ਸਮ੍ਯਗ੍ਦृष੍ਟਿਰ੍ ਜਗਜ੍ਜਾਤੌ ਸ੍ਵਵਿਵੇਕਚਮਤ੍ਕृਤਿਃ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਵ੍ਯਮਤਾਵ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਇਯਮ੍ ਅਨ੍ਯੇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਜਗਤ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਅਚੰਭਾ—ਇਸ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਖਰੀ ਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਲਭਾਸ੍ ਸੁਭਗਾ ਲੋਕਾਃ ਫਲਪਲ੍ਲਵਸ਼ਾਲਿਨਃ । ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਤਰਵੋ ਦੇਸ਼ੇ ਨ ਤੁ ਚਨ੍ਦਨਪਾਦਪਾਃ
ਫਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦਰੱਖਤ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਉੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਚੰਦਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਤਿਵਨੇ ਸਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਸੁਫਲਪਲ੍ਲਵਾਃ । ਨ ਤ੍ਵ੍ ਅਪੂਰ੍ਵਚਮਤ੍ਕਾਰੋ ਲਵਙ੍ਗਸ੍ ਸੁਲਭਸ੍ ਸਦਾ
ਹਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਫਲ-ਫੁੱਲ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਲਵੰਗ ਦਾ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੱਖਰੀ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨੇਵ ਸ਼ੀਤਮਹਸਸ੍ ਸੁਤਰੋਰ੍ ਇਵ ਮਞ੍ਜਰੀ । ਪੁष੍ਪਾਦ੍ ਆਮੋਦਲੇਖੇਵ ਦृष੍ਟਾ ਰਾਮਾਚ੍ ਚਮਤ੍ਕृਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਡੀ ਚਾਨਣ, ਵਧੀਆ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਗੁੱਚੀ, ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਦੀ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਉਦ੍ਦਾਮਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯਦੈਵਨਿਰ੍ਮਾਣਨਿਰ੍ਮਿਤੇਃ । ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦਗ੍ਧਸਂਸਾਰਾਤ੍ ਸਾਰੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਦੁਰ੍ਲਭਃ
ਇਸ ਤਕਦੀਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੜ ਕੇ ਜੋ ਅਸਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਯਤਨ੍ਤੇ ਸਾਰਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਯੇ ਯਸ਼ੋਨਿਧਯੋ ਧਿਯਾ । ਧਨ੍ਯਾ ਧੁਰਿ ਸਤਾਂ ਗਣ੍ਯਾਸ੍ ਤ ਏਵ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਸਮਝ ਨਾਲ ਉਸ ਅਸਲ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਵਧੀਕ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਹਨ।
ਨ ਰਾਮੇਣ ਸਮੋ ऽਸ੍ਤੀਹ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਕਸ਼੍ਚਨ । ਵਿਵੇਕਵਾਨ੍ ਉਦਾਰਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਚੇਤਿ ਨੋ ਮਤਿਃ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ—ਜੋ ਸਿਆਣਾ, ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਹੈ।
ਸਕਲਲੋਕਚਮਤ੍ਕृਤਿਕਾਰਿਣੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਭਿਮਤਂ ਯਦਿ ਰਾਘਵਚੇਤਸਃ । ਫਲਤਿ ਨੋ ਤਦ੍ ਇਮੇ ਵਯਮ੍ ਏਵ ਹਿ ਸ੍ਫੁਟਤਰਂ ਮੁਨਯੋ ਹਤਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਰਾਘਵ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਕਦੇ ਫਲ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ; ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀ ਸਾਫ਼ ਹੀ ਮੂਰਖ ਹਾਂ।
ਨਾਰਦੇਨੇਤਿ ਮਹਤਾ ਵਚਸ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਸਭਾਗਤਃ । ਰਾਮਮ੍ ਅਗ੍ਰਗਤਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਬੈਠੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤਵ ਰਾਘਵ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਜ੍ ਜ੍ਞੇਯਂ ਜ੍ਞਾਨਵਤਾਂ ਵਰ । ਸ੍ਵਯੈਵ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ
ਰਾਘਵ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੁਣ ਕੋਈ ਹੋਰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਰਹੀ; ਤੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣੀ ਨਿੱਘੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ।
ਕੇਵਲਂ ਮਾਰ੍ਜਨਾਮਾਤ੍ਰਂ ਮਨਾਗ੍ ਏਵੋਪਯੁਜ੍ਯਤੇ । ਸ੍ਵਭਾਵਵਿਮਲੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਬੁਦ੍ਧਿਮਕੁਰੇ ਤਵ
ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਸਫਾਈ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਦਾ ਆਇਨਾ ਸਾਫ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੈ।
ਭਗਵਦ੍ਵ੍ਯਾਸਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕਸ੍ਯੇਵ ਮਤਿਸ੍ ਤਵ । ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਏਵਾਨ੍ਤਰ੍ ਜ੍ਞਾਤਜ੍ਞੇਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਪੇਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਭਗਵਾਨ ਵਿਅਾਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਅੰਦਰੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਰਾਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਭਗਵਦ੍ਵ੍ਯਾਸਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ ਕਥਮ੍ । ਧਿਯਾਪ੍ਯ੍ ਆਦੌ ਨ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਚ ਧਿਯਾ ਪੁਨਃ
ਭਗਵਾਨ, ਵਿਅਾਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕ ਦਾ ਮਨ ਪਹਿਲਾਂ ਆਰਾਮ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆਰਾਮ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ?
ਆਤ੍ਮੋਦਨ੍ਤਸਮਂ ਰਾਮ ਵਰ੍ਣ੍ਯਮਾਨਮ੍ ਇਮਂ ਮਯਾ । ਸ਼ृਣੁ ਵ੍ਯਾਸਾਤ੍ਮਜੋਦਨ੍ਤਂ ਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ ਅਨ੍ਤਕਾਰਣਮ੍
ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਅਾਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਦੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ऽਯਮ੍ ਅਞ੍ਜਨਵਰ੍ਣਾਭੋ ਨਿਵਿष੍ਟੋ ਹੇਮਵਿष੍ਟਰੇ । ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤਵ ਪਿਤੁਰ੍ ਵ੍ਯਾਸੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਾਸ੍ਕਰਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਜੋ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਿਅਾਸ ਦੇ ਪਾਸ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਕਾਜਲ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾਭੂਦ੍ ਇਨ੍ਦੁਵਦਨਸ੍ ਤਨਯੋ ਨਯਕੋਵਿਦਃ । ਸ਼ੁਕੋ ਨਾਮ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਯਜ੍ਞੋ ਮੂਰ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨਾਮ ਸ਼ੁਕ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਿਚਾਰਯਤੋ ਲੋਕਯਾਤ੍ਰਾਮ੍ ਅਲਮ੍ ਇਮਾਂ ਹृਦਿ । ਤਵੇਵ ਕਿਲ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਵੇਕ ਉਦਭੂਦ੍ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਚਲਣ ਨੂੰ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਉਸਨੇ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਜਾਗਿਆ।
ਤੇਨਾਸੌ ਸ੍ਵਵਿਵੇਕੇਨ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵ ਮਹਾਮਤੇ । ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਚਾਰੁ ਯਤ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਅਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਉਸਨੇ ਆਪ ਹੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਜੋ ਸੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਪਾ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪਰੇ ਵਸ੍ਤੁਨ੍ਯ੍ ਅਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮਨਾਸ੍ ਤਤਃ । ਨੇਦਂ ਵਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਂ ਨਾਸਾਵ੍ ਆਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਉਪਾਯਯੌ
ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਮਨ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਰਮ ਸੱਚ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ 'ਇਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ' ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਆਰਾਮ ਪਾਇਆ।
ਕੇਵਲਂ ਵਿਰਰਾਮਾਸ੍ਯ ਚੇਤੋ ਵਿਗਤਚਾਪਲਮ੍ । ਭੋਗੇਭ੍ਯੋ ਭੂਰਿਭਙ੍ਗੇਭ੍ਯੋ ਧਰਾਦ੍ਭ੍ਯ ਇਵ ਚਾਤਕਃ
ਉਸਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਬੇਚੈਨੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਕਈ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਸਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਤਕ ਪੰਛੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਦਾ ਸੋ ऽਮਲਪ੍ਰਜ੍ਞੋ ਮੇਰਾਵ੍ ਏਕਾਨ੍ਤਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪਿਤਰਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਦਵੈਪਾਯਨ ਮুনি ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸਂਸਾਰਾਡਮ੍ਬਰਮ੍ ਇਦਂ ਕਥਮ੍ ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਂ ਮੁਨੇ । ਕਥਂ ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਯਾਤਿ ਕਿਯਤ੍ ਕਸ੍ਯ ਕਦੇਤਿ ਚ
ਹੇ ਮুনি, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ? ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਠੰਢਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ, ਕਿਸ ਲਈ ਤੇ ਕਦੋਂ?
ਇਤਿ ਪृष੍ਟੇਨ ਮੁਨਿਨਾ ਵ੍ਯਾਸੇਨਾਖਿਲਮ੍ ਆਤ੍ਮਜੇ । ਯਥਾਵਦ੍ ਅਮਲਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਠੀਕ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸੁਣਾਇਆ।
ਅਜ੍ਞਾਸਿषਂ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਹਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਥ ਤਤ੍ਪਿਤੁਃ । ਸ ਸ਼ੁਕਸ਼੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਨ ਵਾਕ੍ਯਂ ਬਹ੍ਵ੍ ਅਮਨ੍ਯਤ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਜਾਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ।
ਵ੍ਯਾਸੋ ऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਭਿਪ੍ਰਾਯਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪੁਨਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਾਹਂ ਜਾਨਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।'
ਜਨਕੋ ਨਾਮ ਭੂਪਾਲੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਵਸੁਧਾਤਲੇ । ਯਥਾਵਦ੍ ਵੇਤ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਵੇਦ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਕ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਉਹ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਤੂੰ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।
ਪਿਤ੍ਰੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਸ਼੍ ਸ਼ੁਕਃ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ ਸੁਮੇਰੋਰ੍ ਵਸੁਧਾਤਲਮ੍ । ਵਿਦੇਹਨਗਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ ਜਨਕੇਨਾਭਿਪਾਲਿਤਾਮ੍
ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਕ ਸੂਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਚਲ ਪਿਆ ਅਤੇ ਵਿਦੇਹ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਜਨਕ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਵੇਦਿਤੋ ऽਸੌ ਯਾष੍ਟੀਕੈਰ੍ ਜਨਕਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਦ੍ਵਾਰਿ ਵ੍ਯਾਸਸੁਤੋ ਰਾਜਞ੍ ਸ਼ੁਕੋ ऽਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਵਾਨ੍ ਇਤਿ
ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਜਨਕ ਨੂੰ ਆਗਾਹ ਕੀਤਾ: 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਵਿਅਾਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕ ਇੱਥੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ।'
ਜਿਜ੍ਞਾਸਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ੁਕਸ੍ਯਾਸਾਵ੍ ਆਸ੍ਤਾਮ੍ ਏਵੇਤ੍ਯ੍ ਅਵਜ੍ਞਯਾ । ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਭੂਵ ਜਨਕਸ੍ ਤੂष੍ਣੀਂ ਸਪ੍ਤਦਿਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਜਨਕ ਨੇ ਸ਼ੁਕ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਉਹ ਉਡੀਕ ਕਰੇ,' ਅਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਚੁੱਪ ਰਹੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਜਨਕਸ਼੍ ਸ਼ੁਕਮ੍ ਅਙ੍ਗਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਹਾਨਿ ਸ ਸਪ੍ਤੈਵ ਤਥੈਵਾਵਸਦ੍ ਉਨ੍ਮਨਾਃ
ਫਿਰ ਜਨਕ ਨੇ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹੋਰ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਰਹਾ।