ਦਸ਼ਕੋਟੀਸ਼੍ ਚ ਵਰ੍षਾਣਾਮ੍ ਅਨੁਸ਼ਾਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ । ਅਨ੍ਤੇ ਵਿਰਕ੍ਤਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਬਡੇਰ੍ ਮਨਃ
ਦਸ ਕਰੋੜ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਦਾ ਮਨ ਵਿਰਾਗ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਗਿਆ।
ਊਹਾਪੋਹਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਭਾਵਾਭਾਵਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਬਡਿਨਾ ਪਰਿਦृष੍ਟਾਨਿ ਕ੍ਵ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਮ੍ ਏਤ੍ਵ੍ ਅਸੌ
ਬੜਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੋਚਾਂ ਤੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ, ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵੇਖੀਆਂ; ਹੁਣ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਆਰਾਮ ਲੱਭ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਭੋਗਾਭਿਲਾषਂ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਬਡਿਸ੍ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਃ । ਆਤ੍ਮਾਰਾਮਸ੍ ਸ੍ਥਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਪਾਤਾਲਕੋਟਰੇ
ਭੋਗਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਬੜਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਅੱਜ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਗਹਿਰੀਆਂ ਵਿਚ ਅਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਗਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਰ੍ ਏਤੇਨ ਬਡਿਨਾ ਜਗਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਤਯਾਖਿਲਮ੍ । ਅਨੁਸ਼ਾਸ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਰਾਮ ਬਹੂਨ੍ ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ ਇਹ
ਬੜਾ ਨੇ ਮੁੜ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇੱਥੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਰਾਮ।
ਨ ਤਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਪਦਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁष੍ਟਿਸ੍ ਸਮੁਪਜਾਯਤੇ । ਨ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਪਦਭ੍ਰਂਸ਼ਾਦ੍ ਉਦ੍ਵੇਗ ਉਪਜਾਯਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਦਰਜਾ ਗੁਆਉਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਸ ਸਮਸ੍ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇषੁ ਸਰ੍ਵਦੈਵੋਦਿਤਾਸ਼ਯਃ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਆਹਰਨ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥ ਆਕਾਸ਼ ਇਵ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕਸਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰਲੇਪ ਰਹਿ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬਡਿਵਿਜ੍ਞਾਨਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ ਏषਾ ਤੇ ਕਥਿਤਾ ਮਯਾ । ਏਤਾਂ ਦृष੍ਟਿਮ੍ ਅਵष੍ਟਭ੍ਯ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਭ੍ਯੁਦਿਤੋ ਭਵ
ਬੜੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਇਸ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾ।
ਬਡਿਵਤ੍ ਸ੍ਵਵਿਵੇਕੇਨ ਨਿਤ੍ਯੋ ऽਹਮ੍ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਤ੍ । ਪਦਮ੍ ਆਸਾਦਯਾਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਂ ਪੌਰੁषੇਣੈਵ ਰਾਘਵ
ਬੜੀ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਸੋਝੀ ਅਤੇ ਇਹ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖ ਕੇ ਕਿ 'ਮੈਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ', ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਦੁਆਲੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਰਾਘਵ।
ਦ੍ਵੇ ਚਾष੍ਟੌ ਚੈਵ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਕੋਟੀਰ੍ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ । ਅਨ੍ਤੇ ਵੈਰਸ੍ਯਮ੍ ਆਪਨ੍ਨੋ ਬਡਿਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸੁਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਅਠ ਕ੍ਰੋੜ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬੜੀ ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਆਖਰਕਾਰ ਵਿਅਰਥਤਾ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਵੈਰਸ੍ਯਂ ਭੋਗਪੂਗਮ੍ ਅਰਿਨ੍ਦਮ । ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਤਤਾਨਨ੍ਦਮ੍ ਅਵੈਰਸ੍ਯਪਦਂ ਵ੍ਰਜ
ਇਸ ਲਈ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਤੋਂ ਬੇਰੁਖੀ ਆਉਣੀ ਹੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਅਟੱਲ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਬੇਰੁਖੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ।
ਇਮਾ ਦृਸ਼੍ਯਦृਸ਼ੋ ਰਾਮ ਨਾਨਾਕਾਰਵਿਕਾਰਦਾਃ । ਨ ਕਾਸ਼੍ਚਨ ਤਵਾਤ੍ਮੀਯਾ ਦੂਰਾਚ੍ ਛੈਲਸ਼ਿਲਾ ਇਵ
ਏ ਰਾਮਾ, ਇਹ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਨਾ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਤੇ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਰ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਤੇਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।
ਧਾਵਮਾਨਮ੍ ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਲੁਠਿਤਂ ਲੋਕਵृਤ੍ਤਿषੁ । ਸਂਸ੍ਥਾਪਯ ਨਿਬਧ੍ਯੈਤਨ੍ ਮਨੋ ਹृਦਯਕੋਟਰੇ
ਇਹ ਮਨ ਜੋ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਲਦਾ ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈ।
ਚਿਦਾਦਿਤ੍ਯੋ ਭਵਾਨ੍ ਏਵ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਜਗਤਿ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਕਃ ਪਰਸ੍ ਤੇ ਕ ਆਤ੍ਮੀਯਃ ਪਰਿਸ੍ਖਲਸਿ ਕਿਂ ਮੁਧਾ
ਤੂੰ ਹੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਸੂਰਜ ਹੈਂ ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਫਿਰ ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਭਟਕਦਾ ਹੈਂ?
ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਦ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਤ੍ਵਂ ਪਦਾਰ੍ਥਸ਼ਤਾਕਾਰੈਃ ਪਰਿਸ੍ਫੂਰ੍ਜਸਿ ਚਿਦ੍ਵਪੁਃ
ਤੂੰ ਅਨੰਤ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇਦਂ ਪ੍ਰੋਤਂ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ । ਬੋਧੇ ਨਿਤ੍ਯੋਦਿਤੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਸੂਤ੍ਰੇ ਮਣਿਗਣੋ ਯਥਾ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਸਦਾ ਉੱਗਦੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਧਾਗੇ 'ਤੇ ਮਣੀਆਂ ਦਾ ਗੁੱਝਾ ਹੋਵੇ।
ਨ ਜਾਯਸੇ ਨ ਮ੍ਰਿਯਸੇ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਜਃ ਪੁਰੁषੋ ਵਿਰਾਟ੍ । ਚਿਚ੍ ਛੁਦ੍ਧੋ ਜਨ੍ਮਮਰਣਭ੍ਰਾਨ੍ਤਯੋ ਮਾ ਭਵਨ੍ਤੁ ਤੇ
ਤੂੰ ਨਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਨਾ ਮਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅਜਨਮਾ, ਵਿਆਪਕ ਮਨੁੱਖ ਹੈਂ—ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ। ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਭੁਲਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਉਣ।
ਸਮਸ੍ਤਜਨ੍ਮਰੋਗਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਿਚਾਰ੍ਯ ਬਲਾਬਲਮ੍ । ਤृष੍ਣਾਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਭੋਗਾਨਾਂ ਭੋਕ੍ਤੈਵ ਭਵ ਕੇਵਲਮ੍
ਸਾਰੇ ਜਨਮਾਂ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਭੋਗਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾ।
ਤ੍ਵਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥੇ ਚਿਦਾਦਿਤ੍ਯੇ ਸਦੋਦਿਤੇ । ਇਦਮ੍ ਆਭਾਸਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਸਾਰਸ੍ਵਪ੍ਨਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਜੋਂ ਸਦਾ ਉੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਸਪਨੇ ਵਾਲਾ ਸੰਸਾਰ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾ ਵਿषਾਦਂ ਕृਥਾ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸੁਖਦੁਃਖੈषਣਾ ਨ ਤੇ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ਼੍ ਚਿਦ੍ ਅਸਿ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਵਸ੍ਤ੍ਵਵਭਾਸਕਃ
ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪੈ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਖੋਜ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ, ਤੇ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਇष੍ਟਮ੍ ਅਨਿष੍ਟਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨਿष੍ਟਂ ਚੇष੍ਟਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ । ਪਰਿਕਲ੍ਪ੍ਯ ਤਦਭ੍ਯਾਸਾਤ੍ ਤਤੋ ऽਪਿ ਦ੍ਵੇ ਪਰਿਤ੍ਯਜ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂ ਨਾ ਚਾਹਿਆ, ਜਾਂ ਹੁਣ ਜੋ ਨਾ ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ—ਇਹ ਸਭ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਣਾਈਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰਦਾ ਆਇਆ, ਹੁਣ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤਿਆਗ ਦੇ।
ਇष੍ਟਾਨਿष੍ਟਦृਸ਼ੋਸ੍ ਤ੍ਯਾਗੇ ਸਮਤੋਦੇਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ । ਤਯਾ ਹृਦਯਵਰ੍ਤਿਨ੍ਯਾ ਪੁਨਰ੍ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ ਨ ਜਾਯਤੇ
ਜਦ pleasant ਤੇ unpleasant ਦੀ ਸੋਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਦਾ ਲਈ ਸਮਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਇਹ ਸਮਤਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਜੀਵ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਯੇषੁ ਯੇषੁ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇषੁ ਮਨੋ ਮਜ੍ਜਤਿ ਬਾਲਵਤ੍ । ਤੇਭ੍ਯਸ੍ ਤੇਭ੍ਯਸ੍ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਤਦ੍ ਧਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਨਿਵੇਸ਼ਯੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਕਈ ਥਾਂਵਾਂ 'ਚ ਰਮ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੋਂ-ਉਥੋਂ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਸੱਚ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਦੇ।
ਏਵਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਤਾਭ੍ਯਾਸਂ ਮਨੋਮਤ੍ਤਮਤਙ੍ਗਜਮ੍ । ਨਿਬਧ੍ਯ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ऽਧਿਗਮ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾ ਸ਼ਠੈਰ੍ ਅਯਥਾਰ੍ਥਜ੍ਞੈਰ੍ ਮਿਥ੍ਯਾਦृष੍ਟਿਹਤਾਸ਼ਯੈਃ । ਧੂਰ੍ਤਸਙ੍ਕਲ੍ਪਵਿਕ੍ਰੀਤੈਰ੍ ਵਿਮੂਢੈਸ੍ ਸਮਤਾਂ ਗਮਃ
ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਝੂਠੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਕੂੜੀ ਆਸ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਖੋਟੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ 'ਚ ਪਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾ ਕਰ।
ਅਕਿਞ੍ਚਨਾਤ੍ ਸ੍ਵਨਿਰ੍ਣੀਤੌ ਲਮ੍ਬਮਾਨਾਤ੍ ਪਰੋਕ੍ਤਿषੁ । ਨ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਾਦ੍ ਅਧਿਕੋ ਲੋਕੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਅਸ੍ਤੀਹ ਦੁਃਖਦਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ 'ਚ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਖੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਦੀ ਥਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਜੋ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਖ ਦੇਵੇ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਵਿਵੇਕਾਭ੍ਰਮ੍ ਉਦਿਤਂ ਹृਦਯਾਮ੍ਬਰੇ । ਵਿਵੇਕਪਵਨੇਨਾਸ਼ੁ ਦੂਰਂ ਨਯ ਮਹਾਮਤੇ
ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਉਠੀ ਹੋਈ ਭਟਕਣ ਦੀ ਘਟ ਨੂੰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਨ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ।
ਆਤ੍ਮਨੈਵ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਯਾਵਦ੍ ਆਤ੍ਮਾਵਲੋਕਨੇ । ਨ ਕृਤੋ ऽਨੁਗ੍ਰਹਸ੍ ਤਾਵਨ੍ ਨ ਵਿਚਾਰੋਦਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਕਿਰਪਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਤੇ ਤਦ ਤੱਕ ਵਿਚਾਰ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਵੇਦਵੇਦਾਨ੍ਤਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਤਰ੍ਕਦृष੍ਟਿਭਿਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਯਮ੍ । ਨਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਕਟਤਾਮ੍ ਏਤਿ ਯਾਵਨ੍ ਨ ਸ੍ਵਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਵੇਦ, ਵੇਦਾਂਤ ਅਤੇ ਤਰਕ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਵੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਆਤਮਾ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ ਰਾਮ ਪ੍ਰਸਾਦੇ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸਿ ਵਿਤਤਂ ਬੋਧਂ ਮਦ੍ਵਚਾਂਸ੍ਯ੍ ਅਵਬੁਧ੍ਯਸੇ
ਹੇ ਰਾਮਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਵਿਕਲ੍ਪਾਂਸ਼ਵਿਹੀਨਸ੍ਯ ਤ੍ਵਯੈषਾ ਚਿਦ੍ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ । ਗृਹੀਤਾ ਵਿਤਤਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਿਰ੍ ਮਦੁਕ੍ਤਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਤੂੰ ਜਦੋਂ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਦ ਇਹ ਚਿੱਤ ਦੀ ਸਰਬਤ ਵਿਆਪਕਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ।