ਇष੍ਟਾਨਿष੍ਟਦृਸ਼ੋਸ੍ ਤ੍ਯਾਗੇ ਸਮਤੋਦੇਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ । ਤਯਾ ਹृਦਯਵਰ੍ਤਿਨ੍ਯਾ ਪੁਨਰ੍ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ ਨ ਜਾਯਤੇ
ਜਦ pleasant ਤੇ unpleasant ਦੀ ਸੋਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਦਾ ਲਈ ਸਮਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਇਹ ਸਮਤਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਜੀਵ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਯੇषੁ ਯੇषੁ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇषੁ ਮਨੋ ਮਜ੍ਜਤਿ ਬਾਲਵਤ੍ । ਤੇਭ੍ਯਸ੍ ਤੇਭ੍ਯਸ੍ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਤਦ੍ ਧਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਨਿਵੇਸ਼ਯੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਕਈ ਥਾਂਵਾਂ 'ਚ ਰਮ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੋਂ-ਉਥੋਂ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਸੱਚ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਦੇ।
ਏਵਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਤਾਭ੍ਯਾਸਂ ਮਨੋਮਤ੍ਤਮਤਙ੍ਗਜਮ੍ । ਨਿਬਧ੍ਯ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ऽਧਿਗਮ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾ ਸ਼ਠੈਰ੍ ਅਯਥਾਰ੍ਥਜ੍ਞੈਰ੍ ਮਿਥ੍ਯਾਦृष੍ਟਿਹਤਾਸ਼ਯੈਃ । ਧੂਰ੍ਤਸਙ੍ਕਲ੍ਪਵਿਕ੍ਰੀਤੈਰ੍ ਵਿਮੂਢੈਸ੍ ਸਮਤਾਂ ਗਮਃ
ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਝੂਠੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਕੂੜੀ ਆਸ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਖੋਟੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ 'ਚ ਪਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾ ਕਰ।
ਅਕਿਞ੍ਚਨਾਤ੍ ਸ੍ਵਨਿਰ੍ਣੀਤੌ ਲਮ੍ਬਮਾਨਾਤ੍ ਪਰੋਕ੍ਤਿषੁ । ਨ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਾਦ੍ ਅਧਿਕੋ ਲੋਕੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਅਸ੍ਤੀਹ ਦੁਃਖਦਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ 'ਚ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਖੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਦੀ ਥਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਜੋ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਖ ਦੇਵੇ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਵਿਵੇਕਾਭ੍ਰਮ੍ ਉਦਿਤਂ ਹृਦਯਾਮ੍ਬਰੇ । ਵਿਵੇਕਪਵਨੇਨਾਸ਼ੁ ਦੂਰਂ ਨਯ ਮਹਾਮਤੇ
ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਉਠੀ ਹੋਈ ਭਟਕਣ ਦੀ ਘਟ ਨੂੰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਨ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ।
ਆਤ੍ਮਨੈਵ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਯਾਵਦ੍ ਆਤ੍ਮਾਵਲੋਕਨੇ । ਨ ਕृਤੋ ऽਨੁਗ੍ਰਹਸ੍ ਤਾਵਨ੍ ਨ ਵਿਚਾਰੋਦਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਕਿਰਪਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਤੇ ਤਦ ਤੱਕ ਵਿਚਾਰ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਵੇਦਵੇਦਾਨ੍ਤਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਤਰ੍ਕਦृष੍ਟਿਭਿਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਯਮ੍ । ਨਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਕਟਤਾਮ੍ ਏਤਿ ਯਾਵਨ੍ ਨ ਸ੍ਵਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਵੇਦ, ਵੇਦਾਂਤ ਅਤੇ ਤਰਕ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਵੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਆਤਮਾ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ ਰਾਮ ਪ੍ਰਸਾਦੇ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸਿ ਵਿਤਤਂ ਬੋਧਂ ਮਦ੍ਵਚਾਂਸ੍ਯ੍ ਅਵਬੁਧ੍ਯਸੇ
ਹੇ ਰਾਮਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਵਿਕਲ੍ਪਾਂਸ਼ਵਿਹੀਨਸ੍ਯ ਤ੍ਵਯੈषਾ ਚਿਦ੍ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ । ਗृਹੀਤਾ ਵਿਤਤਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਿਰ੍ ਮਦੁਕ੍ਤਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਤੂੰ ਜਦੋਂ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਦ ਇਹ ਚਿੱਤ ਦੀ ਸਰਬਤ ਵਿਆਪਕਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ।
ਵਿਲੀਨਸਰ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸਨ੍ਦੇਹਵਿਭ੍ਰਮਃ । ਕ੍ਸ਼ੀਣਕੌਤੁਕਨੀਹਾਰੋ ਜਾਤੋ ऽਸਿ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਾਰੇ ਸੰਕਲਪ ਮਿਟ ਗਏ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਤੇ ਭਟਕਾਵਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਦੀ ਧੁੰਦ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਰੋਗ-ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਉਪਗਚ੍ਛਸਿ ਪਾਸਿ ਨਿਹਂਸਿ ਵਾ ਪਿਬਸਿ ਵਲ੍ਗਸਿ ਚਿਨ੍ਮਯ ਵਰ੍ਧਸੇ । ਤਦ੍ ਅਸਿ ਤੇਨ ਤਵਾਸ੍ਤੁ ਮਹਾਮੁਨੇ ਵਿਗਤਬੋਧਕਲਙ੍ਕਵਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾ
ਮਹਾਨ ਮুনি, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ—ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਅਪਣਾਵੇਂ, ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਂ, ਨਸ਼ਟ ਕਰੇਂ, ਪੀ ਲੈਂ, ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਵੇਂ—ਤੂੰ ਉਹੀ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦਾਗ ਜਾਂ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਰਹੇ, ਤੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਰਹੇ।
ਅਥੇਮਮ੍ ਅਪਰਂ ਰਾਮ ਵਿਜ੍ਞਾਨਾਧਿਗਮੇ ਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸ਼ृਣੁ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ ਸਿਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਯਥਾ
ਹੁਣ, ਰਾਮਾ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਸੁਣ—ਕਿਵੇਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਰਾਹੀਂ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਆਸੀਤ੍ ਪਾਤਾਲਜਠਰੇ ਵਿਦ੍ਰਾਵਿਤਸੁਰੋ ऽਸੁਰਃ । ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ ਨਾਮ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਕ ਅਸੁਰ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਸੀ। ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਆਕ੍ਰਾਨ੍ਤਭੁਵਨਾਭੋਗਸ੍ ਸ ਜਹਾਰ ਹਰੇਰ੍ ਜਗਤ੍ । षਟ੍ਪਦਸ੍ਯ ਬृਹਤ੍ਪਤ੍ਤ੍ਰਂ ਰਾਜਹਂਸ ਇਵਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦਾਅਵਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜ ਹੰਸ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਤੋਂ ਕਮਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਕਾਰ ਜਗਤਾਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸੁਰਾਸੁਰਃ । ਦਨ੍ਤੀ ਨਿਰਸ੍ਤਹਂਸੌਘੋ ਨਲਿਨ੍ਯਾਮ੍ ਅਲਿਨਾਮ੍ ਇਵ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਕਮਲ ਦੇ ਪੰਡ ਵਿੱਚ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਸਾਵ੍ ਅਸੁਰਾਧੀਸ਼ਃ ਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼ਤਾਮ੍ । ਕਾਲੇਨ ਸੁषੁਵੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਅਙ੍ਕੁਰਾਨ੍ ਇਵ ਮਾਧਵਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਕਾਇਮ ਕਰਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਧਵ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਅੰਕੁਰ ਉਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ऽਵਰ੍ਧਨ੍ਤਾਚਿਰੇਣੈਵ ਤੇਜਸ੍ਤਰ੍ਜਿਤਤਾਰਕਾਃ । ਦਸ਼ਾਰ੍ਕਾਂਸ਼ੁਸ਼ਤਾਨੀਵ ਵ੍ਯੋਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਵਿਲਾਸਿਨਃ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧ ਗਏ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਚੋੰਧਿਆ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਏ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ਨਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਧਾਨਾਤ੍ਮਾ ਬਭੂਵ ਹ । ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਾਂ ਮਣੀਨਾਮ੍ ਇਵ ਕੌਸ੍ਤੁਭਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਜੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣੇ—ਜਿਵੇਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਿਚ ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨਾਰਾਜਤ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਯੁਕ੍ਤੇਨ ਵਸਨ੍ਤੇਨੇਵ ਵਤ੍ਸਰਃ
ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਸਾਲ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਪੁਤ੍ਰਸਹਾਯੋ ऽਸੌ ਬਲਕੋਸ਼ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਆਜਗਾਮ ਮਦਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਰਿਗਣ੍ਡਗਲਿਤੇਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰਤਾ ਮੁੱਕ ਗਈ ਸੀ।
ਤਤਾਪਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਤਾਪੇਨ ਤ੍ਰਿਜਗਨ੍ਤਿ ਵਿਕਾਸਿਨਾ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਸੂਰ੍ਯਗਣਵਨ੍ ਨਵਯੈਵ ਕਰਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਉਸ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੀ ਗਰਮੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਅਖਿਦ੍ਯਨ੍ਤਾਸ੍ਯ ਤੇਨਾਥ ਸੂਰ੍ਯੇਨ੍ਦੁਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ ਸੁਰਾਃ । ਦੁਰ੍ਵਿਲਾਸਵਿਲੋਲਸ੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯੇਵ ਸ੍ਵਬਨ੍ਧਵਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਵਿੱਚ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਜਾਣ।
ਤੇ ऽਰ੍ਥਯਾਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸ਼ੌਰਿਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੇਭਪਤੇਰ੍ ਵਧੇ । ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਤੇ ਮਹਾਨ੍ਤੋ ऽਪਿ ਪੌਨਃਪੁਣ੍ਯੇਨ ਦੁष੍ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਅਰਜ਼ੀ ਕੀਤੀ; ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਵੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਲਯਪਰ੍ਯਸ੍ਤਜਗਦ੍ਘਰ੍ਘਰਜृਮ੍ਭਿਤਮ੍ । ਦਿਗ੍ਦਨ੍ਤਿਦਸ਼ਨਪ੍ਰਖ੍ਯਨਖਵਜ੍ਰਾਸ਼੍ਰਿਸੂਮ੍ਭਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਹਲਚਲ ਨਾਲ ਥਰਥਰਾ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਗੂੰਜਦੀ ਹੋਈ ਸ਼ੋਰ-ਗੁਲ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਨਖਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ।
ਸ੍ਥਿਰਵਿਦ੍ਯੁਲ੍ਲਤਾਜਾਲਭਾਸੁਰੋਰ੍ਧ੍ਵਜਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਦਸ਼ਦਿਕ੍ਕੋਟਰੋਦ੍ਵਾਨ੍ਤਜ੍ਵਲਜ੍ਜ੍ਵਲਨਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸਥਿਰ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਤੇ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਲਗੀਆਂ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਕੰਡਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਮਸ੍ਤਕੁਲਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਪਿਣ੍ਡਪੀਠੋਦ੍ਭਟੋਦਰਮ੍ । ਦੋਰ੍ਦ੍ਰੁਮਾਧੂਨਨੋਦ੍ਧੂਤਸ੍ਫੁਟਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕਰ੍ਪਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪੇਟ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਖੋਲ ਨੂੰ ਝਟਕ ਕੇ ਤੋੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਦਨੋਦਰਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਤੋਤ੍ਸਾਰਿਤਪਰ੍ਵਤਂ । ਤ੍ਰਿਜਗਦ੍ਦਹਨੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਕੋਪਕਲ੍ਪਾਗ੍ਨਿਗਰ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਨੱਕ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਘਮੰਡ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਟਾਵਿਕਟਪੀਨਾਂਸਸ੍ਪਨ੍ਦਪ੍ਰੇਰਿਤਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ । ਰੋਮਕੂਪਲਸਦ੍ਵਹ੍ਨਿਪੁਞ੍ਜਪਿਞ੍ਜਰਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਜਟਾ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮੋਟੇ ਤੇ ਫੂਲੇ ਹੋਏ ਮੋਹੜੇ, ਉਸ ਦੀ ਚਲਚਲਾਟ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵੀ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ 'ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਪੀਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਕੁਲਾਚਲਮਹਾਕੁਡ੍ਯਕੁਟ੍ਟਨੋਦ੍ਭਟਦृਕ੍ਪੁਟਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਵਯਵਨਿष੍ਠ੍ਯੂਤਪਟ੍ਟਿਸਪ੍ਰਾਸਤੋਮਰਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।