ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਭਵਨਾਭਿਰਾਮਕੋਸ਼ਂ ਸਕਲਕਲਙ੍ਕਹਰਂ ਪਰਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮ੍ । ਅਸ਼ਰਣਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਮ੍ ਈਸ਼ਂ ਹਰਿਮ੍ ਅਜਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਹਰਿ, ਜੋ ਅਜਨਮਾ, ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ, ਸਹਾਰਾ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਕੁਵਲਯਦਲਸ਼ੈਲਸਨ੍ਨਿਕਾਸ਼ਂ ਸ਼ਰਦਮਲਾਮ੍ਬਰਕੋਟਰੋਪਮਾਨਮ੍ । ਭ੍ਰਮਰਤਿਮਿਰਕਜ੍ਜਲਾਞ੍ਜਨਾਭਂ ਸਰਸਿਜਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਨੀਲੇ ਕਵਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਸੁੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਜਾਂ ਕਾਜਲ ਦੀ ਕਾਲੀ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਵਲ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿਚਲਦਲਿਕਲਾਪਕੋਮਲਾਙ੍ਗਂ ਸਿਤਦਲਪਙ੍ਕਜਕੁਟ੍ਮਲਾਭਸ਼ਙ੍ਖਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਿਰਣਿਤਵਿਰਿਞ੍ਚਚਞ੍ਚਰੀਕਂ ਸ੍ਵਹृਦਯਪਦ੍ਮਜਲਾਸ਼ਯਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਹਿਲਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੰਖ ਸਫੈਦ ਕਵਲ ਦੇ ਕੁੜਮਲ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਵਲ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸਿਤਮਣਿਗਣਤਾਰਕਾਵਕੀਰ੍ਣਂ ਸ੍ਮਿਤਧਵਲਾਨਨਪੀਵਰੇਨ੍ਦੁਬਿਮ੍ਬਮ੍ । ਹृਦਯਮਣਿਮਰੀਚਿਜਾਲਗਙ੍ਗਂ ਹਰਿਸ਼ਰਦਮ੍ਬਰਮ੍ ਆਤਤਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਡੇ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਹੀਰੇ-ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਚੰਨ ਮੋਟਾ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਿਲ ਦੇ ਮੋਤੀ-ਵਾਂਗ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਨਦੀ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਨਲਿਨੀਸਿਤਾਰਵਿਨ੍ਦਂ ਤਿਮਿਰਸਮਾਨਵਿਮੋਹਦੀਪਮ੍ ਅਗ੍ਰ੍ਯਮ੍ । ਜਡਤਰਮ੍ ਅਜਡਂ ਚਿਦਾਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜਗਦਖਿਲਾਰ੍ਤਿਹਰਂ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਵਲ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੀਵਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੋਹ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਚਿੱਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਲ ਹੈ — ਜੋ ਮੂੜਾ ਤੇ ਅਮੂੜਾ ਦੋਹਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਨਵਵਿਕਸਿਤਪਦ੍ਮਰੇਣੁਗੌਰਂ ਸ੍ਫੁਟਕਮਲਾਵਪੁषੋਪਰੂषਿਤਾਙ੍ਗਮ੍ । ਦਿਨਗਮਸਮਯਾਰੁਣਾਮ੍ਬਰਾਭਂ ਕਨਕਨਿਭਾਮ੍ਬਰਸੁਨ੍ਦਰਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਨਵੇਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਣੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸਾਫ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਵੇਲੇ ਲਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਅਵਿਰਤਹਤਸृष੍ਟਸਰ੍ਗਲੀਲਂ ਸਤਤਮ੍ ਅਜਾਤਮ੍ ਅਵਰ੍ਧਨਂ ਵਿਸ਼ਾਲਮ੍ । ਯੁਗਸ਼ਤਜਰਢਾਭਿਜਾਤਦੇਹਂ ਤਰੁਤਲਸ਼ਾਯਿਨਮ੍ ਅਰ੍ਭਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਖੇਡ ਸਦਾ ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜਨਮਾ, ਅਟੱਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੈਂਕੜੇ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।
ਦਿਤਿਸੁਤਨਲਿਨੀਤੁषਾਰਪਾਤਂ ਸੁਰਨਲਿਨੀਸਤਤੋਦਿਤਾਰ੍ਕਬਿਮ੍ਬਮ੍ । ਕਮਲਜਨਲਿਨੀਜਲਾਵਪੂਰਂ ਹृਦਿ ਨਲਿਨੀਨਿਲਯਂ ਵਿਭੁਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਿਮ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਲਈ ਸਦਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਕਮਲ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹੜ ਹੈ।
ਇਤਿ ਗੁਣਬਹੁਲਾਭਿਰ੍ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਅਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤੋ ऽਸੌ ਹਰਿਰ੍ ਅਸੁਰਵਿਨਾਸ਼ਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੀਨਿषਣ੍ਣਾਂਸਦੇਸ਼ਃ । ਜਲਦ ਇਵ ਮਯੂਰਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਂ ਕੁਵਲਯਦਲਦੇਹਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਹਰੀ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ, ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨੀਲੇ ਕਵਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਬੱਦਲ ਦੇਖ ਕੇ ਮੋਰ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰਂ ਗੁਣਨਿਧੇ ਦੈਤ੍ਯਕੁਲਚੂਡਾਮਹਾਮਣੇ । ਗृਹਾਣਾਭਿਮਤਂ ਭੂਯੋਜਨ੍ਮਦੁਃਖੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ
ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਤਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਾਅਦਾ ਚੁਣੋ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਮੰਗੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਸਕਣ।
ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਫਲਦ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥਿਤ । ਯਦ੍ ਉਦਾਰਤਮਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਤਦ੍ ਏਵਾਦਿਸ਼ ਦੇਵ ਮੇ
ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਭ੍ਰਮਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯੈ ਪਰਮਾਯ ਫਲਾਯ ਚ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਪਰ੍ਯਨ੍ਤੋ ਵਿਵੇਕੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤਵਾਨਘ
ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਿਆਕਰਨ, ਜੋ ਆਖਰਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਮਿਲਣ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਾ-ਭਰਮ ਦੂਰ ਹੋਣ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਤਿਪੁਤ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਅਨ੍ਤਰਧੀਯਤ । ਕृਤਘਰ੍ਘਰਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਸ੍ ਤਰਙ੍ਗਸ੍ ਤੋਯਧੇਰ੍ ਇਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਚਾਨਕ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਰਗੇ ਗੂੰਜਦੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਿष੍ਣਾਵ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੇ ਦੇਵੇ ਪੂਜਾਯਾਃ ਕੁਸੁਮਾਞ੍ਜਲਿਮ੍ । ਪਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਯਂ ਦਾਨਵਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਣਿਰਤ੍ਨਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇਵਤਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਪੂਜਾ ਲਈ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਅੰਜਲੀ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਪਦ੍ਮਾਸਨਸ੍ਥੋ ऽਥ ਮृਦਾਵ੍ ਉਪਵਿਸ਼੍ਯ ਵਰਾਸਨੇ । ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਪਾਠਵਿਧਾਵ੍ ਅਤ੍ਰ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਚਿਨ੍ਤਯਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਦਮ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਮਿੱਠੀ ਵਾਂਗੂ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਸਤਕਾਰੀ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਪਾਠ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਗੰਭੀਰ ਸੋਚ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਵਿਚਾਰਵਾਨ੍ ਏਵ ਭਵਾਨ੍ ਭਵਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਭਵਾਰਿਣਾ । ਦੇਵੇਨੋਕ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤੇਨਾਨ੍ਤਃ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਵਿਚਾਰਣਾਮ੍
ਜੋ ਭਵਨੁ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ 'ਤੂੰ ਵਿਚਾਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾ', ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਕਿਮ੍ ਅਹਂ ਨਾਮ ਤਾਵਤ੍ ਸ੍ਯਾਂ ਯੋ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਭੁਵਨਡਮ੍ਬਰੇ । ਵਚ੍ਮਿ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਪ੍ਰਯਤੇ ਚਾਹਰਾਮਿ ਚ
ਇਸ ਵੱਡੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਖਦਾ, ਜਾਂਦਾ, ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ?
ਜਗਤ੍ ਤਾਵਦ੍ ਇਦਂ ਨਾਹਂ ਸਵृਕ੍ਸ਼ਵਨਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਯਦ੍ ਬਾਹ੍ਯਂ ਜਡਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਤ੍ ਸ੍ਯਾਂ ਕਥਮ੍ ਅਹਂ ਕਿਲ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਬਾਹਰਲਾ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਜੜ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਅਸਨ੍ਨ੍ ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤੋ ਮੂਕਃ ਪਵਨੈਸ੍ ਸ੍ਫੁਰਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਕਾਲੇਨਾਲ੍ਪੇਨ ਵਿਲਯੀ ਦੇਹੋ ਨਾਹਮ੍ ਅਚੇਤਨਃ
ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਜੜ ਹੈ, ਉਠਦਾ ਹੈ, ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਹਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਮਿੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਇਹ ਜੜ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਜਡਯਾ ਕਰ੍ਣਸ਼ष੍ਕੁਲ੍ਯਾ ਕਲ੍ਪ੍ਯਮਾਨਃ ਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਥਯਾ । ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਕृਤਿਸ਼੍ ਸ਼ੂਨ੍ਯਭਵਸ਼੍ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨਾਹਮ੍ ਅਚੇਤਨਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਜੋ ਜੜ ਕੰਨ ਦੀ ਝਿਲੀ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਅਸਲ ਆਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਖਾਲੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਚਾ ਕ੍ਸ਼ਣਵਿਨਾਸ਼ਿਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮ੍ ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ । ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੋਪਲਬ੍ਧਾਤ੍ਮ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨਾਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਚੇਤਨਮ੍
ਮੈਂ ਉਹ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਮੈਂ ਉਹ ਜੜ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਆਤਮਾ ਹਾਂ ਜੋ ਚਿੱਤ ਦੀ ਸਾਫੀ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲਬ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਤੁਚ੍ਛੋ ਲੋਲਯਾ ਲੋਲਸਤ੍ਤਯਾ । ਸ੍ਵਲ੍ਪਸ੍ਪਨ੍ਦੋ ਦ੍ਰਵ੍ਯਨਿष੍ਠੋ ਰਸੋ ਨਾਹਮ੍ ਅਚੇਤਨਃ
ਮੈਂ ਸੁਆਦ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਜੋ ਥੋੜ੍ਹਾ, ਵਸਤੂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ, ਤੇ ਚੰਚਲ ਜੀਭ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਦृਸ਼੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਯੋਰ੍ ਲੀਨਂ ਕ੍ਸ਼ਯਿ ਕ੍ਸ਼ਣਵਿਨਾਸ਼ਿਨੋਃ । ਕੇਵਲੇ ਦ੍ਰष੍ਟਰਿ ਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਰੂਪਂ ਨਾਹਮ੍ ਅਚੇਤਨਮ੍
ਮੈਂ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਫ ਦਰਸ਼ਕ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਨਾਸਯਾਤ੍ਯਨ੍ਤਜਡਯਾ ਕ੍ਸ਼ਯਿਣ੍ਯਾ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਃ । ਪੇਲਵੋ ऽਨਿਯਤਾਧਾਰੋ ਗਨ੍ਧੋ ਨਾਹਮ੍ ਅਚੇਤਨਃ
ਮੈਂ ਸੁਗੰਧ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਜੜ੍ਹ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਨੱਕ ਨਾਲ ਕਲਪਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ ਤੇ ਕੋਈ ਠੋਸ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਮੈਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਨਿਰ੍ਮਮੋ ऽਮਨਨਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਗਤਪਞ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਭ੍ਰਮਃ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ਼੍ ਚੇਤਨ ਏਵਾਹਂ ਕਲਾਕਲਨਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਮਲਕੀਅਤ ਦੇ, ਬਿਨਾ ਸੋਚ ਦੇ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੰਡ ਜਾਂ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ।
ਚੇਤ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਹਮ੍ ਏषੋ ऽਵਭਾਸਕਃ । ਸਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਵ੍ਯਾਪੀ ਨਿष੍ਕਲਾਮਲਸਨ੍ਮਯਃ
ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਅਟੁੱਟ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਆ ਇਦਾਨੀਂ ਸ੍ਮृਤਂ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਏਤਤ੍ ਤਦ੍ ਅਖਿਲਂ ਮਯਾ । ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪਚਿਦਾਭਾਸ ਏष ਆਤ੍ਮਾਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਗਃ
ਹੁਣ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚੀ ਯਾਦ ਰੱਖੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਆਤਮਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਨਿਰਵਿਕਲਪ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਚੇਤਨੇਨੇਮੇ ਸਰ੍ਵੇ ਘਟਪਟਾਦਯਃ । ਸੂਰ੍ਯਾਨ੍ਤਾ ਅਵਭਾਸਨ੍ਤੇ ਦੀਪੇਨੋਤ੍ਤਮਤੇਜਸਾ
ਇਸ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰੇ — ਘੜੇ, ਕਪੜੇ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੱਕ — ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਵਸਤੂਆਂ ਉੱਚੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੀ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨੇਨੈਤਾਸ੍ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤੀਹ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਵृਤ੍ਤਯਃ । ਤੇਜਸਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਯਥਾਗ੍ਨਿਕਣਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ
ਇਸ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਜੀਬ ਕਿਰਤਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅੰਦਰਲੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਤੋਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ।
ਅਨੇਨੈਤਾਸ੍ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਮਨੋਮਨਨਸ਼ਕ੍ਤਯਃ । ਸਰ੍ਵਗੇਨ ਨਿਦਾਘੇਨ ਯਥਾ ਮਰੁਮਰੀਚਯਃ
ਇਸ ਨਾਲ ਮਨ ਅਤੇ ਸੋਚ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਉਭਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਪੂਰੇ ਪੈਂਦੇ ਸੂਰਜ ਹੇਠ ਮਾਰੂਥਲ ਵਿਚ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਪਜਦੀ ਹੈ।