ਏਕਦਾ ਸੋ ऽਮਲਪ੍ਰਜ੍ਞੋ ਮੇਰਾਵ੍ ਏਕਾਨ੍ਤਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪਿਤਰਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਦਵੈਪਾਯਨ ਮুনি ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸਂਸਾਰਾਡਮ੍ਬਰਮ੍ ਇਦਂ ਕਥਮ੍ ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਂ ਮੁਨੇ । ਕਥਂ ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਯਾਤਿ ਕਿਯਤ੍ ਕਸ੍ਯ ਕਦੇਤਿ ਚ
ਹੇ ਮুনি, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ? ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਠੰਢਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ, ਕਿਸ ਲਈ ਤੇ ਕਦੋਂ?
ਇਤਿ ਪृष੍ਟੇਨ ਮੁਨਿਨਾ ਵ੍ਯਾਸੇਨਾਖਿਲਮ੍ ਆਤ੍ਮਜੇ । ਯਥਾਵਦ੍ ਅਮਲਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਠੀਕ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸੁਣਾਇਆ।
ਅਜ੍ਞਾਸਿषਂ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਹਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਥ ਤਤ੍ਪਿਤੁਃ । ਸ ਸ਼ੁਕਸ਼੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਨ ਵਾਕ੍ਯਂ ਬਹ੍ਵ੍ ਅਮਨ੍ਯਤ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਜਾਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ।
ਵ੍ਯਾਸੋ ऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਭਿਪ੍ਰਾਯਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪੁਨਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਾਹਂ ਜਾਨਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।'
ਜਨਕੋ ਨਾਮ ਭੂਪਾਲੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਵਸੁਧਾਤਲੇ । ਯਥਾਵਦ੍ ਵੇਤ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਵੇਦ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਕ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਉਹ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਤੂੰ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।
ਪਿਤ੍ਰੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਸ਼੍ ਸ਼ੁਕਃ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ ਸੁਮੇਰੋਰ੍ ਵਸੁਧਾਤਲਮ੍ । ਵਿਦੇਹਨਗਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ ਜਨਕੇਨਾਭਿਪਾਲਿਤਾਮ੍
ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਕ ਸੂਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਚਲ ਪਿਆ ਅਤੇ ਵਿਦੇਹ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਜਨਕ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਵੇਦਿਤੋ ऽਸੌ ਯਾष੍ਟੀਕੈਰ੍ ਜਨਕਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਦ੍ਵਾਰਿ ਵ੍ਯਾਸਸੁਤੋ ਰਾਜਞ੍ ਸ਼ੁਕੋ ऽਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਵਾਨ੍ ਇਤਿ
ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਜਨਕ ਨੂੰ ਆਗਾਹ ਕੀਤਾ: 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਵਿਅਾਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕ ਇੱਥੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ।'
ਜਿਜ੍ਞਾਸਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ੁਕਸ੍ਯਾਸਾਵ੍ ਆਸ੍ਤਾਮ੍ ਏਵੇਤ੍ਯ੍ ਅਵਜ੍ਞਯਾ । ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਭੂਵ ਜਨਕਸ੍ ਤੂष੍ਣੀਂ ਸਪ੍ਤਦਿਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਜਨਕ ਨੇ ਸ਼ੁਕ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਉਹ ਉਡੀਕ ਕਰੇ,' ਅਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਚੁੱਪ ਰਹੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਜਨਕਸ਼੍ ਸ਼ੁਕਮ੍ ਅਙ੍ਗਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਹਾਨਿ ਸ ਸਪ੍ਤੈਵ ਤਥੈਵਾਵਸਦ੍ ਉਨ੍ਮਨਾਃ
ਫਿਰ ਜਨਕ ਨੇ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹੋਰ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਰਹਾ।
ਅਥ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਜਨਕੋ ऽਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਸ਼ੁਕਮ੍ । ਰਾਜਾ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤਾਵਦ੍ ਇਤਿ ਸਪ੍ਤਦਿਨਾਨਿ ਤਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਨਕ ਨੇ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਪਰ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਰਾਜਾ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਤਤ੍ਰੋਨ੍ਮਦਾਭਿਃ ਕਾਨ੍ਤਾਭਿਰ੍ ਭੋਜਨੈਰ੍ ਭੋਗਸਞ੍ਚਯੈਃ । ਜਨਕੋ ਲਾਲਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ੁਕਂ ਸ਼ਸ਼ਿਸਮਾਨਨਮ੍
ਉਥੇ ਜਨਕ ਨੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੇ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ, ਵਧੀਆ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸ-ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕੀਤਾ।
ਤੇ ਭੋਗਾਸ੍ ਤਾਨਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਵ੍ਯਾਸਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਨ੍ ਮਨਃ । ਨ ਜਹ੍ਰੁਰ੍ ਮਨ੍ਦਪਵਨੋ ਬਦ੍ਧਪੀਠਮ੍ ਯਥਾਚਲਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਸ-ਭੋਗ ਵਿਅਾਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਨ ਲਈ ਦੁੱਖ ਹੀ ਸਨ; ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਾ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਉਂਦੀ।
ਕੇਵਲਂ ਸਸ਼ਮਸ੍ ਸ੍ਵਚ੍ਛੋ ਮੌਨੀ ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਃ । ਅਤਿष੍ਠਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਸ ਸ਼ੁਕਸ੍ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣ ਇਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਰਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਚੰਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ।
ਪਰਿਜ੍ਞਾਤਸ੍ਵਭਾਵਂ ਤਂ ਸ਼ੁਕਂ ਸ ਜਨਕੋ ਨृਪਃ । ਆਨੀਯ ਮੁਦਿਤਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਵਲੋਕ੍ਯ ਨਨਾਮ ਹ
ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਸ਼ੁਕ ਦੇ ਸੱਚੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਿਸ਼੍ਸ਼ੇषਿਤਜਗਤ੍ਕਾਰ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਖਿਲਮਨੋਰਥ । ਕਿਮ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਂ ਤਵੇਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਕृਤਸ੍ਵਾਗਤਮ੍ ਆਹ ਤਮ੍
ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?'
ਸਂਸਾਰਾਡਮ੍ਬਰਮ੍ ਇਦਂ ਕਥਮ੍ ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਂ ਗੁਰੋ । ਕਥਂ ਪ੍ਰਸ਼ਮਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਯਥਾਵਤ੍ ਕਥਯਾਸ਼ੁ ਮੇ
ਗੁਰੂ ਜੀ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਖੇਡ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਅਸਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਿਵੇਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਤੇ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ।
ਜਨਕੇਨੇਤਿ ਪृष੍ਟੇਨ ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਕਥਿਤਂ ਤਥਾ । ਤਦ੍ ਏਵ ਯਤ੍ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਨਕ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਉਹੀ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਜ੍ ਜ੍ਞਾਤਂ ਵਿਵੇਕਤਃ । ਏਤਾਵਦ੍ ਏਵ ਪृष੍ਟੇਨ ਪਿਤ੍ਰਾ ਮੇ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਮੈਂ ਖੁਦ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਮਝ ਲਈ ਸੀ, ਤੇ ਜਦ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਇੰਨੀ ਹੀ ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਭਵਤਾਪ੍ਯ੍ ਏष ਏਵਾਰ੍ਥਃ ਕਥਿਤੋ ਵਾਗ੍ਵਿਦਾਂ ਵਰ । ਏष ਏਵ ਚ ਵਾਕ੍ਯਾਰ੍ਥਸ਼੍ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਪਰਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਵਚਨ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਇਹੀ ਅਰਥ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਗੱਲ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾਯਂ ਸ੍ਵਵਿਕਲ੍ਪੋਤ੍ਥਸ੍ ਸ੍ਵਵਿਕਲ੍ਪਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਦਗ੍ਧਸਂਸਾਰੋ ਨਿਸ੍ਸਾਰ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਵਹਿਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਹਿਮ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪੱਕੀ ਸਮਝ ਹੈ ਕਿ ਜਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੰਸਾਰ ਬਿਲਕੁਲ ਖਾਲੀ ਤੇ ਬੇਮਤਲਬ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਕਿਮ੍ ਏਤਨ੍ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਮਾਮਲਮ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਚੇਤੋ ਮਾ ਭ੍ਰਮਤਾਜ੍ ਜਗਤ੍
ਤਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੱਲ ਦੱਸੋ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਰਾਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਨਾ ਲੱਗੇ।
ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਨਿਸ਼੍ਚਯੋ ऽਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਪਰੋ ਮੁਨੇ । ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਤਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਜ੍ਞਾਤਂ ਗੁਰੁਤਸ਼੍ ਚ ਪੁਨਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪੱਕੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹੇ ਮুনি; ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਖੁਦ ਜਾਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁੜ ਸੁਣੀ ਹੈ।
ਅਵ੍ਯੁਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸ਼੍ ਚਿਦਾਤ੍ਮੈਕਃ ਪੁਮਾਨ੍ ਅਸ੍ਤੀਹ ਨੇਤਰਤ੍ । ਸ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਵਸ਼ਾਦ੍ ਬਦ੍ਧੋ ਨਿਸ੍ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸ਼੍ ਚ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਅਟੁੱਟ ਚੇਤਨ-ਆਤਮਾ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਵਿਚਾਰ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨ ਤ੍ਵ੍ ਏਤਤ੍ ਸ੍ਫੁਟਂ ਜ੍ਞਾਤਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਭੋਗੇਭ੍ਯੋ ਵਿਰਤਿਰ੍ ਜਾਤਾ ਦृਸ਼੍ਯਾਦ੍ ਵਾ ਸਕਲਾਦ੍ ਇਹ
ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਜਾਣ ਲੈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੈਰਾਗ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤਵ ਚਾਲਂ ਮਹਾਵੀਰ ਮਤਿਰ੍ ਵਿਰਤਿਮ੍ ਆਗਤਾ । ਭੋਗੇਭ੍ਯੋ ਦੀਰ੍ਘਰੋਗੇਭ੍ਯਃ ਕਿਮ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਸੁਖਾਂ ਤੇ ਲੰਮੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਵੈਰਾਗ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਨ ਤਥਾ ਪੂਰ੍ਣਤਾ ਜਾਤਾ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨਮਹਾਨਿਧੇਃ । ਤਿष੍ਠਤਸ੍ ਤਪਸਿ ਸ੍ਫਾਰੇ ਪਿਤੁਸ੍ ਤਵ ਯਥਾ ਤਵ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪੂਰਨਤਾ ਆਈ ਹੈ, ਐਸਾ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਤਪਸਿਆਵਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਵ੍ਯਾਸਾਦ੍ ਅਧਿਕ ਏਵਾਹਂ ਵ੍ਯਾਸਸ਼ਿष੍ਯੋ ऽਪਿ ਤਤ੍ਸੁਤਃ । ਭੋਗੇਚ੍ਛਾਤਾਨਵੇਨੇਹ ਮਤ੍ਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਭ੍ਯਧਿਕੋ ਭਵਾਨ੍
ਮੈਂ ਵਿਅਾਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ; ਪਰ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਘੱਟ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਭਵਤਾ ਪੂਰ੍ਣਚੇਤਸਾ । ਨ ਦृਸ਼੍ਯੇ ਪਤਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮੁਕ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ
ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡਿਗਦਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ—ਭ੍ਰਮ ਛੱਡ ਦੇ।
ਅਨੁਸ਼ਿष੍ਟਸ੍ ਸ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਜਨਕੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਰਾਮ ਸ਼ੁਕਸ੍ ਤੂष੍ਣੀਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛੇ ਪਰਮਵਸ੍ਤੁਨਿ
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਜਨਕ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਾਇਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਉੱਚ ਸਤ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ।