ਈਹਾਨੀਹਾਮਯੈਰ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਯਾ ਚਿਦ੍ ਆਵਲਿਤਾ ਮਲੈਃ । ਸਾ ਹਿ ਨੋਤ੍ਪਤਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਪਾਸ਼ਬਦ੍ਧੇਵ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੀ
ਜੋ ਚਿੱਤ ਅੰਦਰੋਂ ਇੱਛਾ ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਉੱਠ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਕਲਨੇਨੈਵ ਯੇ ਕੇਚਨ ਜਨਾ ਇਮੇ । ਪਤਿਤਾ ਮੋਹਜਾਲੇषੁ ਵਿਨੇਤ੍ਰਾ ਇਵ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਸਭ ਲੋਕ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਕਰਕੇ ਮੋਹ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋਣ।
ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਜਾਲਵਲਿਤੈਰ੍ ਵਿषਯਾਵਟਪਾਤਿਭਿਃ । ਪਦਵੀ ਗਤਬਾਧੇਯਂ ਨ ਦृष੍ਟਾ ਮਤ੍ਪਿਤਾਮਹੈਃ
ਇਹ ਰਾਹ, ਜੋ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਜਾਲ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਦਿਨੈਃ ਕਤਿਪਯੈਰ੍ ਏਵ ਸ੍ਫੁਰਿਤ੍ਵਾ ਧਰਣੀਤਲੇ । ਵਰਾਕਾਸ੍ ਤੇਨ ਤੇ ਨष੍ਟਾ ਮषਕਾਃ ਕੁਹਰੇष੍ਵ੍ ਇਵ
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਹੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਮਕ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਚਾਰੇ ਉਸ ਭਟਕਾਵੇ ਕਰਕੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਖੀਆਂ ਖੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਜ੍ਞਾਸ੍ਯਨ੍ ਯਦਿ ਤੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਭੋਗਦੁਃਖਾਰ੍ਥਿਨਸ੍ ਤਤਃ । ਭਾਵਾਭਾਵਾਨ੍ਧਕੂਪੇषੁ ਨਾਪਤਿष੍ਯਨ੍ ਹਤਾਸ਼ਯਾਃ
ਜੇ ਉਹ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਟੁੱਟ ਕੇ ਜੀਵਨ ਤੇ ਅਜੀਵਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਖੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡਿੱਗਦੇ।
ਇਚ੍ਛਾਦ੍ਵੇषਸਮੁਤ੍ਥੇਨ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਮੋਹੇਨ ਜਨ੍ਤਵਃ । ਧਰਾਵਿਵਰਮਗ੍ਨਾਨਾਂ ਕੀਟਾਨਾਂ ਸਮਤਾਂ ਗਤਾਃ
ਇੱਛਾ ਤੇ ਵੈਰ ਦੀ ਦੁਵਿਧਾ ਅਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਫਸੇ ਜੀਵ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਈਹਿਤਾਨੀਹਿਤਾਕਾਰਾ ਕਲਨਾਮृਗਤृष੍ਣਿਕਾ । ਸਤ੍ਯਾਵਬੋਧਮੇਘੇਨ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਸ ਜੀਵਤਿ
ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਬਣਾਵਟਾਂ—ਕੀਤੇ ਤੇ ਨਾ ਕੀਤੇ ਕੰਮ, ਤੇ ਗਿਣਤੀ ਦੀ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਦੇ ਬੱਦਲ ਨਾਲ ਠੰਢੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਤਃ ਕਿਲਾਸ੍ਯਾਸ਼੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯਾ ਅਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਮਲਾਕृਤੇਃ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਿਕਾਯਾ ਰੁਚਃ ਕੋष੍ਣਾਃ ਕਲਙ੍ਕਕਲਨਾਸ਼੍ ਚਿਤਃ
ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰੰਤਰ ਤੇ ਬੇਦਾਗ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦਾਗ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਗਰਮੀ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਾਲਖ ਨਹੀਂ।
ਆਤ੍ਮਨੇ ऽਸ੍ਤੁ ਨਮੋ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਅਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਚਿਦਾਤ੍ਮਨੇ । ਲੋਕਾਲੋਕਮਣੇ ਦੇਵ ਚਿਰੇਣਾਧਿਗਤੋ ऽਸ੍ਯ੍ ਅਹੋ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਨਿਰਭਾਗ ਚੇਤਨ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਦਿਵਿਆ ਰਤਨ, ਜੋ ਦਿਖਾਈ ਤੇ ਨਾ ਦਿਖਾਈ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈ, ਆਖਰਕਾਰ ਤੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ—ਇਹ ਵੱਡੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ!
ਪਰਾਮृष੍ਟੋ ऽਸਿ ਲਬ੍ਧੋ ऽਸਿ ਪ੍ਰੋਦਿਤੋ ऽਸਿ ਚਿਰਾਯ ਚ । ਉਦ੍ਧृਤੋ ऽਸਿ ਵਿਕਲ੍ਪੇਭ੍ਯੋ ਯੋ ऽਸਿ ਸੋ ऽਸਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਤੂੰ ਛੂਹਿਆ ਗਿਆ, ਲੱਭਿਆ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਜੋ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਹੈਂ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!
ਮਹ੍ਯਂ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਾਯ ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਹ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਨੇ । ਨਮੋ ਦੇਵਾਤਿਦੇਵਾਯ ਪਰਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਮੈਨੂੰ, ਤੈਨੂੰ, ਅਨੰਤ ਨੂੰ, ਮੈਨੂੰ, ਤੈਨੂੰ, ਸ਼ੁਭ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਵੀ ਉੱਚੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!
ਗਤਘਨਮ੍ ਇਵ ਪੂਰ੍ਣਮ੍ ਇਨ੍ਦੁਬਿਮ੍ਬਂ ਗਤਕਲਨਾਵਰਣਂ ਸ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਰੂਪਮ੍ । ਸ੍ਵਵਪੁषਿ ਮੁਦਿਤਂ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਸਂਸ੍ਥਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਉਦਿਤਂ ਸ੍ਵਰਸਂ ਸ੍ਵਯਂ ਨਮਾਮਿ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਬਦਲ ਰਹਿਤ ਚਾਂਦ ਵਾਂਗ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਕਿਸੇ ਕਲਾਂ ਦੇ ਪਰਦੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ੴ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਕਾਰਿਤਾਕਾਰੋ ਵਿਕਾਰਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਆਤ੍ਮੈਵਾਯਂ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ ਜਗਤੀਗਤਮ੍
ਜੋ 'ਓਮ' ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਆਤਮਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ਮੇਦੋऽਸ੍ਥਿਮਾਂਸਮਜ੍ਜਾਸृਗਤੀਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏष ਚੇਤਨਃ । ਅਨ੍ਤਰਸ੍ਥੋ ऽਪਿ ਸੂਰ੍ਯਾਦੀਨ੍ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਤਿ ਦੀਪਕਃ
ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਚਰਬੀ, ਹੱਡੀ, ਮਾਸ ਤੇ ਮੱਜਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਨੂੰ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਉष੍ਣੀਕਰੋਤਿ ਦਹਨਂ ਰਸਯਤ੍ਯ੍ ਅਮृਤੋ ਰਸਂ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਨੁਭਵਾਨ੍ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਭੋਗਾਨ੍ ਇਵ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਇਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਗਰਮੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਚੱਖਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੋਗਦੀ ਹੈ।
ਤਿष੍ਠਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਹਿ ਨਾਸੀਨੋ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ऽਪਿ ਵ੍ਯਵਹਾਰਸ੍ਥਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ
ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਖੜਾ ਨਹੀਂ, ਬੈਠਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬੈਠਾ ਨਹੀਂ, ਚਲਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਚਲਦਾ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਰਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ।
ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਤਥੇਦਾਨੀਮ੍ ਇਹਾਮੁਤ੍ਰੋਭਯਤ੍ਰ ਚ । ਪਿਹਿਤੋ ऽਪਿਹਿਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏष ਸਮਸ੍ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਵृਤ੍ਤਿषੁ
ਪਹਿਲਾਂ, ਹੁਣ ਜਾਂ ਅੱਗੇ; ਇੱਥੇ, ਉੱਥੇ ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ; ਲੁਕਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਖੁਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਭਵਨ੍ਯਗ੍ਭਵਾਭਾਵਭਾਵਨਾਭਿਰ੍ ਇਤਸ੍ ਤਤਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਤृਣਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਜਗਦ੍ ਆਵਰ੍ਤਯਨ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਤਪੱਤੀ, ਮਿਲਣ ਤੇ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਪਨ੍ਦਮਯੋ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਪਿ ਦੇਵਾਤ੍ ਸਦਾਗਤੇਃ । ਸ੍ਥਾਣੋਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਰਿਯੋ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਾਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਲੇਪਕਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਪਰ ਸਦਾ ਅਡੋਲ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਸਕ੍ਰਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸੁਤੰਤਰ ਤੇ ਅਲੇਪ।
ਮਨਾਂਸਿ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਤ੍ਯ੍ ਏष ਪਲ੍ਲਵਾਨ੍ ਇਵ ਮਾਰੁਤਃ । ਵਾਹਯਤ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਂ ਵਾ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਵਾਲੀਮ੍ ਇਵ ਸਾਰਥਿਃ
ਇਹ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤਿਦੁਃਖਿਤਵਦ੍ ਦੇਹਗੇਹੇ ਕਰ੍ਮਕਰਸ੍ ਸਦਾ । ਸਮ੍ਰਾਡ੍ ਇਵਾਤ੍ਮਨਿ ਸ੍ਵਾਸ੍ਥ੍ਯਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਭੋਗਭੁਗ੍ ਵਿਭੁਃ
ਜਿਸਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਦਾ ਕਠਿਨ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਸੁਖੀ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏष ਏਵ ਸਦਾਨ੍ਵੇष੍ਯਸ੍ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯੋ ਧ੍ਯਾਤਵ੍ਯ ਏਵ ਚ । ਜਰਾਮਰਣਸਮ੍ਮੋਹਾਦ੍ ਅਨੇਨੋਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਗਮ੍ਯਤੇ
ਇਹੀ ਸਦਾ ਲੱਭਣ ਯੋਗ, ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ; ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸੁਲਭਸ਼੍ ਚਾਯਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸੁਜ੍ਞੇਯਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਤਬਨ੍ਧੁਵਤ੍ । ਸ਼ਰੀਰਪਦ੍ਮਕੁਹਰੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਏਵ षਟ੍ਪਦਃ
ਇਹ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਸਾਨ ਹੈ ਤੇ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੌਖਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਨੇੜਲਾ ਦੋਸਤ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ-ਕਮਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਕृष੍ਟੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨਾਹੂਤਸ੍ ਸ੍ਵਦੇਹਾਦ੍ ਏਵ ਲਭ੍ਯਤੇ । ਮਨਾਗ੍ ਏਵੋਪਹੂਤੋ ऽਪਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਭਵਤਿ ਸਮ੍ਮੁਖਃ
ਇਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂ ਬੁਲਾਇਆ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤੁਰੰਤ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਯ ਸਂਸੇਵ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਤ੍ਤਿਸ਼ਾਲਿਨਃ । ਧਨਾਨਾਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯੇਵ ਸ੍ਮਯੋ ਗਰ੍ਵੋ ऽਥ ਵਾ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਘਮੰਡ ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਆਮੋਦ ਇਵ ਪੁष੍ਪੇषੁ ਤੈਲਂ ਤਿਲਕਣੇष੍ਵ੍ ਇਵ । ਰਸਜਾਤਿष੍ਵ੍ ਇਵਾਸ੍ਵਾਦੋ ਦੇਵੋ ਦੇਹੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿਚ ਸੁਗੰਧ, ਤਿਲਾਂ ਵਿਚ ਤੇਲ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਾਂ ਵਿਚ ਸੁਆਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਵਿਚਾਰਵਸ਼ਾਦ੍ ਏष ਹृਦਯਸ੍ਥੋ ऽਪਿ ਚੇਤਨਃ । ਨ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਚਿਰਾਦ੍ ਦृष੍ਟ ਇष੍ਟਬਨ੍ਧੁਰ੍ ਇਵਾਗ੍ਰਗਃ
ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਕਰਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪਛਾਣੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ ਪਰ ਅਣਖਿਆਤ ਰਹੇ।
ਵਿਚਾਰਣਾਤ੍ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤੇ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੇ । ਅਭ੍ਯੁਦੇਤਿ ਪਰਾਨਨ੍ਦੋ ਲਬ੍ਧੇ ਪ੍ਰਿਯਜਨੇ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਇਸ ਸਰਵੋਚਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰੇ ਮਿਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਦृष੍ਟੇ ਪਰੇ ਬਨ੍ਧਾਵ੍ ਉਦ੍ਦਾਮਾਨਨ੍ਦਦਾਯਿਨਿ । ਆਯਾਨ੍ਤਿ ਦृष੍ਟਯਸ੍ ਤਾਸ੍ ਤਾ ਯਾਭਿਰ੍ ਬਨ੍ਧੋ ਵਿਲੀਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਰਵੋਚਤ, ਅਤੁੱਟ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੱਚਾ ਮਿਤਰ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰੁਟ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਾਸ਼ਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਯਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰਵਃ । ਨ ਕृਨ੍ਤਨ੍ਤਿ ਮਨਾਂਸ੍ਯ੍ ਆਸ਼ਾ ਗृਹਾਣੀਵ ਦੁਰਾਖਵਃ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇੱਛਾਵਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕੱਟਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਖਰਾਬ ਬਣੀ ਘਰ ਦੀ ਚੁੱਕੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੀ।