ਪੂਰ੍ਵਂ ਯੈਰ੍ ਏਵ ਮਤ੍ਤਾਤਸ਼੍ ਚਾਮਰੈਰ੍ ਉਪਵੀਜਿਤਃ । ਸਹਸ੍ਰਨਯਨਸ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਕष੍ਟਂ ਤੈਰ੍ ਏਵ ਵੀਜ੍ਯਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਮਸਤ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਉਹੀ ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਇਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਮ੍ ਅਨ੍ਯਾਪਦ੍ ਆਗਤਾ ਦੈਨ੍ਯਦਾਯਿਨੀ । ਤਸ੍ਯੈਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਦੁष੍ਪੌਰੁषਵਤੋ ਹਰੇਃ
ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਹੀ ਲਿਆਈ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਆਈ ਹੈ, ਉਸ ਇਕ ਨਿਕੰਮੇ ਤੇ ਬੇਸਹਾਰੇ ਹਰੀ ਦੀ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ।
ਤਦ੍ਦੋਰ੍ਵਨਘਨਚ੍ਛਾਯਾਲਬ੍ਧਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਯਸ੍ ਸੁਰਾਃ । ਨ ਕਦਾਚਨ ਤਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਹਿਮਾਦ੍ਰੇਰ੍ ਇਵ ਸਾਨਵਃ
ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਪਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਧੁੱਪ ਪੈਣ ਨਾਲ ਠੰਡ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਸ਼ੌਰਿਸ਼ੌਰ੍ਯੋਗ੍ਰਸ਼ਿਖਰਸਂਸ਼੍ਰਯੇਣਾਸ਼੍ਰਿਤਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਸਮੁਪਤਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੁਨੀਞ੍ ਸ਼ਾਖਾਮृਗਾ ਇਵ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੌਰੀ ਦੀ ਤੀਖੀ ਵਿਰਤਾ 'ਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਬਾਂਦਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨਾਸੁਰਪੁਰਨ੍ਧ੍ਰੀਣਾਂ ਨਿਤ੍ਯਮਣ੍ਡਨਮਙ੍ਗਲੇ । ਮੁਖਪਦ੍ਮੇ ऽਰ੍ਪਿਤਂ ਬਾष੍ਪਮ੍ ਅਬ੍ਜਿਨੀਨਾਂ ਹਿਮਂ ਯਥਾ
ਉਸ ਕਰਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸਦਾ ਸਜੀ-ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੁਖ-ਕਮਲਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਅੰਸੂ, ਕਮਲਾਂ ਉੱਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਠੰਢੇ ਕਣਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਸ਼ੀਰ੍ਣਭਿਨ੍ਨਲੁਠਦ੍ਭਿਤ੍ਤਿਰ੍ ਜਗਜ੍ਜਰ੍ਜਰਮਣ੍ਡਪਃ । ਅਯਂ ਨੀਲਮਣਿਸ੍ਤਮ੍ਭੈਸ੍ ਤਦ੍ਭੁਜੈਰ੍ ਏਵ ਧਾਰ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਟੁੱਟੇ-ਫੁੱਟੇ ਕੰਧਾਂ ਵਾਲਾ ਝੜਦਾ ਹੋਇਆ ਮੰਡਪ, ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਨੀਲ ਪੱਥਰ ਵਰਗੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਥੰਮਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ ਧਰ੍ਤਾ ਸੁਰਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਜ੍ਜਤੋ ਵਿਪਦਰ੍ਣਵੇ । ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੋਦਰਮਗ੍ਨਸ੍ਯ ਮਨ੍ਦਰਸ੍ਯੇਵ ਕਚ੍ਛਪਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕਛੂਆ ਥੰਮਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇ ਤਾਤਾਦਯਸ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇਨੈਵਾਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਪਾਤਿਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਵਾਤੇਨੇਵ ਕੁਲਾਚਲਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ, ਤਾਤਾ ਆਦਿ, ਉਸੀ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੁਆਰਾ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਆੰਧੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜੀ ਲੜੀਆਂ ਢਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ ਏष ਏਵਂ ਸਂਹਾਰਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਮਭੁਜਾਵਲਿਃ । ਸੁਰਸਾਰ੍ਥਸੁਹृਚ੍ ਛ੍ਰੀਮਾਨ੍ ਵਿषਮੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਹ ਹੀ ਮਹਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਹੈ।
ਦੈਤ੍ਯਦੋਰ੍ਦਣ੍ਡਪਰਸ਼ੋਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਦਾਨਵਾਨ੍ ਬਾਧਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਬਾਲਕਾਨ੍ ਇਵ ਮਰ੍ਕਟਃ
ਉਸ ਦੈਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਡੰਡੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਐਸੇ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਦਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਜਯਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਵਿਮੁਕ੍ਤਾਯੁਧੋ ऽਪਿ ਸਨ੍ । ਨਾਸੌ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਚ੍ਛੇਦੈਰ੍ ਵਜ੍ਰਸਾਰੋ ਵਿਦੀਰ੍ਯਤੇ
ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਜੈ ਹੈ; ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਹੀਰੇ ਵਰਗੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ।
ਅਭ੍ਯਸ੍ਤਾ ਬਹਵਸ੍ ਤੇਨ ਮਿਥਃਪ੍ਰੇਰਿਤਪਰ੍ਵਤਾਃ । ਭੀਮਾਸ੍ ਸਮਰਸਂਰਮ੍ਭਾਸ੍ ਸਮਮ੍ ਅਸ੍ਮਤ੍ਪਿਤਾਮਹੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਾੜ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ ਗਏ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਾਸੁ ਤਾਸ੍ਵ੍ ਅਤਿਘੋਰਾਸੁ ਵਿਤਤਾਸ੍ਵ੍ ਅਸੁਰਾਜਿषੁ । ਯੋ ਨ ਭੀਤ ਇਦਾਨੀਂ ਸ ਭਯਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ ਕਾ ਕਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਹੁਣ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਗਲੇ ਸਮੇਂ ਡਰ ਜਾਵੇਗਾ; ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ?
ਉਪਾਯਮ੍ ਏਕਮ੍ ਏਵੇਮਂ ਹਰੇਰ੍ ਆਕ੍ਰਮਣੇ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਮਨ੍ਯੇ ਤਦ੍ਵ੍ਯਤਿਰੇਕੇਣ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾ
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਹੀ ਸਾਫ਼ ਤਰੀਕਾ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸਰ੍ਵਧਿਯਾ ਸਰ੍ਵਸਂਰਮ੍ਭਰਂਹਸਾ । ਸ ਏਵ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵੋ ਗਤਿਰ੍ ਅਸ੍ਤੀਹ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਜਿੰਦ, ਪੂਰੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਨ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਧਿਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਲੋਕਤ੍ਰਯਾਨ੍ਤਰੇ । ਪ੍ਰਲਯਸ੍ਥਿਤਿਸਰ੍ਗਾਣਾਂ ਹਰਿਃ ਕਾਰਣਤਾਂ ਗਤਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਹਰੀ ਹੀ ਵਿਨਾਸ਼, ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸਿਰਜਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਿਮੇषਾਦ੍ ਆਰਭ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣਮ੍ ਅਜਂ ਸਦਾ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣਮਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਲਕ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਹੀ ਮੈਂ ਸਦਾ ਅਜਨਮਾ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਹਰ ਥਾਂ ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਲ ਹੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਾਧਕਃ । ਨਾਪੈਤਿ ਮਮ ਹृਤ੍ਕੋਸ਼ਾਦ੍ ਆਕਾਸ਼ਾਦ੍ ਇਵ ਮਾਰੁਤਃ
‘ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ’ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਗਹਿਰੇ ਵਿਚੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ।
ਹਰਿਰ੍ ਆਸ਼ਾ ਹਰਿਰ੍ ਵ੍ਯੋਮ ਹਰਿਰ੍ ਉਰ੍ਵੀ ਹਰਿਰ੍ ਜਗਤ੍ । ਅਯਂ ਹਰਿਰ੍ ਅਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਜਾਤੋ ਹਰਿਮਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਹਰੀ ਹੀ ਆਸ ਹੈ, ਹਰੀ ਹੀ ਅਕਾਸ਼ ਹੈ, ਹਰੀ ਹੀ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਹਰੀ ਹੀ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਹੈ; ਇਹ ਹਰੀ ਬੇਅੰਤ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਹਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਅਵਿष੍ਣੁਃ ਪੂਜਯਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਂ ਨ ਪੂਜਾਫਲਭਾਗ੍ ਭਵੇਤ੍ । ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਜੇਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਮ੍ ਅਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਅਹਂ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਬਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਂ ਹੀ ਠੀਕ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਨਨ੍ਤਮ੍ ਇਦਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਮ੍ ਆਪੂਰ੍ਯ ਵਿਨਤਾਸੁਤਃ । ਕਨਕਾਙ੍ਗੋ ਮਮਾਙ੍ਗਾਨਾਮ੍ ਅਯਮ੍ ਆਸਨਤਾਂ ਗਤਃ
ਇਹ ਬੇਅੰਤ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ, ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਰਸ਼ਾਖੈਕਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸਰ੍ਵਹੇਤਿਵਿਹਙ੍ਗਮਾਃ । ਨਖਾਂਸ਼ੁਮਞ੍ਜਰੀਕੀਰ੍ਣਾ ਮਹਾਮਰਕਤਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਨਖਾਂ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਕਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਪਨ੍ਹੇ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਇਮੇ ਤੇ ਮृਦੁਮਨ੍ਦਾਰਦਾਮਦृਬ੍ਧਾਂਸਮਣ੍ਡਲਾਃ । ਮਨ੍ਦਰਾਘृष੍ਟਕੇਯੂਰਾਸ਼੍ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਮਮ ਬਾਹਵਃ
ਇਹ ਮੇਰੀਆਂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਰਮ ਹਨ, ਮੰਨਦਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ, ਦਾਮਾ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗੋਲਿਆਂ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਰਗੜੇ ਗਏ ਕੰਗਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਚਲਚ੍ਛਸ਼ਿਕਰਾਪੂਰਚਾਰੁਚਾਮਰਧਾਰਿਣੀ । ਇਯਂ ਮੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਜਠਰੋਤ੍ਥਿਤਾ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਖੜੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸੁੰਦਰ ਚੰਵਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਦੁਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।
ਹੇਲਾਵਿਲਬ੍ਧਭੁਵਨਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਤਰੁਮਞ੍ਜਰੀ । ਇਯਂ ਮੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗਾ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ ਧਵਲਾਮਲਹਾਸਿਨੀ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਖੜੀ ਕੀਰਤੀ, ਜੋ ਚਿੱਟੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਦੀ ਫੁੱਲ ਹੈ।
ਅਨਾਰਤਂ ਜਗਜ੍ਜਾਲਨਵਨਿਰ੍ਮਾਣਕਾਰਿਣੀ । ਇਯਂ ਮੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗਾ ਮਾਯਾ ਸ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲਵਿਲਾਸਿਨੀ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਹੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਜਾਲ ਨਵਾਂ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਜਬ ਜਾਦੂਈ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਯਂ ਸਾ ਹੇਲਯਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਤਰੁषਣ੍ਡਿਕਾ । ਜਯਾ ਸ੍ਫੁਰਤਿ ਮੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਲਤਾ ਕਲ੍ਪਤਰੋਰ੍ ਇਵ
ਇਹ ਜਯਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਾਸੇ ਕਲਪ ਰੁੱਖ ਦੀ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਇਮੌ ਮੇ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ੀਤੋष੍ਣੌ ਦੇਵੌ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਭਾਸ੍ਕਰੌ । ਪ੍ਰਕਟੀਕृਤਸਂਸਾਰੌ ਮੁਖਮਧ੍ਯੇ ਵਿਲੋਚਨੇ
ਇਹ ਦੋ ਦੇਵਤਾ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੌਜੂਦ ਹਨ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਮੁੱਖ ਵਿਚ ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਮੇਯਮ੍ ਉਤ੍ਪਲਸ਼੍ਯਾਮਾ ਪੀਨਾਮ੍ਭੋਧਰਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਸ਼੍ਯਾਮੀਕृਤਕਕੁਪ੍ਚਕ੍ਰਾ ਦੇਹਦੀਪ੍ਤਿਰ੍ ਵਿਸਾਰਿਣੀ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਨੀਲਕੰਠੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਰੀ ਬਦਲ ਅਤੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਨੀਲਕੰਠੀ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਯਂ ਮਮ ਕਰੇ ਸ਼ਙ੍ਖਃ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਸ੍ ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਧ੍ਵਨਿਃ । ਮੂਰ੍ਤਂ ਖਮ੍ ਇਵ ਸ਼ਬ੍ਦਾਤ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦ ਇਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਰੂਪ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।