ਨਿਤ੍ਯਸ੍ ਸੋ ऽਯਮ੍ ਅਹਂ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਵਬੋਧਕਃ । ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਸ੍ਮਿ ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਲਨਾਵਿਤ੍ ਕਿਲੇਤਰਾ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਆਤਮਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਧਾਰਨਾ ਜਾਂ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਰੇਣੁਨੇਵਾਣੁਨਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰ ਇਵਾਮ੍ਭਸਾ । ਸਮ੍ਭ੍ਰਮੇਣੇਵ ਪਾषਾਣੇ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧੋ ਮਯਿ ਨੈਨਸਾ
ਜਿਵੇਂ ਧੂੜ ਅਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚਿਪਕਦੀ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ, ਜਾਂ ਭਟਕਾਵਾ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਸੁਖਦੁਃਖਸ਼੍ਰਿਯੋ ਦੇਹੇ ਮਾ ਪਤਨ੍ਤੁ ਪਤਨ੍ਤੁ ਵਾ । ਤੁਮ੍ਬਕੋਪਰਿ ਧਾਰਾਸ਼੍ ਚ ਕਾ ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤਿਰ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤਾ
ਸੁਖ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਪੈ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਪੈਵੇ—ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਬੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਪੈਂਦੀ ਹੈ?
ਦੀਪਾਙ੍ਗਾਭਿਗਤੋ ਰਜ੍ਜ੍ਵਾ ਨਾਲੋਕੋ ਬਧ੍ਯਤੇ ਯਥਾ । ਤਥੈਵਾਯਮ੍ ਅਬਦ੍ਧੋ ऽਹਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵਗਣਾਤਿਗਃ
ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣ ਦੀ ਲਕੀਰ ਰੱਸਸੀ 'ਤੇ ਪੈ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦੀ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹਾਲਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਸਾਰੇ ਭਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਾਂ।
ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਃ ਕੋ ਨੁ ਨਃ ਕਾਮੈਰ੍ ਭਾਵਾਭਾਵੈਰ੍ ਅਥੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਃ । ਕੇਨ ਸਮ੍ਬਧ੍ਯਤੇ ਵ੍ਯੋਮ ਕੇਨ ਵਾ ਗृਹ੍ਯਤੇ ਮਨਃ
ਸਾਡਾ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਹੋਣ-ਅਣਹੋਣ ਜਾਂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸੰਬੰਧ ਹੈ? ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਫੜ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਸ਼ਰੀਰੇ ਸ਼ਤਧਾ ਯਾਤੇ ਖਣ੍ਡਨਾ ਕਾ ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ । ਕੁਮ੍ਭੇ ਰੁਗ੍ਣੇ ਕ੍ਸ਼ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਕੁਮ੍ਭਾਕਾਸ਼ਸ੍ਯ ਕਾ ਕ੍ਸ਼ਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਘੜਾ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ, ਚੀਰ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਘੜੇ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਕੀ ਹਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ?
ਪਿਸ਼ਾਚਕ ਇਵਾਦृਸ਼੍ਯੋ ਮਨੋ ਨਾਮੋਦਿਤਂ ਮੁਧਾ । ਜਡੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਤੇ ਬੋਧਾਤ੍ ਕਾ ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤਿਰ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਪਰੇਤ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉੱਭਰਦਾ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਉਹ ਮੰਦਾ ਮਨ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸੁਖਦੁਃਖਮਯੀ ਯਸ੍ਯ ਵਾਸਨਾ ਤਨ੍ ਮਨੋ ਮਮ । ਅਭਵਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਦ੍ਯੈਕਾ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਨਨੁ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ
ਜਿਸ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਬਣੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਮਨ ਹੁਣ ਇਕ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹੀ ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ऽਨ੍ਯ ਆਦਤ੍ਤੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਸ੍ਯਾਨਰ੍ਥਸਙ੍ਕਟਃ । ਅਨ੍ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਹੋ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਂ ਕਸ੍ਯੇਯਂ ਖਲੁ ਚਕ੍ਰਿਕਾ
ਇਕ ਵਿਆਕਤੀ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਦਾ ਹੈ—ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿੰਨੀ ਮੂਰਖਤਾ ਹੈ! ਆਖਰ ਇਹ ਚੱਕਰ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ?
ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ ਆਦਤ੍ਤੇ ਮਨੋ ਦੇਹਸ੍ਯ ਸਙ੍ਕਟਃ । ਦ੍ਰष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਤੀਹ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕੇਵ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਤਿਃ
ਕੁਦਰਤ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਆਤਮਾ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਮੂਰਖਤਾ ਦੇਖਦੀ ਹੈ—ਇਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਮੇਰਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਨ ਮੇ ਭੋਗਸ੍ਥਿਤੌ ਵਾਞ੍ਛਾ ਨ ਚ ਭੋਗਵਿਵਰ੍ਜਨੇ । ਯਦ੍ ਆਯਾਤਿ ਤਦ੍ ਆਯਾਤੁ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਪ੍ਰਯਾਤੁ ਤਤ੍
ਮੈਨੂੰ ਭੋਗ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਉਣ ਦਿਓ, ਜੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਣ ਦਿਓ।
ਸੁਖੇषੁ ਮਮ ਨਾਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਨੋਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਦੁਃਖਵृਤ੍ਤਿषੁ । ਸੁਖਦੁਃਖਾਨ੍ਯ੍ ਉਪਾਯਾਨ੍ਤੁ ਯਾਨ੍ਤੁ ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਏषੁ ਕਃ
ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਲਾਹਣਾ ਨਹੀਂ। ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਣ; ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ?
ਵਾਸਨਾ ਵਿਵਿਧਾ ਦੇਹੇ ਤ੍ਵ੍ ਅਸ੍ਤਂ ਵੋਦਯਮ੍ ਏਵ ਵਾ । ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤੁ ਨਾਹਮ੍ ਏਤਾਸੁ ਨ ਚੈਤਾ ਮਮ ਕਾਸ਼੍ਚਨ
ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਚੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਡੁੱਬਣ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਣ। ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੀ ਨਹੀਂ।
ਏਤਾਵਨ੍ਤਮ੍ ਅਹਂ ਕਾਲਮ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਰਿਪੁਣੋਰੁਣਾ । ਹृਤ੍ਵਾ ਵਿਵੇਕਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਵਪੋਥਿਤਃ
ਇਤਨਾ ਸਮਾਂ ਮੈਂ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਾਰਾ ਵਿਵੇਕ ਗੁਆ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਲਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸ੍ਵਸਮੁਤ੍ਥੇਨ ਚਾਰੁਣਾ । ਇਦਾਨੀਂ ਸ੍ਵਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਮਯੈष ਪਰਿਪੋਥਿਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸੁੱਚੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਇਕੱਲਾਪਨ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਹਙ੍ਕਾਰਪਿਸ਼ਾਚੋ ऽਯਂ ਸ਼ਰੀਰਤਰੁਕੋਟਰਾਤ੍ । ਪਰਾਵਬੋਧਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮਯੇਦਾਨੀਮ੍ ਅਪਾਕृਤਃ
ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਭੂਤ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਝਿੱਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰਯਕ੍ਸ਼ੋ ऽਯਂ ਮਚ੍ਛਰੀਰਮਹਾਦ੍ਰੁਮਃ । ਪੁਣ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਲਮ੍ ਆਯਾਤਃ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਤ ਇਵ ਰਾਜਤੇ
ਹੁਣ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਭੂਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਰੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਖਿੜ ਕੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮੋਹਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯੋ ਦੁਰਾਸ਼ਾਦੋषਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਵਿਵੇਕਧਨਸਮ੍ਭਾਰਾਤ੍ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੋਹ ਦੀ ਗਰੀਬੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਮਿਟ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹਾਂ।
ਜ੍ਞਾਤਂ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਦृष੍ਟਾ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਦृष੍ਟਯਃ । ਤਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਅਧੁਨਾ ਯੇਨ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮ੍ ਇਹ ਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਜਾਣ ਲਿਆ; ਜੋ ਵੇਖਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਪਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦੂਰੋਜ੍ਝਿਤਾਨਰ੍ਥਾਮ੍ ਅਪੇਤਵਿषਯੋਰਗਾਮ੍ । ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਮੋਹਨੀਹਾਰਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ਼ਾਮृਗਤृष੍ਣਿਕਾਮ੍
ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਭ੍ਰਮ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਦਾ ਧੁੰਦ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ ਠੰਡੀ ਪੈ ਗਈ ਹੈ।
ਰਜੋਰਹਿਤਸਰ੍ਵਾਸ਼ਾਂ ਸ਼ੀਤਲੋਪਸ਼ਮਦ੍ਰੁਮਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਿਤਤਾਂ ਭੂਮਿਮ੍ ਉਨ੍ਨਤਾਂ ਪਾਰਮਾਰ੍ਥਿਕੀਮ੍
ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਧੂੜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਠੰਡੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਉੱਚੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਤ੍ਯਾ ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਮੇਨ ਨਿਯਮੇਨ ਚ । ਲਬ੍ਧੋ ऽਯਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਦृष੍ਟਸ਼੍ ਚਾਧਿਗਤਸ੍ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਸਤਿਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ, ਅਰਦਾਸ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਹਙ੍ਕਾਰਪਦਾਤੀਤਸ਼੍ ਚਿਰਾਤ੍ ਸਂਸ੍ਮृਤਿਮ੍ ਆਗਤਃ । ਸ੍ਵਭਾਵੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਪਦ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਸਵਭਾਵ, ਪਵਿੱਤਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਹੈ, ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋਰਗਗਰ੍ਤੇषੁ ਮਰਣਸ਼੍ਵਭ੍ਰਭੂਮਿषੁ । ਤृष੍ਣਾਕਰਞ੍ਜਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਕਾਮਕੋਲਾਹਲੇषੁ ਚ
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੌਤ ਦੇ ਖਾਲੀ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਰਸ ਦੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ,
ਵਾਸਨਾਵਨਜਾਲੇषੁ ਜਨ੍ਮਕੂਪਾਨ੍ਤਰੇषੁ ਚ । ਦੁਃਖਦਾਵਾਗ੍ਨਿਦਾਹੇषੁ ਦੁष੍ਕृਤਾਙ੍ਗਾਰਭਾਰਿषੁ
ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਨਮ ਦੇ ਖੂਹਾਂ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਵਿੱਚ,
ਪਾਤੋਤ੍ਪਾਤਦਸ਼ਾਲਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ ਮਜ੍ਜਨੋਨ੍ਮਜ੍ਜਨਭ੍ਰਮੈਃ । ਆਵਿਰ੍ਭਾਵਤਿਰੋਭਾਵੈਰ੍ ਆਸ਼ਾਪਾਸ਼ਵਿਵੇष੍ਟਨੈਃ
ਅਣਗਿਣਤ ਡਿੱਗਣ ਤੇ ਉਥਣ ਦੀ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਡੁੱਬਣ ਤੇ ਉਭਰਨ ਦੀ ਭਟਕਣ ਵਿੱਚ, ਆਉਣ ਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਸ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ,
ਅਹਂ ਚਿਰਮ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰਦ੍ਵਿषਾ ਸਮਵਪੋਥਿਤਃ । ਨਿਸ਼ਾਯਾਮ੍ ਅਲ੍ਪਧੈਰ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਪਿਸ਼ਾਚੇਨੇਵ ਜਙ੍ਗਲੇ
ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਿਕੰਮਾ ਤੇ ਡਰਪੋਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੂਤ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ.
ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵ ਤ੍ਵਯੇਦਾਨੀਂ ਕ੍ਰਿਯਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਯੈਵ ਹਿ । ਸ਼ੌਰਿਵਾਗ੍ਵ੍ਯਪਦੇਸ਼ੇਨ ਵਿਵੇਕਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਵਿਬੋਧਿਤਾ
ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਕਰਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ੌਰੀ ਵਜੋਂ, ਸਮਝ ਦੀ ਚਮਕ ਜਾਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੇ ਭਵਤੀਸ਼ਾਨੇ ਤਮ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ । ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਭੋ ਦੀਪੇ ਜ੍ਵਲਿਤੇ ਤਿਮਿਰਂ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਅੰਦਰ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੋਣ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਾਲਕ।
ਤਸ੍ਯਾਹਙ੍ਕਾਰਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਮਨੋਵਿਵਰਵਾਸਿਨਃ । ਦੀਪਸ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਵੇਦ੍ਮਿ ਗਤਿਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰ
ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ ਯਕਸ਼, ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਦੀਵਾ ਬੁਝਣ ਤੇ, ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਪ੍ਰਭੂ।