ਕ੍ਵਾਧਮਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਰਮ੍ਭੋ ਹੀਨਕਰ੍ਮਰਤਿਸ੍ ਸਦਾ । ਵਰਾਕੋ ਦਾਨਵਸ੍ ਤੁਚ੍ਛਜਾਤਿਰ੍ ਭਕ੍ਤਿਃ ਕ੍ਵ ਵੈष੍ਣਵੀ
ਕਿੱਥੇ ਆਮ ਤੇ ਨੀਵਾਂ ਕੰਮ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਟੀਆ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਨਿਕੰਮਾ ਤੇ ਛੋਟੀ ਜਾਤ ਦਾ ਦਾਨਵ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਭਗਤੀ?
ਕਮਲਿਨੀ ਪਰੁषੋषਰਭੂਗਤਾ ਸੁਖਯਤੀਹ ਯਥਾ ਨ ਦੁਰਾਸ਼੍ਰਯਾ । ਦਨੁਸੁਤੋ ऽਪਿ ਹਿ ਮਾਧਵਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਇਤਿ ਕਥਾ ਨ ਤਥੇਸ਼ ਸੁਖਾਯ ਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮਾਧਵ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਮ੍ ਅਤਿਸਂਰਬ੍ਧਂ ਸੁਰਲੋਕਮ੍ ਅਥਾਰਿਹਾ । ਉਵਾਚ ਮਾਧਵੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ਿਖਿਵृਨ੍ਦਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਃ
ਫਿਰ ਮਾਧਵ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਬੋਲ ਕਹੇ ਜਿਵੇਂ ਬਾਦਲ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਬੁਧਾ ਮਾ ਵਿषਣ੍ਣਾਸ੍ ਸ੍ਥ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਇਤਿ । ਪਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਯਂ ਜਨ੍ਮ ਤਸ੍ਯੇਦਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਹੋ ऽਸਾਵ੍ ਅਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਉਦਾਸ ਨਾ ਹੋਵੋ; ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਭਗਤ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ।
ਇਤ ਉਤ੍ਤਰਮ੍ ਏਤੇਨ ਗਰ੍ਭਤਾ ਦਨੁਸੂਨੁਨਾ । ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰਦਗ੍ਧੇਨ ਬੀਜੇਨੇਵਾਙ੍ਕੁਰਕ੍ਰਿਯਾ
ਹੁਣ ਤੋਂ, ਇਸ ਦੈਤ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੜ ਗਿਆ, ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ—ਜਿਵੇਂ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਬੀਜ ਅੰਕੁਰ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ।
ਗੁਣਵਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਜਾਤ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨਰ੍ਥਕ੍ਰਮਂ ਵਿਦੁਃ । ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਗੁਣਵਾਞ੍ ਜਾਤ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹੁਸ੍ ਸਿਦ੍ਧਿਦਂ ਕ੍ਰਮਮ੍
ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਤੋਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਮਾੜੀ ਘੜੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹੈ; ਪਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਜਦ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਹ ਸਫਲਤਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮੀਯਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਭੁਵਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਮਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਪ੍ਰਯਾਤ ਨਾਸੁਖਾਯੈषਾ ਪ੍ਰਾਹ੍ਲਾਦੀ ਗੁਣਿਤੇਹ ਵਃ
ਅਮਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕਾਂ ਵਿਅਕਤ ਭਵਨ ਹਨ; ਇਹ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਦੁਖੀ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਬੁਧਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਾਰ੍ਣਵਵੀਚਿषੁ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਯਯੌ ਦੇਵਸ੍ ਤਟਤਾਪਿਞ੍ਛਗੁਚ੍ਛਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਤਟ ਤੇ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ, ਅਚਾਨਕ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਸੋ ऽਪਿ ਸਮ੍ਪੂਜਿਤਹਰਿਸ੍ ਸੁਰੌਘੋ ऽਵ੍ਰਜਦ੍ ਅਮ੍ਬਰਮ੍ । ਪੁਨਰ੍ ਮਨ੍ਦਰਨਿਰ੍ਧੂਤਾਤ੍ ਕਣਜਾਲਮ੍ ਇਵਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ, ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਣ ਤੇ, ਬੂੰਦਾਂ ਦੀ ਛਿੜਕ ਵਾਪਸ ਉੱਠਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗੀਰ੍ਵਾਣਾਸ੍ ਤਤਸ੍ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਤ੍ਵਮ੍ ਆਯਯੁਃ । ਮਹਾਨ੍ਤੋ ਯਤ੍ਰ ਨੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਵਨ੍ ਮਨਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਵੱਲ ਮਿੱਠਾ ਪਿਆਰ ਲੈ ਆਏ। ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਇਤਿ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਥ ਪੂਜਾਪਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਮਵਰ੍ਧਨ੍ਤ ਕਾਲਤਃ । ਵਿਵੇਕਾਨਨ੍ਦਵੈਰਾਗ੍ਯਵਿਭਵਪ੍ਰਮੁਖਾ ਗੁਣਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੋਝੀ, ਆਨੰਦ, ਵੈਰਾਗ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਰਗੇ ਗੁਣ ਵਧਣ ਲੱਗੇ।
ਨਾਭ੍ਯਨਨ੍ਦਦ੍ ਅਸੌ ਭੋਗਪੂਗਂ ਸ਼ੁष੍ਕਮ੍ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਮ੍ । ਨ ਚਾਰਮਤ ਕਾਨ੍ਤਾਸੁ ਮृਗੋ ਮਰੁਮਹੀष੍ਵ੍ ਇਵ
ਉਹ ਸੁਖ-ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੁੱਕੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਨਾਂ ਹੀ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਸੁੱਕੇ ਰੇਤ ਵਾਲੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਘੁੰਮਦਾ।
ਨ ਰੇਮੇ ਲੋਕਚਰ੍ਚਾਸੁ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਕਥਨਾਦ੍ ऋਤੇ । ਨਾਜਾਯਤ ਰਤਿਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯੇ ਸ੍ਥਲ ਇਵਾਬ੍ਜਿਨੀ
ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਸਿਵਾਏ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਚਰਚਾ ਤੋਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਖਿੜਦਾ।
ਨ ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਰਾਮ ਚੇਤੋ ऽਸ੍ਯ ਭੋਗਰੋਗਾਨੁਰਞ੍ਜਨੇ । ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਮ੍ ਅਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਟਂ ਮੁਕ੍ਤਾਫਲ ਇਵਾਤਲੇ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸੁਖ-ਰੋਗ ਦੀ ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਤੀ ਮੋਤੀ ਦੇ ਖੋਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਚਿਪਕਦਾ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਭੋਗਾਭਿਕਲਨਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਅਥ ਨਾਗਤਮ੍ । ਚੇਤਃ ਕੇਵਲਮ੍ ਅਸ੍ਯਾਸੀਦ੍ ਦੋਲਾਯਾਮ੍ ਇਵ ਯੋਜਿਤਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਅਜੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ ਝੂਲੇ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਹਾ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਹ੍ਲਾਦੀਂ ਤਾਂ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਕृष੍ਣਦੇਹਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਕੋਟਰਾਤ੍ । ਵਿਵੇਦ ਸਰ੍ਵਗਤਯਾ ਤਯਾ ਪਰਮਕਾਨ੍ਤਯਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਅਵਸਥਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਅਥ ਪਾਤਾਲਮਾਰ੍ਗੇਣ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਆਹ੍ਲਾਦਿਤਾਗ੍ਰਗਃ । ਪੂਜਾਦੇਵਗृਹਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਸਮਾਯਯੌ
ਫਿਰ, ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ।
ਵਿਜ੍ਞਾਯਾਭ੍ਯਾਗਤਂ ਦੇਵਂ ਪੂਜਯਾ ਦ੍ਵਿਗੁਣੇਦ੍ਧਯਾ । ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਆਦਰਾਤ੍ ਪਰ੍ਯਪੂਜਯਤ੍
ਰਾਬੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਉਣ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੋਹਰੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਪੂੰਡਰੀਕ-ਆਖ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਪੂਜਾਗृਹਗਤਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਵਸ੍ਥਿਤਂ ਹਰਿਮ੍ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਗਿਰਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪੁष੍ਟਯਾ
ਪੂਜਾ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਭਵਨਾਭਿਰਾਮਕੋਸ਼ਂ ਸਕਲਕਲਙ੍ਕਹਰਂ ਪਰਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮ੍ । ਅਸ਼ਰਣਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਮ੍ ਈਸ਼ਂ ਹਰਿਮ੍ ਅਜਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਹਰਿ, ਜੋ ਅਜਨਮਾ, ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ, ਸਹਾਰਾ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਕੁਵਲਯਦਲਸ਼ੈਲਸਨ੍ਨਿਕਾਸ਼ਂ ਸ਼ਰਦਮਲਾਮ੍ਬਰਕੋਟਰੋਪਮਾਨਮ੍ । ਭ੍ਰਮਰਤਿਮਿਰਕਜ੍ਜਲਾਞ੍ਜਨਾਭਂ ਸਰਸਿਜਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਨੀਲੇ ਕਵਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਸੁੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਜਾਂ ਕਾਜਲ ਦੀ ਕਾਲੀ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਵਲ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿਚਲਦਲਿਕਲਾਪਕੋਮਲਾਙ੍ਗਂ ਸਿਤਦਲਪਙ੍ਕਜਕੁਟ੍ਮਲਾਭਸ਼ਙ੍ਖਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਿਰਣਿਤਵਿਰਿਞ੍ਚਚਞ੍ਚਰੀਕਂ ਸ੍ਵਹृਦਯਪਦ੍ਮਜਲਾਸ਼ਯਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਹਿਲਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੰਖ ਸਫੈਦ ਕਵਲ ਦੇ ਕੁੜਮਲ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਵਲ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸਿਤਮਣਿਗਣਤਾਰਕਾਵਕੀਰ੍ਣਂ ਸ੍ਮਿਤਧਵਲਾਨਨਪੀਵਰੇਨ੍ਦੁਬਿਮ੍ਬਮ੍ । ਹृਦਯਮਣਿਮਰੀਚਿਜਾਲਗਙ੍ਗਂ ਹਰਿਸ਼ਰਦਮ੍ਬਰਮ੍ ਆਤਤਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਡੇ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਹੀਰੇ-ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਚੰਨ ਮੋਟਾ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਿਲ ਦੇ ਮੋਤੀ-ਵਾਂਗ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਨਦੀ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਨਲਿਨੀਸਿਤਾਰਵਿਨ੍ਦਂ ਤਿਮਿਰਸਮਾਨਵਿਮੋਹਦੀਪਮ੍ ਅਗ੍ਰ੍ਯਮ੍ । ਜਡਤਰਮ੍ ਅਜਡਂ ਚਿਦਾਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜਗਦਖਿਲਾਰ੍ਤਿਹਰਂ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਵਲ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੀਵਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੋਹ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਚਿੱਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਲ ਹੈ — ਜੋ ਮੂੜਾ ਤੇ ਅਮੂੜਾ ਦੋਹਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਨਵਵਿਕਸਿਤਪਦ੍ਮਰੇਣੁਗੌਰਂ ਸ੍ਫੁਟਕਮਲਾਵਪੁषੋਪਰੂषਿਤਾਙ੍ਗਮ੍ । ਦਿਨਗਮਸਮਯਾਰੁਣਾਮ੍ਬਰਾਭਂ ਕਨਕਨਿਭਾਮ੍ਬਰਸੁਨ੍ਦਰਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਨਵੇਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਣੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸਾਫ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਵੇਲੇ ਲਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਅਵਿਰਤਹਤਸृष੍ਟਸਰ੍ਗਲੀਲਂ ਸਤਤਮ੍ ਅਜਾਤਮ੍ ਅਵਰ੍ਧਨਂ ਵਿਸ਼ਾਲਮ੍ । ਯੁਗਸ਼ਤਜਰਢਾਭਿਜਾਤਦੇਹਂ ਤਰੁਤਲਸ਼ਾਯਿਨਮ੍ ਅਰ੍ਭਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਖੇਡ ਸਦਾ ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜਨਮਾ, ਅਟੱਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੈਂਕੜੇ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।
ਦਿਤਿਸੁਤਨਲਿਨੀਤੁषਾਰਪਾਤਂ ਸੁਰਨਲਿਨੀਸਤਤੋਦਿਤਾਰ੍ਕਬਿਮ੍ਬਮ੍ । ਕਮਲਜਨਲਿਨੀਜਲਾਵਪੂਰਂ ਹृਦਿ ਨਲਿਨੀਨਿਲਯਂ ਵਿਭੁਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਿਮ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਲਈ ਸਦਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਕਮਲ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹੜ ਹੈ।
ਇਤਿ ਗੁਣਬਹੁਲਾਭਿਰ੍ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਅਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤੋ ऽਸੌ ਹਰਿਰ੍ ਅਸੁਰਵਿਨਾਸ਼ਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੀਨਿषਣ੍ਣਾਂਸਦੇਸ਼ਃ । ਜਲਦ ਇਵ ਮਯੂਰਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਂ ਕੁਵਲਯਦਲਦੇਹਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਹਰੀ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ, ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨੀਲੇ ਕਵਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਬੱਦਲ ਦੇਖ ਕੇ ਮੋਰ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰਂ ਗੁਣਨਿਧੇ ਦੈਤ੍ਯਕੁਲਚੂਡਾਮਹਾਮਣੇ । ਗृਹਾਣਾਭਿਮਤਂ ਭੂਯੋਜਨ੍ਮਦੁਃਖੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ
ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਤਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਾਅਦਾ ਚੁਣੋ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਮੰਗੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਸਕਣ।