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ,
ਅਹਂ ਚਿਰਮ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰਦ੍ਵਿषਾ ਸਮਵਪੋਥਿਤਃ । ਨਿਸ਼ਾਯਾਮ੍ ਅਲ੍ਪਧੈਰ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਪਿਸ਼ਾਚੇਨੇਵ ਜਙ੍ਗਲੇ
ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਿਕੰਮਾ ਤੇ ਡਰਪੋਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੂਤ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ.
ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵ ਤ੍ਵਯੇਦਾਨੀਂ ਕ੍ਰਿਯਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਯੈਵ ਹਿ । ਸ਼ੌਰਿਵਾਗ੍ਵ੍ਯਪਦੇਸ਼ੇਨ ਵਿਵੇਕਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਵਿਬੋਧਿਤਾ
ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਕਰਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ੌਰੀ ਵਜੋਂ, ਸਮਝ ਦੀ ਚਮਕ ਜਾਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੇ ਭਵਤੀਸ਼ਾਨੇ ਤਮ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ । ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਭੋ ਦੀਪੇ ਜ੍ਵਲਿਤੇ ਤਿਮਿਰਂ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਅੰਦਰ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੋਣ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਾਲਕ।
ਤਸ੍ਯਾਹਙ੍ਕਾਰਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਮਨੋਵਿਵਰਵਾਸਿਨਃ । ਦੀਪਸ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਵੇਦ੍ਮਿ ਗਤਿਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰ
ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ ਯਕਸ਼, ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਦੀਵਾ ਬੁਝਣ ਤੇ, ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਦृष੍ਟ ਏਵ ਤ੍ਵਯੀਸ਼ਾਨੇ ਪਲਾਯਨਪਰਾਯਣਃ । ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਦਹਮ੍ਭਾਵਸ਼੍ ਚੌਰਸ੍ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਯਥਾ
ਸਚਮੁਚ, ਮਾਲਕ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਤੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਘਮੰਡ ਦਾ ਚੋਰ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਚੋਰ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਦਭ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰਪਿਸ਼ਾਚਕੇ । ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯ੍ ਅਤਿਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਨਿਰ੍ਗੋਨਾਸ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਝੂਠੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਭੂਤ ਨੇ ਚਲੇ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੁੱਖ ਜਿਸਦੇ ਕੋਈ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।
ਸ਼ਾਮ੍ਯਾਮਿ ਪਰਿਨਿਰ੍ਵਾਮਿ ਜਾਗਰ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਪ੍ਰਬੋਧਵਾਨ੍ । ਤਸ੍ਕਰੇਣਾਵਮੁਕ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨਿਰ੍ਵृਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਚਿਰਾਦ੍ ਅਯਮ੍
ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਵ੍ਰਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਜਾਗਦਾ ਤੇ ਚੇਤਨ ਹਾਂ; ਚੋਰ ਵਲੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਪਿੱਛੋਂ ਆਖਰ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ।
ਸ਼ੈਤ੍ਯਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ਼ਾਮृਗਤृष੍ਣਿਕਃ । ਪ੍ਰਾਵृਡਮ੍ਬੁਭਰਸ੍ਨਾਤਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਦਾਵ ਇਵਾਚਲਃ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਠੰਡ ਪੈ ਗਈ ਹੈ, ਮਿਰਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪਿਆਸ ਮੁੱਕ ਗਈ; ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਬੁਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਿਤੇ ऽਹਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਦੇ ਸਾਰ੍ਥੇ ਵਿਚਾਰਤਃ । ਕੋ ਮੋਹਃ ਕਾਨਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਕਾਃ ਕਦਾਸ਼ਾਃ ਕ ਆਤਪਃ
ਜੋ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤ 'ਮੈਂ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ' ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਫਿਰ ਕਿਹੜਾ ਭੁਲਾਵਾ, ਕਿਹੜੀਆਂ ਪੀੜਾਂ, ਕਿਹੜੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਜਾਂ ਕਿਹੜੀ ਗਰਮੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਨਰਕਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਾਦਿਭ੍ਰਮਾਸ੍ ਸਤ੍ਯਾਮ੍ ਅਹਙ੍ਕृਤੌ । ਭਿਤ੍ਤਾਵ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਚਿਤ੍ਰੇਹਾ ਨ ਨਭਸ੍ਤਲੇ
ਜਨਤ, ਸਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਭਟਕਣਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਅਹੰਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਚਿੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਕੰਧ 'ਤੇ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਖੁੱਲੀ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਨਹੀਂ।
ਅਹਙ੍ਕਾਰਕਲਾਪੀਨੇ ਚਿਤ੍ਤੇ ਸਾਰਚਮਤ੍ਕृਤਿਃ । ਨ ਰਾਜਤੇ ऽਂਸ਼ੁਕੇ ਮ੍ਲਾਨੇ ਯਥਾ ਕੁਙ੍ਕੁਮਰਞ੍ਜਨਾ
ਜਿਸ ਮਨ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵਿਚ ਅਸਲ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਲਿਨ ਕਪੜੇ 'ਤੇ ਕੇਸਰ ਦਾ ਰੰਗ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ।
ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰਜਲਦੇ ਤृष੍ਣਾਸਾਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਭਾਤਿ ਚਿਤ੍ਤਸ਼ਰਦ੍ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸ੍ਵਚ੍ਛਤਾ ਕਾਨ੍ਤਿਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੇ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲਾਲਚ ਦੀ ਮੂਲ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਚਮਕ ਖੁਬਸੂਰਤੀ ਨਾਲ ਝਲਕਦੀ ਹੈ।
ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰਪਙ੍ਕਾਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਨ੍ਤਰਾਯ ਚ । ਮਹ੍ਯਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਸਰਸੇ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਨ੍ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਹੇ ਮੇਰੇ ਆਪ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਕੀਚੜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਰੋਵਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਗਤਾਹਙ੍ਕਾਰਮੇਘਾਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ਼ਾਦਾਵਵਹ੍ਨਯੇ । ਮਹ੍ਯਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਸ਼ੈਲਾਯ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਦਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਬੱਦਲ ਮਿਟ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਠੰਡੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।