ਅਯਂ ਮੇ ਕਰ੍ਣਿਕਾਕੋਸ਼ਨਿਲੀਨਬ੍ਰਹ੍ਮषਟ੍ਪਦਃ । ਪਦ੍ਮਃ ਕਰਤਲੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸ੍ਵਨਾਭਿਕੁਹਰੋਦ੍ਭਵਃ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਹਥੇਲੀ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾ ਕਮਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਯਂ ਮੇ ਰਤ੍ਨਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗੀ ਸੁਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰੋਪਮਾ । ਹੇਮਾਙ੍ਗਦਾ ਗਦਾ ਗੁਰ੍ਵੀ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਮਰ੍ਦਿਨੀ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸੁਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੈ, ਭਾਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਯਂ ਮੇ ਭਾਸੁਰਾਕਾਰਸ੍ ਸੁਖਦृਸ਼੍ਯਸ੍ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਜ੍ਵਾਲਾਜਟਿਲਪਰ੍ਯਨ੍ਤਪਰਿਪਾਟਲਦਿਕ੍ਤਟਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਕੋਨੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਗੁੰਝੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਪਾਸੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਯਂ ਮੇ ਕੇਤੁਮਦ੍ਵਹ੍ਨਿਸੁਨ੍ਦਰੋ ਜ੍ਵਲਿਤੋ ऽਸਿਤਃ । ਕੁਠਾਰੋ ਦੈਤ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਨਨ੍ਦਯਨ੍ ਨਨ੍ਦਕਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਕੁਠਾਰਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਾਲਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨੰਦਕਾ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਮਚ੍ਛਰਧਾਰਾਣਾਂ ਪੁष੍ਕਰਾਵਰ੍ਤਕੋ ਘਨਃ । ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਧਨੁਰ੍ ਅਹੀਨ੍ਦ੍ਰਾਭਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਕਾਰ੍ਮੁਕਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਇਹ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਘਣਾ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ ਹੈ।
ਇਮਾਨ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਾਨਿ ਜਗਨ੍ਤਿ ਜਠਰੇ ਚਿਰਮ੍ । ਬਿਭਰ੍ਮਿ ਜਾਤਨष੍ਟਾਨਿ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਬੇਅੰਤ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਾਲਿਆ ਹੈ—ਜੋ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ, ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਤੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਮੌ ਮਹੀ ਮੇ ਚਰਣਾਵ੍ ਇਦਂ ਮੇ ਗਗਨਂ ਸ਼ਿਰਃ । ਇਦਂ ਵਪੁਰ੍ ਮੇ ਤ੍ਰਿਜਗਦ੍ ਇਮਾ ਮੇ ਕੁਕ੍ਸ਼ਯੋ ਦਿਸ਼ਃ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਹਨ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤਿੰਨ ਜਗਤ ਹਨ; ਇਹ ਮੇਰੀਆਂ ਕੁੱਖਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਹਨ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਅਯਮ੍ ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਨੀਲਮੇਘੋਦਰਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਸੁਪਰ੍ਣਪਰ੍ਵਤਾਰੂਢਸ਼੍ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਮੈਂ ਸਿੱਧਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਰੰਗ ਗੂੜ੍ਹੇ ਬੱਦਲ ਦੀ ਪੇਟ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਮੈਂ ਗਰੁੜ ਤੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸਾਂਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇ ਮਤ੍ਤਃ ਪਲਾਯਨ੍ਤੇ ਸਮਗ੍ਰਾ ਦੁष੍ਟਚੇਤਸਃ । ਤਾਰ੍ਣਾਸ੍ ਤਰਲਸਞ੍ਚਾਰਾਃ ਪਵਨਾਦ੍ ਇਵ ਰਾਸ਼ਯਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮਾੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਧੂੜ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਯਮ੍ ਇਨ੍ਦੀਵਰਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪੀਤਵਾਸਾ ਗਦਾਧਰਃ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨ੍ ਗਰੁਡਾਰੂਢਸ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵਾਹਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਃ
ਇਹ ਜੋ ਨੀਲੇ ਕਵਲ ਵਾਂਗ ਸ਼ਿਆਮ ਹੈ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ—ਇਹ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਹਾਂ, ਅਚ੍ਯੁਤ।
ਕੋ ਮਾਮ੍ ਏਤਿ ਵਿਰੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਦਹਨਕ੍ਸ਼ਮਮ੍ । ਸ੍ਵਨਾਸ਼ਾਯ ਮਰੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਂ ਕਲ੍ਪਾਗ੍ਨਿਂ ਸ਼ਲਭੋ ਯਥਾ
ਕੌਣ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ? ਉਹ ਪਤੰਗਾ ਵਾਂਗ ਕਲਪਾਂਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਾਸ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਮੇ ਤੇ ਤੈਜਸੀਂ ਦृष੍ਟਿਂ ਮਮਾਗ੍ਰਸ੍ਥਾਸ੍ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਸਂਸੋਦ੍ਃਉਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮਨ੍ਦਾਃ ਪ੍ਰਭਾਮ੍ ਇਵ
ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਤੇਜਸਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ।
ਇਮੇ ਮਾਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਹਰਾਦਯਃ । ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨਨ੍ਤਯਾ ਵਾਚਾ ਬਹੁਵਕ੍ਤ੍ਰਸਮੁਤ੍ਥਯਾ
ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਹਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ, ਮੈਨੂੰ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਬਹੁਤ ਮੂੰਹਾਂ ਤੋਂ ਉਠੀ ਅਨੰਤ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਯਂ ਵਿਜृਮ੍ਭਿਤੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੋ ਜਾਤੋ ऽਹਮ੍ ਅਜਿਤਾਕृਤਿਃ । ਸਰ੍ਵਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਪਦਾਤੀਤੋ ਮਹਿਮ੍ਨਾ ਪਰਮੇਣ ਹਿ
ਮੈਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਸਰਵਸੰਪੂਰਨਤਾ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁਲਾਂ-ਵਿਰੋਧਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਰਮ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਭਵਨੋਦਰੈਕਮੂਰ੍ਤਿ ਪ੍ਰਸਭਵਿਭਿਨ੍ਨਸਮਸ੍ਤਦੁष੍ਟਸਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ । ਘਨਗਿਰਿਤृਣਕਾਨਨਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥਂ ਸਕਲਭਯਾਪਹਰਂ ਵਪੁਃ ਪ੍ਰਣੌਮਿ
ਮੈਂ ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਅਸਲ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮੰਦ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਘਣੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਘਾਹ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਹਰ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣੀਂ ਤਨੁਮ੍ । ਪੁਨਸ੍ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਪੂਜਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਸੁਰਦ੍ਵਿषਃ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਮਨ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਿਆ।
ਵਪੁषੋ ਵੈष੍ਣਵਾਦ੍ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਰੁਨ੍ਮੂਰ੍ਤਿਃ ਪਰਾਪਰਃ । ਅਯਂ ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਵਾਹੇਣ ਬਹਿਰ੍ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਪਰਃ
ਸਾਡੇ ਇਸ ਵੈਸ਼ਣਵ ਰੂਪ ਤੋਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਨੀਵਾਂ, ਹਵਾ-ਸਰੂਪ, ਪ੍ਰਾਣ ਦੇ ਵਹਾਵ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੂਜਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਬਾਹਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਵੈਨਤੇਯਸਮਾਰੂਢਸ੍ ਸ੍ਫੁਟਸ਼ਕ੍ਤਿਚਤੁष੍ਟਯਃ । ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣਿਸ਼੍ ਸ਼੍ਯਾਮਲਾਙ੍ਗਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਚਾਰ ਸਪਸ਼ਟ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਕਾਲਾ-ਰੰਗਾ ਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਨਯਨਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਕਾਨ੍ਤਨਨ੍ਦਕਨਨ੍ਦਨਃ । ਪਦ੍ਮਪਾਣਿਰ੍ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਾ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸੋਭਾਵਾਨ, ਨੰਦ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਮਲ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ।
ਤਦ੍ ਏਨਂ ਪੂਜਯਾਮ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਪਰਿਵਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸਪਰ੍ਯਯਾ ਮਨੋਮਯ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਭਾਰਰਮ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤ ਏਨਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਪੂਜਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਪੁਨਃ । ਪੂਜਯਾ ਬਾਹ੍ਯਸਮ੍ਭੋਗਮਹਤ੍ਯਾ ਬਹੁਰਤ੍ਨਯਾ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਬਾਹਰਲੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਕਈ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇਗੀ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦ ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਮ੍ਭਾਰਭਰਭਾਰਿਣਾ । ਮਨਸਾ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਮਾਧਵਂ ਕਮਲਾਧਵਮ੍
'ਮੈਂ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਹਾਂ' ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਾਧਵ, ਜੋ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਰਤ੍ਨਾਰ੍ਘਪਾਤ੍ਰਪਟਲੈਸ਼੍ ਚਨ੍ਦਨਾਦਿਵਿਲੇਪਨੈਃ । ਧੂਪੈਰ੍ ਦੀਪੈਰ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਨਾਨਾਵਿਭਵਭੂषਣੈਃ
ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਭੇਟ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਲੇਪ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ, ਅਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ—
ਮਨ੍ਦਾਰਮਾਲਾਵਲਨੈਰ੍ ਹੇਮਾਬ੍ਜਪਟਲੋਤ੍ਕਰੈਃ । ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਲਤਾਗੁਚ੍ਛੈ ਰਤ੍ਨਸ੍ਤਬਕਮਣ੍ਡਲੈਃ
ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਤਾਂ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਥੰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ—
ਪਲ੍ਲਵੈਰ੍ ਦੇਵਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਨਾਨਾਕੁਸੁਮਦਾਮਭਿਃ । ਕਿਙ੍ਕਿਰਾਤੈਰ੍ ਬੁਕੈਃ ਕੁਨ੍ਦੈਸ਼੍ ਚਣ੍ਪਕੈਰ੍ ਅਸਿਤੋਤ੍ਪਲੈਃ
ਦੇਵ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕਿੰਕਿਰਾਟ, ਬੁਕਾ, ਕੁੰਦ, ਚੰਪਕ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ—
ਕਲ੍ਹਾਰੈਃ ਕੁਮੁਦੈਃ ਕਾਸ਼ੈਃ ਖਰ੍ਜੂਰੈਸ਼੍ ਚੂਤਕਿਂਸ਼ੁਕੈਃ । ਅਸ਼ੋਕੈਰ੍ ਮਦਨੈਰ੍ ਬਿਲ੍ਵੈਃ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੈਃ ਕਿਰਾਤਕੈਃ
ਕਲਹਾਰ, ਕੁਮੁਦ, ਕਾਂਸ, ਖਜੂਰ, ਆਮ, ਕਿੰਸ਼ੁਕ, ਅਸ਼ੋਕ, ਮਦਨ, ਬੈਲ, ਕਰਣਿਕਾਰ ਤੇ ਕਿਰਾਤਕ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ—
ਕਦਮ੍ਬੈਃ ਕੁਕੁਰੈਰ੍ ਨੀਪੈਸ੍ ਸਿਨ੍ਧੁਵਾਰੈਸ੍ ਸਯੂਥਿਕੈਃ । ਪਾਰਿਭਦ੍ਰੈਰ੍ ਗੁਗ੍ਗੁਲੁਭਿਰ੍ ਵਿਦੁਲੈਃ ਕੁਯ੍ਯਕੋਤ੍ਕਰੈਃ
ਕਦੰਬ, ਕੁਕੁਰ, ਨੀਪ, ਸਿੰਧੁਵਾਰ, ਯੂਥਿਕਾ, ਪਾਰਿਭਦ੍ਰ, ਗੁਗਗਲ, ਵਿਦੁਲ ਤੇ ਕਈ ਕੁਯਕ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ—
ਪ੍ਰਿਯਙ੍ਗੁਪਟਲੈਃ ਪਾਟੈਃ ਪਾਟਲੈਰ੍ ਧਾਤੁਪਾਟਲੈਃ । ਆਮ੍ਰੈਰ੍ ਆਮ੍ਰਾਤਕੈਰ੍ ਭਵ੍ਯੈਰ੍ ਹਰੀਤਕਵਿਭੀਤਕੈਃ
ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਪਟਲਾ, ਪਾਟਾ, ਪਾਟਲਾ, ਧਾਤੁ ਪਟਲਾ, ਆਮ, ਆਮਰਾਤਕ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਰੜ ਤੇ ਬਹੇੜੇ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ,
ਸਾਲਤਾਲਤਮਾਲਾਨਾਂ ਲਤਾਕੁਸੁਮਪਲ੍ਲਵੈਃ । ਕੋਮਲੈਃ ਕਲਿਕਾਜਾਲੈਸ੍ ਸਹਕਾਰੈਸ੍ ਸਕੁਙ੍ਕੁਮੈਃ
ਸਾਲ, ਤਾਲ ਤੇ ਤਮਾਲਾ ਦੇ ਬੇਲਾਂ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਨਰਮ ਕਲੀਾਂ, ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਹਿਕਾ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਤੇ ਕੁੰਗੂਮ ਦੇ ਨਾਲ,
ਕੇਤਕੈਸ੍ ਸਪ੍ਤਪਰ੍ਣੈਸ਼੍ ਚ ਤਥੇਰਾਮਞ੍ਜਰੀਗਣੈਃ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਪਾਲੀਵਤਜੈਰ੍ ਨਾਨਾਟਙ੍ਕਤਰੂਦ੍ਭਵੈਃ
ਕੇਤਕੀ, ਸਤਪਰਨ ਤੇ ਇਰਾਮੰਜਰੀ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਪਾਲੀਵਟ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ,