ਅਨੇਨੈਤਤ੍ ਪਦਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਵਸ੍ਤੁਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦ੍ਯਤੇ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਦਿਗੁਣਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦੀਪੇਨੇਵ ਵਾਸਸਾਮ੍
ਇਸ ਨਾਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟਾ ਆਦਿ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਕਪੜਿਆਂ ਦੇ ਰੰਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਅਸਾਵ੍ ਏਵ ਹਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਏਵ ਜਾਗ੍ਰਤਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਨੁਭਵਿਤਾ ਭੂਮਾਵ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਮਕੁਰਵਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹੀ ਆਤਮਾ, ਜਗਦੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਆਇਨੇ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਵਿਕਲ੍ਪਸ੍ਯ ਚਿਦ੍ਦੀਪਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਉष੍ਣੋ ऽਰ੍ਕਸ਼੍ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਘਨੋ ऽਦ੍ਰਿਰ੍ ਵਿਦ੍ਰੁਤਂ ਪਯਃ
ਇਸ ਅਟੱਲ ਚਿੱਤ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਗਰਮ ਹੈ, ਚੰਦ ਠੰਢਾ ਹੈ, ਬੱਦਲ ਘਣਾ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸਾਤਤ੍ਯੇਨਾਨੁਭੂਤਾਨਾਂ ਪਦਾਰ੍ਥਾਨਾਮ੍ ਅਨੇਨ ਤਤ੍ । ਪਦਾਰ੍ਥਤ੍ਵਮ੍ ਉਦੇਤ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਚੈਃ ਪ੍ਰਤਾਪੇਨੇਵ ਤਪ੍ਤਤਾ
ਇਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ, ਜਦੋਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਅਨੁਭੂਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਸਤੂ-ਹੋਣ ਵਧੀਕ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਤੋਂ ਤਾਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤੌ । ਏਤਤ੍ ਕਾਰਣਮ੍ ਆਦ੍ਯਂ ਤਤ੍ ਕਾਰਣਂ ਨਾਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇੰਦਰ, ਰੁਦਰ — ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਅਕਾਰਣਾਦ੍ ਅਕਰਣਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਕਾਰਣਾਤ੍ । ਏਤਸ੍ਮਾਜ੍ ਜਗਦ੍ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਮ੍ ਇਦਂ ਸ਼ੈਤ੍ਯਂ ਹਿਮਾਦ੍ ਇਵ
ਜੋ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ, ਬਿਨਾ ਕਰਮ ਅਤੇ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮ ਤੋਂ ਠੰਡ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਚਿਚ੍ਚੇਤ੍ਯਦ੍ਰष੍ਟृਦृਸ਼੍ਯਾਦਿਨਾਮਭਿਰ੍ ਵਰ੍ਜਿਤਾਤ੍ਮਨੇ । ਸਤੇ ਸਕृਦ੍ਵਿਭਾਤਾਯ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਮੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਉਸ ਸੱਚੀ ਹਸਤੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ 'ਚੇਤਨਾ', 'ਵਸਤੂ', 'ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ', 'ਦੇਖਿਆ' ਆਦਿ ਨਾਂਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਵਜੂਦ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪਚਿਦਾਤ੍ਮਨਿ । ਗੁਣਭੂਤਾਨਿ ਭੂਤੇਸ਼ੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਚ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਚ
ਇਸ ਅਡੋਲ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅਸਲ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਖੜੇ ਵੀ ਹਨ ਤੇ ਲੀਨ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ ਕਿਲਾਨੇਨ ਕਲਿਤਂ ਚੇਤਨੇਨਾਨ੍ਤਰ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ । ਤਤ੍ ਤਦ੍ ਭਵਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨੇਤਰਤ੍ ਸਦ੍ ਅਪਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਇਹ ਅੰਦਰਲੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿਚਾਰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਬਾਕੀ, ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ।
ਯਚ੍ ਚਿਤਾ ਕਲਿਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਤਦ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿਜਂ ਪਦਮ੍ । ਯਚ੍ ਚਿਤਾ ਕਲਿਤਂ ਨੇਹ ਤਤ੍ ਸਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤਮ੍ ਆਗਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਦਾ, ਉਹ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਥੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਮਾ ਘਟਪਟਾਕਾਰਪਦਾਰ੍ਥਸ਼ਤਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ । ਜਾਗਤ੍ਯੋ ਵਿਪੁਲਾਦਰ੍ਸ਼ੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਵ੍ਯੋਮਨਿ ਬਿਮ੍ਬਿਤਾਃ
ਇਹ ਘੜਾ, ਕਪੜਾ ਆਦਿ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਦਰਪਣ ਵਰਗੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਗਲਿਤਚੇਤਸਾਮ੍ । ਏਤਤ੍ ਤਦ੍ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸਦ੍ਭਿਃ ਪਰਂ ਵ੍ਯੋਮੇਤਿ ਤਨ੍ਮਯੈਃ
ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ ਤੇ ਉਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਰਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਰਮ ਆਕਾਸ਼ ਵਜੋਂ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ ਵृਦ੍ਧਂ ਵृਦ੍ਧਿਮਤਿ ਕ੍ਸ਼ਯਿ ਕ੍ਸ਼ਯਿਣਿ ਜਾਗਤੇ । ਪਦਾਰ੍ਥੇ ਸਦ੍ ਅਸਚ੍ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਾਰ੍ਕਵਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਵਿਚ ਪੁਰਾਣਾ, ਨਾਸਵਾਨ ਵਿਚ ਨਾਸਵਾਨ, ਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਤੇ ਝੂਠ ਦੋਹਾਂ ਵਾਂਗ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਰਛਾਂਵ ਵਜੋਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਇਯਮ੍ ਅਭ੍ਯੁਦਯਂ ਯਾਤਿ ਨਾਨਾਤਾ ਦृਸ਼੍ਯਮਞ੍ਜਰੀ । ਆਚਾਰਚਞ੍ਚਰੀਕਾਢ੍ਯਾ ਏਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਕਾਰਣਦ੍ਰੁਮਾਦ੍
ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਗੁੱਚੀ, ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਦੀ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਇਸ ਕਾਰਣਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਉਭਰਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਇਯਮ੍ ਉਦੇਤ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਚੈਸ੍ ਸਂਸਾਰਰਚਨਾ ਚਲਾ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਤਰੁਗੁਲ੍ਮਾਢ੍ਯਾ ਸ਼ੈਲਾਦ੍ ਇਵ ਵਨਾਵਲੀ
ਇਸ ਤੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਹਿਲਦੀ-ਡੁੱਲਦੀ ਬਣਾਵਟ ਉਭਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਜੰਗਲ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਅਵਿਭਿਨ੍ਨੋ ऽਸੌ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੋਦਰਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਤृਣਾਨ੍ਤਾਨਾਂ ਚਿਦਾਤ੍ਮਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਃ
ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚ ਅਟੁੱਟ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੇ ਤਣੇ ਤਕ—ਸਭ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ।
ਏषੋ ऽਸਾਵ੍ ਅਹਮ੍ ਆਦ੍ਯਨ੍ਤਰਹਿਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਗਾਕृਤਿਃ । ਚਰਾਚਰਾਣਾਮ੍ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ ਸ੍ਵਾਨੁਭਵਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹੀ 'ਮੈਂ' ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਵਜੋਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਮਮੇਮਾਨਿ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚਰਾਣਿ ਚ । ਪਰਿਸਙ੍ਖ੍ਯਾਵਿਹੀਨਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਬਹੂਨਿ ਚ
ਇਸ ਦੇ, ਉਸ ਦੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ, ਇਹ ਅਣਗਿਣਤ ਸਰੀਰ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ।
ਏषੋ ऽਸਾਵ੍ ਅਹਮ੍ ਏਕਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਾਨੁਭੂਤਿਵਸ਼ਾਤ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸਰ੍ਵਦृਗ੍ਦ੍ਰष੍ਟृਦृਸ਼੍ਯਤ੍ਵਾਤ੍ ਸਹਸ੍ਰਕਰਲੋਚਨਃ
ਇਹੀ 'ਮੈਂ' ਇੱਕ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੱਥ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹਨ।
ਏषੋ ऽਸਾਵ੍ ਅਹਮ੍ ਆਕਾਸ਼ੇ ਸੂਰ੍ਯਦੇਹੇਨ ਚਾਰੁਣਾ । ਵਿਹਰਾਮੀਤਰੇਣਾਪਿ ਵਾਯੁਦੇਹੇਨ ਵਾਹਿਨਾ
ਇਹ ਹੀ ਉਹ 'ਮੈਂ' ਹਾਂ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਹਵਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਚਲਦਾ ਹਾਂ।
ਮਮੈਤਦ੍ ਵਪੁਰ੍ ਆਨੀਲਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸੌਭਾਗ੍ਯਸੀਮਾਨ੍ਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਞ੍ ਜਗਤਿ ਵਲ੍ਗਤਿ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਹਵਾਈ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੁਭਾਗ ਦਾ ਚਰਮ ਬਲਕਦਾ ਹੈ।
ਅਹਮ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਃ ਪਦ੍ਮਾਸਨਗਤਸ੍ ਸਦਾ । ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪਸਮਾਧਿਸ੍ਥਃ ਪਰਾਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮ੍ ਆਗਤਃ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਦਮ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਚੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਯਾਕृਤ੍ਯਾ ਗੌਰੀਵਕ੍ਤ੍ਰਾਬ੍ਜषਟ੍ਪਦਃ । ਸਰ੍ਗਾਨ੍ਤੇ ਸਂਹਰਾਮੀਦਂ ਕੂਰ੍ਮੋ ऽਙ੍ਗਪਟਲਂ ਯਥਾ
ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗੌਰੀ ਦੇ ਮੁਖ ਦੇ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ 'ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀ ਬਣ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕੁੰਮ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਂਗ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਅਹਮ੍ ਐਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਰੂਪੇਣ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਮਠਿਕਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍ । ਪਾਲਯਾਮਿ ਕ੍ਰਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਮਠਿਕਾਮ੍ ਇਵ ਤਾਪਸਃ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤਪस्वੀ ਆਪਣੀ ਝੁਪੜੀ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਤृਣਲਤਾਗੁਲ੍ਮਜਾਲਂ ਰਸਤਯਾ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਉਤ੍ਥਾਪਯਾਮਿ ਚਿਦ੍ਭੂਮੇਃ ਕੂਪਾਦ੍ ਉਰੁਲਤਾਮ੍ ਇਵ
ਮੈਂ ਘਾਸ, ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਸਰੂਪ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਚਿੱਤ ਦੀ ਜਮੀਨ ਦੇ ਕੂਏ ਵਿਚੋਂ ਬੇਲ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਵਾਂਗ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਭਾਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਲੀਲਾਰ੍ਥਮ੍ ਇਦਂ ਚਾਰੁ ਜਗਦਾਡਮ੍ਬਰਂ ਤਤਮ੍ । ਮਯਾਭਿਜਾਤਬਾਲੇਨ ਪਙ੍ਕਕ੍ਰੀਡਨਕਂ ਯਥਾ
ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਜਗਤ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਫੈਲਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਮਯੀਦਮ੍ ਅਰ੍ਪ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸਤ੍ਤਾਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਮਤ੍ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਮ੍ ਏਤਚ੍ ਚ ਸਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਵ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਇਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਵੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਮਯਿ ਸ੍ਫਾਰੇ ਚਿਦਾਦਰ੍ਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਂ ਯਦ੍ ਆਗਤਮ੍ । ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਨੇਤਰਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਤ੍ਤੋ ऽਨ੍ਯਨ੍ ਨੇਹ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ, ਜੋ ਚਿੱਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਆਇਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੀ ਪਰਛਾਂਵ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਕੁਸੁਮੇष੍ਵ੍ ਅਹਮ੍ ਆਮੋਦਃ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰੇष੍ਵ੍ ਅਹਂ ਛਵਿਃ । ਛਵਿष੍ਵ੍ ਅਹਂ ਰੂਪਕਲਾ ਰੂਪੇष੍ਵ੍ ਅਨੁਭਵੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸੁਗੰਧ ਹਾਂ; ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਚਮਕ ਹਾਂ; ਚਮਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਰੂਪ ਦੀ ਕਲਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਅਸਲ ਅਨੁਭਵ ਹਾਂ।
ਯਦ੍ ਯਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਇਦਂ ਦृਸ਼੍ਯਂ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਰਹਿਤਂ ਤਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਹਂ ਪਰਮ੍
ਇਹ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਉਹ ਸਭ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਉਹ ਉੱਚੀ ਚਿੱਤ ਦੀ ਸਾਰ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ।