ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਨਾਭਿਨਲਿਨੀਮਤ੍ਤੇਭਾ ਦਾਨਵਾ ਅਪਿ । ਦੇਵਵਦ੍ ਦੈਨ੍ਯਮ੍ ਆਯਾਤਾਃ ਕਿਮ੍ ਅਸਾਧ੍ਯਮ੍ ਅਹੋ ਵਿਧੇਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਮਲ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਾਨਵ ਵੀ ਹੁਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਹੇ ਰੱਬ, ਕਿਸੇ ਵਾਸਤੇ ਭਾਗ ਦਾ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ!
ਮਨਾਕ੍ ਚਲਤਿ ਪਰ੍ਣੇ ऽਪਿ ਦृष੍ਟਾਰਿਭਯਭੀਰਵਃ । ਵਧ੍ਵਸ੍ ਤ੍ਰਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਮृਗ੍ਯੋ ਗ੍ਰਾਮਗਤਾ ਇਵ
ਪੱਤੇ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਹਿਲਚਲ ਵੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਦਹਿਸ਼ਤ ਦੇਖ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਵਿਆਹੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਡਰੀਆਂ ਤੇ ਵਿਖੇਰੀਆਂ, ਪਿੰਡ ਆਈਆਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਅਸੁਰੀਕਰ੍ਣਪੂਰਾਰ੍ਥਂ ਫੁਲ੍ਲਰਤ੍ਨਗੁਲੁਚ੍ਛਕਾਃ । ਨਰਸਿਂਹਕਰਾਲੂਨਾਸ੍ ਸ੍ਥਾਣੁਤਾਮ੍ ਆਗਤਾ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਉਹ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਨਰਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੜੇ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਲ।
ਦਿਵ੍ਯਾਮ੍ਬਰਲਤਾਪਤ੍ਤ੍ਰਾ ਰਤ੍ਨਸ੍ਤਬਕਦਨ੍ਤੁਰਾਃ । ਪੁਨਰ੍ ਆਰੋਪਿਤਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਨਨ੍ਦਨੇ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਾਃ
ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੱਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਮੁੜ ਉਥੇ ਸਜਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ।
ਪੁਰੇਹਾਮਰਬਨ੍ਦੀਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ ਆਲੋਕਿਤਂ ਮੁਖਮ੍ । ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵ੍ ਅਸੁਰਬਨ੍ਦੀਨਾਂ ਸੁਰੈਰ੍ ਆਲੋਕ੍ਯਤੇ ਮੁਖਮ੍
ਕਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੈਦੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਅੱਜ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਕੈਦੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੇਖੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਯੇ ਦਾਨਮਹਾਨਦ੍ਯਸ੍ ਸੁਰੇਭਕਟਭਿਤ੍ਤਿषੁ । ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਸ੍ ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ੈਲਸਾਨੁष੍ਵ੍ ਇਵਾਪਗਾਃ
ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦਾਨ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹੁਣ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਣਗੀਆਂ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮ੍ ਇਭਗਣ੍ਡੇषੁ ਦਾਵਦਾਹਵਿਭੂਤਯਃ । ਲਸਨ੍ਤਿ ਮਰੁषਣ੍ਡੇषੁ ਸਂਸ਼ੁष੍ਕੇष੍ਵ੍ ਇਵ ਧੂਲਯਃ
ਸਾਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਰਾਖ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੇਤ ਦੇ ਮੈਦਾਨਾਂ 'ਤੇ ਸੁੱਕੀ ਧੂੜ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਵਿਕਾਸਿਸਿਤਮਨ੍ਦਾਰਮਕਰਨ੍ਦਾਰੁਣਾਨਿਲਾਃ । ਤਾ ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਸ੍ਥਲ੍ਯੋ ਦੈਤ੍ਯਦੁਰ੍ਲਭਤਾਂ ਗਤਾਃ
ਮੰਦਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀਆਂ ਹੌਲੀ ਹਵਾ, ਜੋ ਮੈਰੂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵਗਦੀਆਂ ਸਨ, ਹੁਣ ਦੈਤਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯੋ ਦਾਨਵਾਨ੍ਤਃਪੁਰੋषਿਤਾਃ । ਪੁਨਰ੍ ਮੇਰੌ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਯਾਤਾ ਮਞ੍ਜਰ੍ਯ ਇਵ ਪਾਦਪੇ
ਸੁਰਗ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਸਨ, ਹੁਣ ਮੁੜ ਮੈਰੂ 'ਤੇ ਵੱਸਣ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਲਤਾ ਰੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕष੍ਟਂ ਤਾਤਪੁਰਨ੍ਧ੍ਰੀਣਾਂ ਸ਼ੁष੍ਕਾਮ੍ਬੁਰੁਹਨੀਰਸਾਃ । ਵਿਲਾਸਾਸ੍ ਸੁਰਨਾਰੀਭਿਰ੍ ਹਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਹਾਸ੍ਯਲੀਲਯਾ
ਅਫ਼ਸੋਸ, ਸੁਰਗ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਰਸ-ਭਰੇ ਸੁਖ ਹੁਣ ਸੁੱਕ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਹੱਸ-ਹੱਸ ਕੇ ਠਠਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਯੈਰ੍ ਏਵ ਮਤ੍ਤਾਤਸ਼੍ ਚਾਮਰੈਰ੍ ਉਪਵੀਜਿਤਃ । ਸਹਸ੍ਰਨਯਨਸ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਕष੍ਟਂ ਤੈਰ੍ ਏਵ ਵੀਜ੍ਯਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਮਸਤ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਉਹੀ ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਇਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਮ੍ ਅਨ੍ਯਾਪਦ੍ ਆਗਤਾ ਦੈਨ੍ਯਦਾਯਿਨੀ । ਤਸ੍ਯੈਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਦੁष੍ਪੌਰੁषਵਤੋ ਹਰੇਃ
ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਹੀ ਲਿਆਈ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਆਈ ਹੈ, ਉਸ ਇਕ ਨਿਕੰਮੇ ਤੇ ਬੇਸਹਾਰੇ ਹਰੀ ਦੀ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ।
ਤਦ੍ਦੋਰ੍ਵਨਘਨਚ੍ਛਾਯਾਲਬ੍ਧਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਯਸ੍ ਸੁਰਾਃ । ਨ ਕਦਾਚਨ ਤਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਹਿਮਾਦ੍ਰੇਰ੍ ਇਵ ਸਾਨਵਃ
ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਪਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਧੁੱਪ ਪੈਣ ਨਾਲ ਠੰਡ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਸ਼ੌਰਿਸ਼ੌਰ੍ਯੋਗ੍ਰਸ਼ਿਖਰਸਂਸ਼੍ਰਯੇਣਾਸ਼੍ਰਿਤਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਸਮੁਪਤਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੁਨੀਞ੍ ਸ਼ਾਖਾਮृਗਾ ਇਵ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੌਰੀ ਦੀ ਤੀਖੀ ਵਿਰਤਾ 'ਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਬਾਂਦਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨਾਸੁਰਪੁਰਨ੍ਧ੍ਰੀਣਾਂ ਨਿਤ੍ਯਮਣ੍ਡਨਮਙ੍ਗਲੇ । ਮੁਖਪਦ੍ਮੇ ऽਰ੍ਪਿਤਂ ਬਾष੍ਪਮ੍ ਅਬ੍ਜਿਨੀਨਾਂ ਹਿਮਂ ਯਥਾ
ਉਸ ਕਰਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸਦਾ ਸਜੀ-ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੁਖ-ਕਮਲਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਅੰਸੂ, ਕਮਲਾਂ ਉੱਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਠੰਢੇ ਕਣਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਸ਼ੀਰ੍ਣਭਿਨ੍ਨਲੁਠਦ੍ਭਿਤ੍ਤਿਰ੍ ਜਗਜ੍ਜਰ੍ਜਰਮਣ੍ਡਪਃ । ਅਯਂ ਨੀਲਮਣਿਸ੍ਤਮ੍ਭੈਸ੍ ਤਦ੍ਭੁਜੈਰ੍ ਏਵ ਧਾਰ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਟੁੱਟੇ-ਫੁੱਟੇ ਕੰਧਾਂ ਵਾਲਾ ਝੜਦਾ ਹੋਇਆ ਮੰਡਪ, ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਨੀਲ ਪੱਥਰ ਵਰਗੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਥੰਮਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ ਧਰ੍ਤਾ ਸੁਰਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਜ੍ਜਤੋ ਵਿਪਦਰ੍ਣਵੇ । ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੋਦਰਮਗ੍ਨਸ੍ਯ ਮਨ੍ਦਰਸ੍ਯੇਵ ਕਚ੍ਛਪਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕਛੂਆ ਥੰਮਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇ ਤਾਤਾਦਯਸ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇਨੈਵਾਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਪਾਤਿਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਵਾਤੇਨੇਵ ਕੁਲਾਚਲਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ, ਤਾਤਾ ਆਦਿ, ਉਸੀ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੁਆਰਾ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਆੰਧੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜੀ ਲੜੀਆਂ ਢਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ ਏष ਏਵਂ ਸਂਹਾਰਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਮਭੁਜਾਵਲਿਃ । ਸੁਰਸਾਰ੍ਥਸੁਹृਚ੍ ਛ੍ਰੀਮਾਨ੍ ਵਿषਮੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਹ ਹੀ ਮਹਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਹੈ।
ਦੈਤ੍ਯਦੋਰ੍ਦਣ੍ਡਪਰਸ਼ੋਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਦਾਨਵਾਨ੍ ਬਾਧਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਬਾਲਕਾਨ੍ ਇਵ ਮਰ੍ਕਟਃ
ਉਸ ਦੈਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਡੰਡੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਐਸੇ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਦਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਜਯਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਵਿਮੁਕ੍ਤਾਯੁਧੋ ऽਪਿ ਸਨ੍ । ਨਾਸੌ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਚ੍ਛੇਦੈਰ੍ ਵਜ੍ਰਸਾਰੋ ਵਿਦੀਰ੍ਯਤੇ
ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਜੈ ਹੈ; ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਹੀਰੇ ਵਰਗੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ।
ਅਭ੍ਯਸ੍ਤਾ ਬਹਵਸ੍ ਤੇਨ ਮਿਥਃਪ੍ਰੇਰਿਤਪਰ੍ਵਤਾਃ । ਭੀਮਾਸ੍ ਸਮਰਸਂਰਮ੍ਭਾਸ੍ ਸਮਮ੍ ਅਸ੍ਮਤ੍ਪਿਤਾਮਹੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਾੜ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ ਗਏ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਾਸੁ ਤਾਸ੍ਵ੍ ਅਤਿਘੋਰਾਸੁ ਵਿਤਤਾਸ੍ਵ੍ ਅਸੁਰਾਜਿषੁ । ਯੋ ਨ ਭੀਤ ਇਦਾਨੀਂ ਸ ਭਯਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ ਕਾ ਕਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਹੁਣ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਗਲੇ ਸਮੇਂ ਡਰ ਜਾਵੇਗਾ; ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ?
ਉਪਾਯਮ੍ ਏਕਮ੍ ਏਵੇਮਂ ਹਰੇਰ੍ ਆਕ੍ਰਮਣੇ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਮਨ੍ਯੇ ਤਦ੍ਵ੍ਯਤਿਰੇਕੇਣ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾ
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਹੀ ਸਾਫ਼ ਤਰੀਕਾ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸਰ੍ਵਧਿਯਾ ਸਰ੍ਵਸਂਰਮ੍ਭਰਂਹਸਾ । ਸ ਏਵ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵੋ ਗਤਿਰ੍ ਅਸ੍ਤੀਹ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਜਿੰਦ, ਪੂਰੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਨ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਧਿਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਲੋਕਤ੍ਰਯਾਨ੍ਤਰੇ । ਪ੍ਰਲਯਸ੍ਥਿਤਿਸਰ੍ਗਾਣਾਂ ਹਰਿਃ ਕਾਰਣਤਾਂ ਗਤਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਹਰੀ ਹੀ ਵਿਨਾਸ਼, ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸਿਰਜਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਿਮੇषਾਦ੍ ਆਰਭ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣਮ੍ ਅਜਂ ਸਦਾ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣਮਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਲਕ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਹੀ ਮੈਂ ਸਦਾ ਅਜਨਮਾ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਹਰ ਥਾਂ ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਲ ਹੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਾਧਕਃ । ਨਾਪੈਤਿ ਮਮ ਹृਤ੍ਕੋਸ਼ਾਦ੍ ਆਕਾਸ਼ਾਦ੍ ਇਵ ਮਾਰੁਤਃ
‘ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ’ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਗਹਿਰੇ ਵਿਚੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ।
ਹਰਿਰ੍ ਆਸ਼ਾ ਹਰਿਰ੍ ਵ੍ਯੋਮ ਹਰਿਰ੍ ਉਰ੍ਵੀ ਹਰਿਰ੍ ਜਗਤ੍ । ਅਯਂ ਹਰਿਰ੍ ਅਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਜਾਤੋ ਹਰਿਮਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਹਰੀ ਹੀ ਆਸ ਹੈ, ਹਰੀ ਹੀ ਅਕਾਸ਼ ਹੈ, ਹਰੀ ਹੀ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਹਰੀ ਹੀ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਹੈ; ਇਹ ਹਰੀ ਬੇਅੰਤ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਹਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਅਵਿष੍ਣੁਃ ਪੂਜਯਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਂ ਨ ਪੂਜਾਫਲਭਾਗ੍ ਭਵੇਤ੍ । ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਜੇਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਮ੍ ਅਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਅਹਂ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਬਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਂ ਹੀ ਠੀਕ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।