ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਦृष੍ਟੇ ਜਗਦ੍ ਦृष੍ਟਂ ਸ਼੍ਰੁਤੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਕਲਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਸ੍ਪृष੍ਟੇ ਚਾਸ੍ਮਿਞ੍ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਸ੍ਥਿਤੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਜਗਤ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਛੂਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਛੂਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏष ਜਾਗਰ੍ਤਿ ਸੁਪ੍ਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਹਰਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਵੇਕਿਨਾਮ੍ । ਹਰਤ੍ਯ੍ ਆਪਦਮ੍ ਆਰ੍ਤਾਨਾਂ ਵਿਤਰਤ੍ਯ੍ ਅਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਜਾਗਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਬੇਫ਼ਿਕਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਮਹਾਨ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਚਰਤ੍ਯ੍ ਏष ਲੋਕੇषੁ ਦੀਪ ਏਵ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤੌ । ਵਿਲਸਤ੍ਯ੍ ਏष ਭੋਗੇषੁ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਤ੍ਯ੍ ਏष ਵਸ੍ਤੁषੁ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਜਗਤ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਬਣ ਕੇ। ਉਹ ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਏਵਾਨ੍ਤਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇਨਾਨੁਭਵਨ੍ ਭਵੀ । ਸ੍ਥਿਤਸ੍ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਦੇਹੇषੁ ਤਿਕ੍ਤਤ੍ਵਂ ਮਰਿਚੇष੍ਵ੍ ਇਵ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਦੇਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੜਵਾਪਣ ਕੜਵੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਚੇਤਨਾਕਲਨਾਰੂਪੀ ਸਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਜਗਤ੍ਪਦਾਰ੍ਥਸਮ੍ਭਾਰਸਤ੍ਤਾਸਾਮਾਨ੍ਯਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਸੋਚ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਹਸਤੀ ਬਣ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏष ਸ਼ੂਨ੍ਯਤ੍ਵਮ੍ ਆਕਾਸ਼ੇ ਸ੍ਪਨ੍ਦ ਏष ਸਦਾਗਤੌ । ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ਼੍ ਚੈष ਤੇਜਸ੍ਸੁ ਪਯਸ੍ਯ੍ ਏष ਰਸਃ ਪਰਃ
ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖਾਲੀਪਨ ਹੈ, ਚਲਣ ਵਿਚ ਕੰਪਨ ਹੈ, ਅੱਗ ਵਿਚ ਚਮਕ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੁਆਦ ਹੈ।
ਕਾਠਿਨ੍ਯਮ੍ ਅਵਨਾਵ੍ ਏष ਔष੍ਣ੍ਯਮ੍ ਏष ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ । ਸ਼ੈਤ੍ਯਮ੍ ਏष ਨਿਸ਼ਾਨਾਥੇ ਸਤ੍ਤਾ ਚੈष ਜਗਦ੍ਗਣੇ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਕਠੋਰਤਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਵਿਚ ਗਰਮੀ ਹੈ, ਚੰਦ ਵਿਚ ਠੰਡਕ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਵਿਚ ਵਜੂਦ ਹੈ।
ਮषੀਪਿਣ੍ਡੇ ਯਥਾ ਕਾਰ੍ष੍ਣ੍ਯਂ ਸ਼ੌਕ੍ਲ੍ਯਂ ਹਿਮਕਣੇ ਯਥਾ । ਯਥਾ ਪੁष੍ਪੇषੁ ਸੌਗਨ੍ਧ੍ਯਂ ਦੇਹੇ ਦੇਹਪਤਿਸ੍ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਕਾਲੀ ਸਿਆਹੀ ਵਿਚ ਕਾਲਾਪਨ, ਬਰਫ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਵਿਚ ਚਿੱਟਾਪਨ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਹ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇਹ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਯਥਾ ਸਰ੍ਵਗਤਾ ਸਤ੍ਤਾ ਕਾਲਸ੍ ਸਰ੍ਵਗਤੋ ਯਥਾ । ਯਥਾ ਸਰ੍ਵਗਤਂ ਵ੍ਯੋਮ ਵਿਭੁਸ੍ ਸਰ੍ਵਗਤਸ੍ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਵਜੂਦ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਤਮਾ ਵੀ ਸਭ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭੁਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਮਹੀਪਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦੇਸ਼ਗਤਾ ਯਥਾ । ਰੂਪਾਲੋਕਮਨਸ੍ਕਾਰਮੁਕ੍ਤਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਥਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਰੂਪ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਸ੍ ਸੋ ऽਯਮ੍ ਅਹਂ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਵਬੋਧਕਃ । ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਸ੍ਮਿ ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਲਨਾਵਿਤ੍ ਕਿਲੇਤਰਾ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਆਤਮਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਧਾਰਨਾ ਜਾਂ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਰੇਣੁਨੇਵਾਣੁਨਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰ ਇਵਾਮ੍ਭਸਾ । ਸਮ੍ਭ੍ਰਮੇਣੇਵ ਪਾषਾਣੇ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧੋ ਮਯਿ ਨੈਨਸਾ
ਜਿਵੇਂ ਧੂੜ ਅਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚਿਪਕਦੀ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ, ਜਾਂ ਭਟਕਾਵਾ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਸੁਖਦੁਃਖਸ਼੍ਰਿਯੋ ਦੇਹੇ ਮਾ ਪਤਨ੍ਤੁ ਪਤਨ੍ਤੁ ਵਾ । ਤੁਮ੍ਬਕੋਪਰਿ ਧਾਰਾਸ਼੍ ਚ ਕਾ ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤਿਰ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤਾ
ਸੁਖ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਪੈ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਪੈਵੇ—ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਬੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਪੈਂਦੀ ਹੈ?
ਦੀਪਾਙ੍ਗਾਭਿਗਤੋ ਰਜ੍ਜ੍ਵਾ ਨਾਲੋਕੋ ਬਧ੍ਯਤੇ ਯਥਾ । ਤਥੈਵਾਯਮ੍ ਅਬਦ੍ਧੋ ऽਹਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵਗਣਾਤਿਗਃ
ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣ ਦੀ ਲਕੀਰ ਰੱਸਸੀ 'ਤੇ ਪੈ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦੀ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹਾਲਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਸਾਰੇ ਭਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਾਂ।
ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਃ ਕੋ ਨੁ ਨਃ ਕਾਮੈਰ੍ ਭਾਵਾਭਾਵੈਰ੍ ਅਥੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਃ । ਕੇਨ ਸਮ੍ਬਧ੍ਯਤੇ ਵ੍ਯੋਮ ਕੇਨ ਵਾ ਗृਹ੍ਯਤੇ ਮਨਃ
ਸਾਡਾ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਹੋਣ-ਅਣਹੋਣ ਜਾਂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸੰਬੰਧ ਹੈ? ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਫੜ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਸ਼ਰੀਰੇ ਸ਼ਤਧਾ ਯਾਤੇ ਖਣ੍ਡਨਾ ਕਾ ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ । ਕੁਮ੍ਭੇ ਰੁਗ੍ਣੇ ਕ੍ਸ਼ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਕੁਮ੍ਭਾਕਾਸ਼ਸ੍ਯ ਕਾ ਕ੍ਸ਼ਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਘੜਾ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ, ਚੀਰ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਘੜੇ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਕੀ ਹਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ?
ਪਿਸ਼ਾਚਕ ਇਵਾਦृਸ਼੍ਯੋ ਮਨੋ ਨਾਮੋਦਿਤਂ ਮੁਧਾ । ਜਡੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਤੇ ਬੋਧਾਤ੍ ਕਾ ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤਿਰ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਪਰੇਤ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉੱਭਰਦਾ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਉਹ ਮੰਦਾ ਮਨ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸੁਖਦੁਃਖਮਯੀ ਯਸ੍ਯ ਵਾਸਨਾ ਤਨ੍ ਮਨੋ ਮਮ । ਅਭਵਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਦ੍ਯੈਕਾ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਨਨੁ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ
ਜਿਸ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਬਣੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਮਨ ਹੁਣ ਇਕ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹੀ ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ऽਨ੍ਯ ਆਦਤ੍ਤੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਸ੍ਯਾਨਰ੍ਥਸਙ੍ਕਟਃ । ਅਨ੍ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਹੋ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਂ ਕਸ੍ਯੇਯਂ ਖਲੁ ਚਕ੍ਰਿਕਾ
ਇਕ ਵਿਆਕਤੀ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਦਾ ਹੈ—ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿੰਨੀ ਮੂਰਖਤਾ ਹੈ! ਆਖਰ ਇਹ ਚੱਕਰ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ?
ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ ਆਦਤ੍ਤੇ ਮਨੋ ਦੇਹਸ੍ਯ ਸਙ੍ਕਟਃ । ਦ੍ਰष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਤੀਹ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕੇਵ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਤਿਃ
ਕੁਦਰਤ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਆਤਮਾ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਮੂਰਖਤਾ ਦੇਖਦੀ ਹੈ—ਇਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਮੇਰਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਨ ਮੇ ਭੋਗਸ੍ਥਿਤੌ ਵਾਞ੍ਛਾ ਨ ਚ ਭੋਗਵਿਵਰ੍ਜਨੇ । ਯਦ੍ ਆਯਾਤਿ ਤਦ੍ ਆਯਾਤੁ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਪ੍ਰਯਾਤੁ ਤਤ੍
ਮੈਨੂੰ ਭੋਗ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਉਣ ਦਿਓ, ਜੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਣ ਦਿਓ।
ਸੁਖੇषੁ ਮਮ ਨਾਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਨੋਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਦੁਃਖਵृਤ੍ਤਿषੁ । ਸੁਖਦੁਃਖਾਨ੍ਯ੍ ਉਪਾਯਾਨ੍ਤੁ ਯਾਨ੍ਤੁ ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਏषੁ ਕਃ
ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਲਾਹਣਾ ਨਹੀਂ। ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਣ; ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ?
ਵਾਸਨਾ ਵਿਵਿਧਾ ਦੇਹੇ ਤ੍ਵ੍ ਅਸ੍ਤਂ ਵੋਦਯਮ੍ ਏਵ ਵਾ । ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤੁ ਨਾਹਮ੍ ਏਤਾਸੁ ਨ ਚੈਤਾ ਮਮ ਕਾਸ਼੍ਚਨ
ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਚੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਡੁੱਬਣ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਣ। ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੀ ਨਹੀਂ।
ਏਤਾਵਨ੍ਤਮ੍ ਅਹਂ ਕਾਲਮ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਰਿਪੁਣੋਰੁਣਾ । ਹृਤ੍ਵਾ ਵਿਵੇਕਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਵਪੋਥਿਤਃ
ਇਤਨਾ ਸਮਾਂ ਮੈਂ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਾਰਾ ਵਿਵੇਕ ਗੁਆ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਲਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸ੍ਵਸਮੁਤ੍ਥੇਨ ਚਾਰੁਣਾ । ਇਦਾਨੀਂ ਸ੍ਵਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਮਯੈष ਪਰਿਪੋਥਿਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸੁੱਚੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਇਕੱਲਾਪਨ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਹਙ੍ਕਾਰਪਿਸ਼ਾਚੋ ऽਯਂ ਸ਼ਰੀਰਤਰੁਕੋਟਰਾਤ੍ । ਪਰਾਵਬੋਧਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮਯੇਦਾਨੀਮ੍ ਅਪਾਕृਤਃ
ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਭੂਤ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਝਿੱਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰਯਕ੍ਸ਼ੋ ऽਯਂ ਮਚ੍ਛਰੀਰਮਹਾਦ੍ਰੁਮਃ । ਪੁਣ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਲਮ੍ ਆਯਾਤਃ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਤ ਇਵ ਰਾਜਤੇ
ਹੁਣ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਭੂਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਰੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਖਿੜ ਕੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮੋਹਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯੋ ਦੁਰਾਸ਼ਾਦੋषਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਵਿਵੇਕਧਨਸਮ੍ਭਾਰਾਤ੍ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੋਹ ਦੀ ਗਰੀਬੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਮਿਟ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹਾਂ।
ਜ੍ਞਾਤਂ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਦृष੍ਟਾ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਦृष੍ਟਯਃ । ਤਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਅਧੁਨਾ ਯੇਨ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮ੍ ਇਹ ਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਜਾਣ ਲਿਆ; ਜੋ ਵੇਖਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਪਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦੂਰੋਜ੍ਝਿਤਾਨਰ੍ਥਾਮ੍ ਅਪੇਤਵਿषਯੋਰਗਾਮ੍ । ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਮੋਹਨੀਹਾਰਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ਼ਾਮृਗਤृष੍ਣਿਕਾਮ੍
ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਭ੍ਰਮ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਦਾ ਧੁੰਦ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ ਠੰਡੀ ਪੈ ਗਈ ਹੈ।