ਪਰਮਾ ਪੂਰ੍ਣਤਾ ਸ਼ਾਰ੍ਵੀ ਜਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ ਚ ਵੈष੍ਣਵੀ । ਮਾਨਸੀ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਮਿਤਾ ਬਲਵਤ੍ਤਾ ਤੁ ਵਾਯਵੀ
ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪੂਰਨਤਾ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਮਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਤਾਕਤ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ—
ਆਗ੍ਨੇਯੀ ਦਾਹਕਲਨਾ ਪਾਯਸੀ ਰਸਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ । ਮੌਨੀ ਮਹਾਤਪਸ੍ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ ਵਿਦ੍ਯਾ ਬਾਰ੍ਹਸ੍ਪਤੀ ਤਥਾ
ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਾੜਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੈ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਰਸਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ; ਚੁੱਪ ਵਾਲੀ ਵੱਡੇ ਤਪ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ ਗਿਆਨ ਹੈ।
ਵੈਮਾਨਿਕੀ ਵ੍ਯੋਮਗਤਾ ਸ੍ਥਿਰਤਾਪਿ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀ । ਗਮ੍ਭੀਰਤਾਥ ਸਾਮੁਦ੍ਰੀ ਮੈਰਵੀ ਚ ਮਹੋਨ੍ਨਤਿਃ
ਅਸਮਾਨੀ ਤਾਕਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚੱਲਣ ਦੀ ਹੈ, ਪਹਾੜੀ ਤਾਕਤ ਠੀਕ ਰਹਿਣ ਦੀ ਹੈ; ਸਮੁੰਦਰੀ ਤਾਕਤ ਗਹਿਰਾਈ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਉੱਚਾਈ ਹੈ।
ਸਮਸ਼੍ਰੀਸ੍ ਸੌਗਤੀ ਸੋਮ੍ਯਾ ਮਾਦਨੀ ਮਦਲੋਲਤਾ । ਮਾਧਵੀ ਪੁष੍ਪਮਯਤਾ ਸ਼ਾਰਦੀ ਘਨਸਸ੍ਯਤਾ
ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਵਾਲਾ ਹੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਸੁਗਤ ਜਿਹਾ ਹੀ ਨਰਮਤਾ ਹੈ, ਮਦ ਭਰਿਆ ਹੀ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਬੇਚੈਨੀ ਹੈ; ਵਸੰਤ ਜਿਹਾ ਹੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਜਿਹਾ ਹੀ ਪੱਕੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੈ।
ਯਾਕ੍ਸ਼ੀ ਚ ਮਾਯਾਮਯਤਾ ਨਾਭਸੀ ਨਿष੍ਕਲਙ੍ਕਤਾ । ਸ਼ੀਤਤਾਪਿ ਚ ਤੌषਾਰੀ ਨੈਦਾਘੀ ਤਾਪਤਪ੍ਤਤਾ
ਯਕਸ਼ ਜਿਹਾ ਹੀ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਭਰਮ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਜਿਹਾ ਹੀ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕਤਾ ਹੈ; ਸਰਦੀਆਂ ਜਿਹਾ ਹੀ ਠੰਡਕ ਹੈ, ਤੇ ਗਰਮੀਆਂ ਜਿਹਾ ਹੀ ਤਾਪ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਹੈ।
ਏਤਾਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਬਹ੍ਵ੍ਯੋ ਦੇਸ਼ਕਾਲਕ੍ਰਿਯਾਤ੍ਮਿਕਾਃ । ਨਾਨਾਕਾਰਵਿਕਾਰੋਤ੍ਥਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਕਾਲੋਦਰਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਰਤ ਦੇਸ਼, ਸਮਾਂ ਤੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਬਦਲਾਵਾਂ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਗਰਭ ਵਿਚ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਸ਼ਕ੍ਤਯਸ੍ ਸ੍ਵਚ੍ਛਸਮਯਾ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਯਾ । ਚਿਤਾ ਕ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਪਰਯਾ ਕਲਾਕਲਨਮੁਕ੍ਤਯਾ
ਇਹ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਾਫ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਨ; ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਵੱਲੋਂ ਉੱਚੀ, ਅਣਗਿਣਤ ਕਲਾ ਰਾਹੀਂ, ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਕਲ੍ਪਹੀਨਾ ਚਿਤ੍ ਸਰ੍ਵਪਦਾਰ੍ਥਸ਼ਤਦृष੍ਟਿषੁ । ਸਮਮ੍ ਏਵਾਭਿਪਤਤਿ ਪ੍ਰਭਾ ਪ੍ਰਾਭਾਕਰੀ ਯਥਾ
ਜੋ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਹਿਮ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸੌਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਸਤੂਆਂ 'ਤੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹਰ ਥਾਂ ਇਕਸਾਰ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਸ਼ਾਕੋਸ਼ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਂ ਪਦਾਰ੍ਥਪਟਲੀਂ ਮਹੀ । ਕਾਲਤ੍ਰਯੇਹਾਕਲਿਤਾਂ ਯਥਾਨੁਭਵਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇ, ਧਰਤੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸਮਸ੍ਤਸਂਸਾਰਬृਹਦ੍ਦृਸ਼੍ਯਦਸ਼ਾਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਕਾਲਤ੍ਰਯਸ੍ਥਾਮ੍ ਅਮਲਾ ਚਿਚ੍ ਚਿਨੋਤਿ ਤਤਾਤ੍ਮਿਕਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਜੋ ਵੱਡੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇ, ਉਹ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲ੍ਯਕਾਲਪਰਾਮृष੍ਟਤ੍ਰਿਕਾਲਕਲਨਾਸ਼ਤਾ । ਅਨਨ੍ਤਾਨੁਭਵਾਭੋਗਾ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੈਵ ਸ਼ੁਦ੍ਧਚਿਤ੍
ਸ਼ੁੱਧ ਚਿੱਤ, ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਲਗਾਤਾਰ ਅਣਗਿਣਤ ਸੁਖ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਛਲੇ, ਮੌਜੂਦਾ, ਭਵਿੱਖ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਵੰਡ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਾਮृष੍ਟਤ੍ਰਿਕਾਲਾਯਾ ਦृष੍ਟਾਨਨ੍ਤਦृਸ਼ਸ਼੍ ਚਿਤਃ । ਸਮਤਾਪਰਪਰ੍ਯਾਯਾ ਪੂਰ੍ਣਤੈਵਾਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਚਿੱਤ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਅਸਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਪੂਰਨਤਾ, ਜੋ ਸਮਤਾ ਦਾ ਹੀ ਦੂਜਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਬਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੁਲ੍ਯਕਾਲਾਵਬੁਦ੍ਧੇਨ ਮृਦੁਨਾ ਕਟੁਨਾ ਚ ਚਿਤ੍ । ਸਮੇਨ ਸਮਤਾਮ੍ ਏਤਿ ਮਧੁਨਿष੍ਠਾਨੁਭੂਤਿਵਤ੍
ਚਾਹੇ ਚਿੱਤ ਨਰਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਤਿੱਖਾ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਹਰ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੂ ਦਾ ਸੁਆਦ ਚੱਖਣ ਵਾਲਾ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਙ੍ਕਲ੍ਪਕਲਯਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ ਚਿਦਵਸ੍ਥਯਾ । ਸਰ੍ਵਭਾਵਾਨੁਗਤਯਾ ਸਤ੍ਤਾਦ੍ਵੈਤੈਕਰੂਪਯਾ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਚਲੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਚਿੱਤ ਦੀ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਹਾਲਤ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਤ-ਅਦਵੈਤ ਦੀ ਇਕੋ ਰੂਪ ਹੈ, ਤਦ ਸਮਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਪਿ ਪਦਾਰ੍ਥਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਵਲਿਤਾਨ੍ਤਰਾ । ਤੁਲ੍ਯਕਾਲਾਨੁਭਵਨਾਤ੍ ਸਾਮ੍ਯੇਨੈਵਾਨੁਭੂਯਤੇ
ਹਾਲਾਂਕਿ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਮਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮਤਾ ਨਾਲ ਹੀ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਾਵੇਨ ਭਾਵਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਭਾਵਸ੍ ਤ੍ਯਜਤਿ ਦੁਃਖਿਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਾਵਮ੍ ਅਭਾਵੇਨ ਭਾਵਸ੍ ਤ੍ਯਜਤਿ ਤੁष੍ਟਤਾਮ੍
ਇੱਕ ਹਾਲਤ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੂਜੀ ਹਾਲਤ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਹਾਲਤ ਉਸ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਹਾਲਤ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਣ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਾਲਤ੍ਰਯਮ੍ ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਹੀਨਾਯਾਸ਼੍ ਚੇਤ੍ਯਬਨ੍ਧਨੈਃ । ਚਿਤਸ਼੍ ਚੇਤ੍ਯਮ੍ ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ ਸਮਤੈਵਾਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੋਚ ਦੇ ਬੰਧਨ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਸਮਤਾ ਹੀ ਬਚੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਤਿ ਵਾਚਾਮ੍ ਅਗਮ੍ਯਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਸਤ੍ਤਾਮ੍ ਇਵ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਮ੍ । ਨੈਰਾਤ੍ਮ੍ਯਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਤਦਸ਼ਾਮ੍ ਉਪਯਾਤੇਵ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਇਹ ਬੋਲ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਦੀਵੀ ਨਾ-ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਰ-ਆਤਮਤਾ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਭਵਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ ਚਾਖਿਲਂ ਚ ਵਾ । ਪਰਮੋਪਸ਼ਮੇ ਲੀਨਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਨਾਮ੍ਨਾ ਪਰੋਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਜਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ 'ਮੁਕਤੀ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਕਲਿਤਾ ਤ੍ਵ੍ ਏषਾ ਮਨ੍ਦਾਭਾਸਤਯਾ ਜਗਤ੍ । ਨ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਪਸ਼੍ਯਤੀਦਂ ਚਿਦ੍ ਦृष੍ਟਿਃ ਪਟਲਿਨੀ ਯਥਾ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਕਲਪਨਾ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਚਿੱਤ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਪਰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਈਹਾਨੀਹਾਮਯੈਰ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਯਾ ਚਿਦ੍ ਆਵਲਿਤਾ ਮਲੈਃ । ਸਾ ਹਿ ਨੋਤ੍ਪਤਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਪਾਸ਼ਬਦ੍ਧੇਵ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੀ
ਜੋ ਚਿੱਤ ਅੰਦਰੋਂ ਇੱਛਾ ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਉੱਠ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਕਲਨੇਨੈਵ ਯੇ ਕੇਚਨ ਜਨਾ ਇਮੇ । ਪਤਿਤਾ ਮੋਹਜਾਲੇषੁ ਵਿਨੇਤ੍ਰਾ ਇਵ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਸਭ ਲੋਕ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਕਰਕੇ ਮੋਹ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋਣ।
ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਜਾਲਵਲਿਤੈਰ੍ ਵਿषਯਾਵਟਪਾਤਿਭਿਃ । ਪਦਵੀ ਗਤਬਾਧੇਯਂ ਨ ਦृष੍ਟਾ ਮਤ੍ਪਿਤਾਮਹੈਃ
ਇਹ ਰਾਹ, ਜੋ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਜਾਲ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਦਿਨੈਃ ਕਤਿਪਯੈਰ੍ ਏਵ ਸ੍ਫੁਰਿਤ੍ਵਾ ਧਰਣੀਤਲੇ । ਵਰਾਕਾਸ੍ ਤੇਨ ਤੇ ਨष੍ਟਾ ਮषਕਾਃ ਕੁਹਰੇष੍ਵ੍ ਇਵ
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਹੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਮਕ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਚਾਰੇ ਉਸ ਭਟਕਾਵੇ ਕਰਕੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਖੀਆਂ ਖੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਜ੍ਞਾਸ੍ਯਨ੍ ਯਦਿ ਤੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਭੋਗਦੁਃਖਾਰ੍ਥਿਨਸ੍ ਤਤਃ । ਭਾਵਾਭਾਵਾਨ੍ਧਕੂਪੇषੁ ਨਾਪਤਿष੍ਯਨ੍ ਹਤਾਸ਼ਯਾਃ
ਜੇ ਉਹ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਟੁੱਟ ਕੇ ਜੀਵਨ ਤੇ ਅਜੀਵਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਖੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡਿੱਗਦੇ।
ਇਚ੍ਛਾਦ੍ਵੇषਸਮੁਤ੍ਥੇਨ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਮੋਹੇਨ ਜਨ੍ਤਵਃ । ਧਰਾਵਿਵਰਮਗ੍ਨਾਨਾਂ ਕੀਟਾਨਾਂ ਸਮਤਾਂ ਗਤਾਃ
ਇੱਛਾ ਤੇ ਵੈਰ ਦੀ ਦੁਵਿਧਾ ਅਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਫਸੇ ਜੀਵ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਈਹਿਤਾਨੀਹਿਤਾਕਾਰਾ ਕਲਨਾਮृਗਤृष੍ਣਿਕਾ । ਸਤ੍ਯਾਵਬੋਧਮੇਘੇਨ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਸ ਜੀਵਤਿ
ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਬਣਾਵਟਾਂ—ਕੀਤੇ ਤੇ ਨਾ ਕੀਤੇ ਕੰਮ, ਤੇ ਗਿਣਤੀ ਦੀ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਦੇ ਬੱਦਲ ਨਾਲ ਠੰਢੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਤਃ ਕਿਲਾਸ੍ਯਾਸ਼੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯਾ ਅਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਮਲਾਕृਤੇਃ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਿਕਾਯਾ ਰੁਚਃ ਕੋष੍ਣਾਃ ਕਲਙ੍ਕਕਲਨਾਸ਼੍ ਚਿਤਃ
ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰੰਤਰ ਤੇ ਬੇਦਾਗ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦਾਗ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਗਰਮੀ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਾਲਖ ਨਹੀਂ।
ਆਤ੍ਮਨੇ ऽਸ੍ਤੁ ਨਮੋ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਅਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਚਿਦਾਤ੍ਮਨੇ । ਲੋਕਾਲੋਕਮਣੇ ਦੇਵ ਚਿਰੇਣਾਧਿਗਤੋ ऽਸ੍ਯ੍ ਅਹੋ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਨਿਰਭਾਗ ਚੇਤਨ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਦਿਵਿਆ ਰਤਨ, ਜੋ ਦਿਖਾਈ ਤੇ ਨਾ ਦਿਖਾਈ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈ, ਆਖਰਕਾਰ ਤੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ—ਇਹ ਵੱਡੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ!
ਪਰਾਮृष੍ਟੋ ऽਸਿ ਲਬ੍ਧੋ ऽਸਿ ਪ੍ਰੋਦਿਤੋ ऽਸਿ ਚਿਰਾਯ ਚ । ਉਦ੍ਧृਤੋ ऽਸਿ ਵਿਕਲ੍ਪੇਭ੍ਯੋ ਯੋ ऽਸਿ ਸੋ ऽਸਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਤੂੰ ਛੂਹਿਆ ਗਿਆ, ਲੱਭਿਆ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਜੋ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਹੈਂ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!