ਮਮੈਤਦ੍ ਵਪੁਰ੍ ਆਨੀਲਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸੌਭਾਗ੍ਯਸੀਮਾਨ੍ਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਞ੍ ਜਗਤਿ ਵਲ੍ਗਤਿ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਹਵਾਈ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੁਭਾਗ ਦਾ ਚਰਮ ਬਲਕਦਾ ਹੈ।
ਅਹਮ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਃ ਪਦ੍ਮਾਸਨਗਤਸ੍ ਸਦਾ । ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪਸਮਾਧਿਸ੍ਥਃ ਪਰਾਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮ੍ ਆਗਤਃ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਦਮ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਚੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਯਾਕृਤ੍ਯਾ ਗੌਰੀਵਕ੍ਤ੍ਰਾਬ੍ਜषਟ੍ਪਦਃ । ਸਰ੍ਗਾਨ੍ਤੇ ਸਂਹਰਾਮੀਦਂ ਕੂਰ੍ਮੋ ऽਙ੍ਗਪਟਲਂ ਯਥਾ
ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗੌਰੀ ਦੇ ਮੁਖ ਦੇ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ 'ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀ ਬਣ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕੁੰਮ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਂਗ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਅਹਮ੍ ਐਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਰੂਪੇਣ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਮਠਿਕਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍ । ਪਾਲਯਾਮਿ ਕ੍ਰਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਮਠਿਕਾਮ੍ ਇਵ ਤਾਪਸਃ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤਪस्वੀ ਆਪਣੀ ਝੁਪੜੀ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਤृਣਲਤਾਗੁਲ੍ਮਜਾਲਂ ਰਸਤਯਾ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਉਤ੍ਥਾਪਯਾਮਿ ਚਿਦ੍ਭੂਮੇਃ ਕੂਪਾਦ੍ ਉਰੁਲਤਾਮ੍ ਇਵ
ਮੈਂ ਘਾਸ, ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਸਰੂਪ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਚਿੱਤ ਦੀ ਜਮੀਨ ਦੇ ਕੂਏ ਵਿਚੋਂ ਬੇਲ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਵਾਂਗ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਭਾਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਲੀਲਾਰ੍ਥਮ੍ ਇਦਂ ਚਾਰੁ ਜਗਦਾਡਮ੍ਬਰਂ ਤਤਮ੍ । ਮਯਾਭਿਜਾਤਬਾਲੇਨ ਪਙ੍ਕਕ੍ਰੀਡਨਕਂ ਯਥਾ
ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਜਗਤ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਫੈਲਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਮਯੀਦਮ੍ ਅਰ੍ਪ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸਤ੍ਤਾਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਮਤ੍ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਮ੍ ਏਤਚ੍ ਚ ਸਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਵ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਇਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਵੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਮਯਿ ਸ੍ਫਾਰੇ ਚਿਦਾਦਰ੍ਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਂ ਯਦ੍ ਆਗਤਮ੍ । ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਨੇਤਰਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਤ੍ਤੋ ऽਨ੍ਯਨ੍ ਨੇਹ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ, ਜੋ ਚਿੱਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਆਇਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੀ ਪਰਛਾਂਵ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਕੁਸੁਮੇष੍ਵ੍ ਅਹਮ੍ ਆਮੋਦਃ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰੇष੍ਵ੍ ਅਹਂ ਛਵਿਃ । ਛਵਿष੍ਵ੍ ਅਹਂ ਰੂਪਕਲਾ ਰੂਪੇष੍ਵ੍ ਅਨੁਭਵੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸੁਗੰਧ ਹਾਂ; ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਚਮਕ ਹਾਂ; ਚਮਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਰੂਪ ਦੀ ਕਲਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਅਸਲ ਅਨੁਭਵ ਹਾਂ।
ਯਦ੍ ਯਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਇਦਂ ਦृਸ਼੍ਯਂ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਰਹਿਤਂ ਤਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਹਂ ਪਰਮ੍
ਇਹ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਉਹ ਸਭ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਉਹ ਉੱਚੀ ਚਿੱਤ ਦੀ ਸਾਰ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ।
ਆਪ੍ਯਾ ਰਸਮਯੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਅਣ੍ਵੋਘਵਿਵृਤੋਦਯਾ । ਸਾ ਯਥਾ ਦਾਰੁਕੁਡ੍ਯੇषੁ ਤਥਾਹਂ ਸਰ੍ਵਵਸ੍ਤੁषੁ
ਜੋ ਸਰਬਵਿਆਪੀ ਤੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁਖਮ ਤੇ ਥੋਸ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਨਾਲ ਉਭਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਲੱਕੜ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹਰ ਵਸਤੂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ।
ਪਰਮਾਂ ਤਾਮ੍ ਅਹਂ ਸਰ੍ਵਪਦਾਰ੍ਥਾਨ੍ਤਰਵਰ੍ਤਿਤਾਮ੍ । ਉਪੇਤ੍ਯ ਸਂਵਿਦ੍ਵੈਚਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਨੋਮਿ ਸ੍ਵਯੇਚ੍ਛਯਾ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਕੀਕਤ, ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚੇਤਨਾ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਘृਤਂ ਯਥਾਨ੍ਤਃ ਪਯਸਿ ਰਸਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਯਥਾ ਜਲੇ । ਚਿਚ੍ਛਕ੍ਤਿਸ੍ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇषੁ ਤਥਾਨ੍ਤਰ੍ ਅਹਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਦੇ ਅੰਦਰ ਘੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ, ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਇਦਂ ਜਗਤ੍ ਤ੍ਰਿਕਾਲਸ੍ਥਂ ਚਿਤਿ ਮਯ੍ਯ੍ ਏਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਚੇਤ੍ਯੋਪਚਾਰਰਹਿਤਂ ਵਸ੍ਤੁਜਾਤਮ੍ ਇਵਾਵਨੌ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਮੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ 'ਵਸਤੂ' ਦਾ ਕੋਈ ਨਾਂ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਇਕੱਠ ਹੋਵੇ।
ਭਰਿਤਾਸ਼ੇषਦਿਕ੍ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਙ੍ਕੋਚਵਿਭ੍ਰਮਃ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਥਸ੍ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਤਾ ਚ ਵਿਰਾਟ੍ ਸਮ੍ਰਾਡ੍ ਅਹਂ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਸਭ ਦਿਸਾਵਾਂ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਤੇ ਭਟਕਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਸਭ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਰਤਾਜ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਅਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਨਿਬਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਦਲਿਤਾਮਰਮ੍ । ਅਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਮੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਜਗਦ੍ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਤਤਮ੍
ਇਹ ਅਜੋਖਾ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਜਿੱਤਿਆ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਮੰਗੇ ਮਿਲਿਆ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਜ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਹੋ ਨੁ ਵਿਤਤਾਤ੍ਮਾਸ੍ਮਿ ਨ ਮਾਮ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਪਵਨੋਚ੍ਛੂਨ ਏਕਾਰ੍ਣਵ ਇਵਾਰ੍ਣਵੇ
ਵਾਹ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਆਤਮਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ 'ਮੈਂ' ਦੀ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਹਦ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹਵਾ ਸਭ ਕੁਝ ਉਡਾ ਕੇ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਮਿ ਸ੍ਵਚ੍ਛੇ ऽਨ੍ਤਸ੍ ਸ੍ਵੋਦਿਤੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਵਾਰਿਨਿਧੌ ਪਙ੍ਗੁਸ੍ ਸਰੀਸृਪ ਇਵ ਸ੍ਫੁਰਨ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਾਫ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਦੁਧ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੰਗੜਾ ਸਰਪ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦਾ-ਜੁਲਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਲ੍ਪੇਯਂ ਮਠਿਕਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀ ਜਗਨ੍ਨਾਮ੍ਨੀ ਸੁਸਙ੍ਕਟਾ । ਗਜੋ ਬਿਲ੍ਵ ਇਵਾਸ੍ਯਾਂ ਮੇ ਨ ਮਾਤਿ ਵਿਪੁਲਂ ਵਪੁਃ
ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਛੋਟੀ ਕੁਟੀਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਬਿਲਵਾ ਫਲ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ, ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਸਰੂਪ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸਮਾ ਸਕਦੀ।
ਵਿਰਿਞ੍ਚਸਦਨਾਤ੍ ਪਾਰੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਹਰਤ੍ ਪਦਮ੍ । ਪ੍ਰਸਰਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਮੇ ਰੂਪਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਵੀ, ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਫੈਲਦਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਵਧਦਾ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਨਾਮਾਹਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਕੁਤੋ ਨਿਰਵਲਮ੍ਬਨਾ । ਅਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਕृਤੇਰ੍ ਏषਾ ਕਿਲਾਸੀਤ੍ ਸ੍ਵਲ੍ਪਤਾ ਮਮ
ਅੰਦਰੋਂ 'ਮੈਂ ਇਹ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਂ' ਦੀ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਹੀ ਨਹੀਂ? ਮੇਰੀ ਇਹ ਮੰਨੀ ਹੋਈ ਛੋਟਾਪਣੀ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਅੰਤਹੀਨ ਰੂਪ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸੀ।
ਭਵਾਨ੍ ਅਯਮ੍ ਅਹਂ ਚਾਯਮ੍ ਇਤਿ ਮਿਥ੍ਯੈਵ ਵਿਭ੍ਰਮਃ । ਕੋ ਦੇਹਃ ਕੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਦੇਹੋ ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਪਾਰਵਪੁषਸ਼੍ ਚਿਤਃ
'ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ' ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਭਟਕਣਾ ਹੈ; ਅੰਤਹੀਨ ਚੇਤਨਾ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਕਿਹੜਾ ਸਰੀਰ-ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵਰਾਕਾਃ ਪੇਲਵਧਿਯੋ ਬਭੂਵੁਰ੍ ਮੇ ਪਿਤਾਮਹਾਃ । ਯੇ ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੇਮਿਰੇ ऽਰ੍ਥਵਿਭੂਤਿषੁ
ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਬੜੇ ਹੀ ਤਰਸਯੋਗ ਸਨ; ਉਹ ਇਸ ਸਾਮਰਾਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹੇ।
ਕ੍ਵੇਯਂ ਕਿਲ ਮਹਾਦृष੍ਟਿਰ੍ ਭਰਿਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਬृਂਹਿਤਾ । ਕ੍ਵ ਸਰੀਸृਪਭੀਮਾਭੀ ਰਤੀ ਰਾਜ੍ਯਵਿਭੂਤਿਭਿਃ
ਇਹ ਵੱਡੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਫੈਲ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਆਨੰਦ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਅਨਨ੍ਤਾਨਨ੍ਤਸਮ੍ਭੋਗਾ ਪਰੋਪਸ਼ਮਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਯਂ ਚਿਨ੍ਮਯੀ ਦृष੍ਟਿਰ੍ ਜਯਤ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਦृष੍ਟਿषੁ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਅਨੰਦ ਅੰਤਹੀਨ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ 'ਤੇ ਵਧ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭਾਵਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥਾਯ ਚੇਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਚਿਦਾਤ੍ਮਨੇ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਚੇਤਨਰੂਪਾਯ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਚਿੱਤ-ਸਰੂਪ ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਹੈ, ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਜਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਅਹਂ ਜਾਤੋ ਜੀਰ੍ਣਸਂਸਾਰਸਂਸृਤਿਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਯਾਤ੍ਮਾਯਂ ਜੀਵਾਮਿ ਚ ਜਯਾਮਿ ਚ
ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ, ਪੁਰਾਣੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਘੁੰਮਣੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਆਤਮਾ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਜੀਵਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਜਿੱਤਦਾ ਹਾਂ।
ਇਦਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਬੋਧਂ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਨ ਰਮੇ ऽਹਮ੍ ਅਰਮ੍ਯਾਸੁ ਰਾਜ੍ਯਦੁਃਖਵਿਭੂਤਿषੁ
ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਹਾਕਮਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਜ ਦੀ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਭਰੀ, ਰਸ-ਰਹਿਤ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਵਿੱਚ ਰਤੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਦਾਰੁਵਾਰਿਦृषਨ੍ਮਾਤ੍ਰੇ ਲੁਲੁਭੇ ਯੋ ਧਰਾਤਲੇ । ਧਿਗ੍ ਵਰਾਕਮ੍ ਅਨਾਤ੍ਮਜ੍ਞਂ ਤਂ ਪਿਤਾਮਹਕੀਟਕਮ੍
ਉਸ ਦਇਆਲੂ, ਅਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਲੱਕੜ ਵਿਚ ਕੀੜੇ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਲੱਕੜ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸੀ ਲਈ ਤਰਸਦਾ ਹੈ।
ਅਵਿਦ੍ਯੈਕਾਤ੍ਮਭਿਰ੍ ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਰ੍ ਅਵਿਦ੍ਯਾਮਯਮ੍ ਆਜ੍ਯਪਮ੍ । ਅਜ੍ਞੇਨ ਸਨ੍ਤਰ੍ਪਯਤਾ ਕਿਂ ਨਾਮ ਗੁਰੁਣਾ ਕृਤਮ੍
ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਬਣੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਅਗਿਆਨ-ਭਰੀ ਹੋਮ, ਅਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ?