ਵਿਲੀਨਸਰ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸਨ੍ਦੇਹਵਿਭ੍ਰਮਃ । ਕ੍ਸ਼ੀਣਕੌਤੁਕਨੀਹਾਰੋ ਜਾਤੋ ऽਸਿ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਾਰੇ ਸੰਕਲਪ ਮਿਟ ਗਏ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਤੇ ਭਟਕਾਵਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਦੀ ਧੁੰਦ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਰੋਗ-ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਉਪਗਚ੍ਛਸਿ ਪਾਸਿ ਨਿਹਂਸਿ ਵਾ ਪਿਬਸਿ ਵਲ੍ਗਸਿ ਚਿਨ੍ਮਯ ਵਰ੍ਧਸੇ । ਤਦ੍ ਅਸਿ ਤੇਨ ਤਵਾਸ੍ਤੁ ਮਹਾਮੁਨੇ ਵਿਗਤਬੋਧਕਲਙ੍ਕਵਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾ
ਮਹਾਨ ਮুনি, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ—ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਅਪਣਾਵੇਂ, ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਂ, ਨਸ਼ਟ ਕਰੇਂ, ਪੀ ਲੈਂ, ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਵੇਂ—ਤੂੰ ਉਹੀ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦਾਗ ਜਾਂ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਰਹੇ, ਤੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਰਹੇ।
ਅਥੇਮਮ੍ ਅਪਰਂ ਰਾਮ ਵਿਜ੍ਞਾਨਾਧਿਗਮੇ ਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸ਼ृਣੁ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ ਸਿਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਯਥਾ
ਹੁਣ, ਰਾਮਾ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਸੁਣ—ਕਿਵੇਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਰਾਹੀਂ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਆਸੀਤ੍ ਪਾਤਾਲਜਠਰੇ ਵਿਦ੍ਰਾਵਿਤਸੁਰੋ ऽਸੁਰਃ । ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ ਨਾਮ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਕ ਅਸੁਰ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਸੀ। ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਆਕ੍ਰਾਨ੍ਤਭੁਵਨਾਭੋਗਸ੍ ਸ ਜਹਾਰ ਹਰੇਰ੍ ਜਗਤ੍ । षਟ੍ਪਦਸ੍ਯ ਬृਹਤ੍ਪਤ੍ਤ੍ਰਂ ਰਾਜਹਂਸ ਇਵਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦਾਅਵਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜ ਹੰਸ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਤੋਂ ਕਮਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਕਾਰ ਜਗਤਾਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸੁਰਾਸੁਰਃ । ਦਨ੍ਤੀ ਨਿਰਸ੍ਤਹਂਸੌਘੋ ਨਲਿਨ੍ਯਾਮ੍ ਅਲਿਨਾਮ੍ ਇਵ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਕਮਲ ਦੇ ਪੰਡ ਵਿੱਚ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਸਾਵ੍ ਅਸੁਰਾਧੀਸ਼ਃ ਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼ਤਾਮ੍ । ਕਾਲੇਨ ਸੁषੁਵੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਅਙ੍ਕੁਰਾਨ੍ ਇਵ ਮਾਧਵਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਕਾਇਮ ਕਰਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਧਵ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਅੰਕੁਰ ਉਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ऽਵਰ੍ਧਨ੍ਤਾਚਿਰੇਣੈਵ ਤੇਜਸ੍ਤਰ੍ਜਿਤਤਾਰਕਾਃ । ਦਸ਼ਾਰ੍ਕਾਂਸ਼ੁਸ਼ਤਾਨੀਵ ਵ੍ਯੋਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਵਿਲਾਸਿਨਃ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧ ਗਏ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਚੋੰਧਿਆ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਏ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ਨਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਧਾਨਾਤ੍ਮਾ ਬਭੂਵ ਹ । ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਾਂ ਮਣੀਨਾਮ੍ ਇਵ ਕੌਸ੍ਤੁਭਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਜੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣੇ—ਜਿਵੇਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਿਚ ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨਾਰਾਜਤ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਯੁਕ੍ਤੇਨ ਵਸਨ੍ਤੇਨੇਵ ਵਤ੍ਸਰਃ
ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਸਾਲ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਪੁਤ੍ਰਸਹਾਯੋ ऽਸੌ ਬਲਕੋਸ਼ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਆਜਗਾਮ ਮਦਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਰਿਗਣ੍ਡਗਲਿਤੇਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰਤਾ ਮੁੱਕ ਗਈ ਸੀ।
ਤਤਾਪਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਤਾਪੇਨ ਤ੍ਰਿਜਗਨ੍ਤਿ ਵਿਕਾਸਿਨਾ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਸੂਰ੍ਯਗਣਵਨ੍ ਨਵਯੈਵ ਕਰਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਉਸ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੀ ਗਰਮੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਅਖਿਦ੍ਯਨ੍ਤਾਸ੍ਯ ਤੇਨਾਥ ਸੂਰ੍ਯੇਨ੍ਦੁਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ ਸੁਰਾਃ । ਦੁਰ੍ਵਿਲਾਸਵਿਲੋਲਸ੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯੇਵ ਸ੍ਵਬਨ੍ਧਵਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਵਿੱਚ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਜਾਣ।
ਤੇ ऽਰ੍ਥਯਾਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸ਼ੌਰਿਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੇਭਪਤੇਰ੍ ਵਧੇ । ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਤੇ ਮਹਾਨ੍ਤੋ ऽਪਿ ਪੌਨਃਪੁਣ੍ਯੇਨ ਦੁष੍ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਅਰਜ਼ੀ ਕੀਤੀ; ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਵੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਲਯਪਰ੍ਯਸ੍ਤਜਗਦ੍ਘਰ੍ਘਰਜृਮ੍ਭਿਤਮ੍ । ਦਿਗ੍ਦਨ੍ਤਿਦਸ਼ਨਪ੍ਰਖ੍ਯਨਖਵਜ੍ਰਾਸ਼੍ਰਿਸੂਮ੍ਭਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਹਲਚਲ ਨਾਲ ਥਰਥਰਾ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਗੂੰਜਦੀ ਹੋਈ ਸ਼ੋਰ-ਗੁਲ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਨਖਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ।
ਸ੍ਥਿਰਵਿਦ੍ਯੁਲ੍ਲਤਾਜਾਲਭਾਸੁਰੋਰ੍ਧ੍ਵਜਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਦਸ਼ਦਿਕ੍ਕੋਟਰੋਦ੍ਵਾਨ੍ਤਜ੍ਵਲਜ੍ਜ੍ਵਲਨਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸਥਿਰ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਤੇ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਲਗੀਆਂ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਕੰਡਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਮਸ੍ਤਕੁਲਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਪਿਣ੍ਡਪੀਠੋਦ੍ਭਟੋਦਰਮ੍ । ਦੋਰ੍ਦ੍ਰੁਮਾਧੂਨਨੋਦ੍ਧੂਤਸ੍ਫੁਟਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕਰ੍ਪਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪੇਟ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਖੋਲ ਨੂੰ ਝਟਕ ਕੇ ਤੋੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਦਨੋਦਰਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਤੋਤ੍ਸਾਰਿਤਪਰ੍ਵਤਂ । ਤ੍ਰਿਜਗਦ੍ਦਹਨੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਕੋਪਕਲ੍ਪਾਗ੍ਨਿਗਰ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਨੱਕ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਘਮੰਡ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਟਾਵਿਕਟਪੀਨਾਂਸਸ੍ਪਨ੍ਦਪ੍ਰੇਰਿਤਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ । ਰੋਮਕੂਪਲਸਦ੍ਵਹ੍ਨਿਪੁਞ੍ਜਪਿਞ੍ਜਰਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਜਟਾ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮੋਟੇ ਤੇ ਫੂਲੇ ਹੋਏ ਮੋਹੜੇ, ਉਸ ਦੀ ਚਲਚਲਾਟ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵੀ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ 'ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਪੀਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਕੁਲਾਚਲਮਹਾਕੁਡ੍ਯਕੁਟ੍ਟਨੋਦ੍ਭਟਦृਕ੍ਪੁਟਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਵਯਵਨਿष੍ਠ੍ਯੂਤਪਟ੍ਟਿਸਪ੍ਰਾਸਤੋਮਰਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਨਾਰਸਿਂਹਂ ਵਪੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਧਵੋ ऽਹਨ੍ ਮਹਾਸੁਰਮ੍ । ਲਸਤ੍ਕਟਕਟਾਰਾਵਂ ਤੁਰਙ੍ਗਮਮ੍ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਨਰਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਸੀ।
ਪੁਰਮ੍ ਆਸੁਰਮ੍ ਉਦ੍ਵਾਨ੍ਤੈਰ੍ ਦਦਾਹੇਕ੍ਸ਼ਣਵਹ੍ਨਿਭਿਃ । ਸਸਰ੍ਵਭੂਤਂ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਜਗਜ੍ਜਾਲਮ੍ ਇਵਾਨਲਃ
ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਲਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਅੱਗ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨृਸਿਂਹਮਾਰੁਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਮ੍ ਉਪਾਗਤੇ । ਵਿਸ੍ਫੂਰ੍ਜਤਿ ਘਨਾਸ੍ਫੋਟੈਰ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵ ਇਵਾਕੁਲੇ
ਉਸ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹਲਚਲ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗਰਜਣ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ ਦਾਨਵੌਘਾਸ੍ ਤੇ ਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵ੍ ਅਲਂ ਮषਕਾ ਇਵ । ਉਪਾਯਯੁਰ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਤ੍ਵਂ ਦੀਪਾ ਇਵ ਗਤਤ੍ਵਿषਃ
ਫਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਮੱਛਰਾਂ ਵਾਂਗ ਭੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਬੱਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਵਿਦ੍ਰੁਤਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਗ੍ਧਾਨ੍ਤਃਪੁਰਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਬਭੂਵ ਪਾਤਾਲਤਲਂ ਕਲ੍ਪਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਜਗਤ੍ਸਮਮ੍
ਫਿਰ ਜਦ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਭੱਜ ਗਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਸੜ ਗਏ, ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਹੋ ਗਈ ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕਾਲਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਵਿਧੌ ਸ਼ਨੈਃ ਪ੍ਰਸ਼ਮਿਤੇ ਵਿਭੌ । ਕ੍ਵਾਪਿ ਯਾਤੇ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਸੁਰਸਂਰਮ੍ਭਪੂਜਿਤੇ
ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਲਚਲ ਵਿਚ ਬਚ ਗਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੈਨ ਮਿਲਿਆ।
ਮृਤਸ਼ਿष੍ਟਾ ਦਨੁਸੁਤਾਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਪਰਿਪਾਲਿਤਾਃ । ਦਗ੍ਧਂ ਸ੍ਵਂ ਦੇਸ਼ਮ੍ ਆਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਸਰਸ਼੍ ਸ਼ੁष੍ਕਮ੍ ਇਵਾਣ੍ਡਜਾਃ
ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਬਚ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੀ ਹਫ਼ਾਜ਼ਤ ਹੇਠ ਆਪਣੇ ਸੜੇ ਹੋਏ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਸੁੱਕ ਗਏ ਝੀਲ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਕਾਲੋਚਿਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਨਾਸ਼ਪਰਿਦੇਵਨਾਮ੍ । ਔਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਸਤ੍ਕਾਰਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਭੁषੁ ਬਨ੍ਧੁषੁ
ਉਥੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਨਾਸ ਤੇ ਰੋਣ-ਧੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਹृਤਬਨ੍ਦੀਜਨਂ ਪ੍ਲੁष੍ਟਬਨ੍ਧੁਬਾਨ੍ਧਵਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਸ਼ਨੈਰ੍ ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਮृਤਸ਼ਿष੍ਟਂ ਸ੍ਵਕਂ ਜਨਮ੍
ਕੈਦੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਗੋਲ ਘੇਰ ਚੁੱਕੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਜੀਵਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਪਿਤੋਪਮਦੁਰਾਕृਤਯੋ ਨਿਰੀਹਾ ਦੀਨਾਸ਼ਯਾ ਹਿਮਹਤਾਮ੍ਬੁਰੁਹੋਪਮਾਨਾਃ । ਸ਼ੋਕੋਪਤਪ੍ਤਮਨਸੋ ऽਸੁਰਨਾਯਕਾਸ੍ ਤੇ ਦਗ੍ਧਦ੍ਰੁਮਾ ਇਵ ਨਿਰਸ੍ਤਵਿਕਾਸਮ੍ ਆਸਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੂਰਤਾਂ ਦੁੱਖ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ, ਉਮੀਦਾਂ ਠੰਢ ਨਾਲ ਮੁਰਝਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਲੇ ਨਾਲ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲ। ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਗਮ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ, ਸੜੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਗਵਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।