ਨ ਧ੍ਯਾਨਂ ਨਾਪਿ ਚਾਧ੍ਯਾਨਂ ਨ ਭੋਗਾਨ੍ ਨਾਪ੍ਯ੍ ਅਭੋਗਿਤਾਮ੍ । ਅਭਿਵਾਞ੍ਛਾਮਿ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸਮਮ੍ ਏਵ ਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਨਾ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਪਾਠ; ਨਾ ਰਸ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾ ਰਸ ਤੋਂ ਵੰਜਣਾ। ਮੈਂ ਸਮਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਨ ਮੇ ਵਾਞ੍ਛਾ ਪਰੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਨ ਮੇ ਵਾਞ੍ਛਾ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤੌ । ਨ ਮੇ ਧ੍ਯਾਨਦृਸ਼ਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਭਵੇਨ ਮੇ
ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਪਰਮ ਸੱਚ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਦੀ। ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਵੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਨਾਹਂ ਮृਤੋ ਨ ਜੀਵਾਮਿ ਨ ਸਨ੍ ਨਾਸਨ੍ਨ੍ ਅਹਂ ਸਮਃ । ਨੇਦਂ ਮੇ ਨੈਵ ਨਾਨ੍ਯਨ੍ ਮੇ ਨਮੋ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਅਹਂ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਨਾ ਮੈਂ ਮਰਿਆ ਹਾਂ, ਨਾ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਨਾ ਮੈਂ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਨਾ ਗੈਰ-ਮੌਜੂਦ। ਮੈਂ ਸਭ ਲਈ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ।
ਇਦਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਜਗਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਸ੍ਵਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਨੈਵ ਵਾਸ੍ਤੁ ਜਗਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਸ਼ੀਤਲਮ੍
ਚਾਹੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਜ ਰਹੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ। ਜਾਂ ਚਾਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਜ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਠੰਢ-ਚੁੱਕਾ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਮੇ ਧ੍ਯਾਨਦृਸ਼ਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਿਂ ਰਾਜ੍ਯਵਿਭਵਸ਼੍ਰਿਯਾ । ਯਦ੍ ਆਯਾਤਿ ਤਦ੍ ਆਯਾਤੁ ਨਾਹਂ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ ਨ ਮੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਮੈਨੂੰ ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਕੀ ਲਾਭ, ਤੇ ਰਾਜ-ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਕੀ? ਜੋ ਆਉਣਾ ਹੈ, ਆਉਣ ਦਿਓ; ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਕਿਤੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਦਿ ਨਾਮ ਮਯਾਧੁਨਾ । ਤਤ੍ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਕਰੋਮੀਹ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਕृਤਕਰ੍ਮ ਵੈ
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਨਹੀਂ। ਤਾਂ ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਕੋਈ ਸਧਾਰਣ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕਰ ਲਵਾਂ?
ਇਤਿ ਨਿਰ੍ਣੀਯ ਪੂਰ੍ਣਾਤ੍ਮਾ ਬਡਿਰ੍ ਬਲਵਤਾਂ ਵਰਃ । ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਆਲੋਕਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਦ੍ਮਾਨੀਵ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਬਡਿ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲ ਐਸਾ ਤੱਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਕਮਲਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟਿਪਾਤਵਿਭਾਗੇਨ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦਨੁਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ । ਸ਼ਿਰਃਪ੍ਰਣਾਮਾਞ੍ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪੁष੍ਪਾਮੋਦਾਨ੍ ਇਵਾਨਿਲਃ
ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਵੈਰੋਚਨਿਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਧ੍ਯੇਯਤ੍ਯਾਗਮਯਾਤ੍ਮਨਾ । ਮਨਸਾ ਸਕਲਾਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਰਾਜਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸ ਵ੍ਯਧਾਤ੍
ਫਿਰ ਵੈਰੋਚਨੀ ਉੱਥੇ, ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਮਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਕਾਜ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਚ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਿਆ।
ਦੇਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ ਗੁਰੂਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਪੂਜਯਾ । ਸਮ੍ਮਾਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਸੁਹृਦ੍ਬਨ੍ਧੁਸਾਮਨ੍ਤਸਜ੍ਜਨਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਦੋਸਤਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਨੌਕਰਾਂ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਥੇਨਾਪੂਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਭृਤ੍ਯਾਨ੍ ਅਰ੍ਥਿਗਣਾਂਸ੍ ਤਥਾ । ਲਲਨਾ ਲਾਲਯਾਮ੍ ਆਸ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਿਭਵਾਰ੍ਪਣੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਨੌਕਰਾਂ ਅਤੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ। ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਦੇ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸਾਵ੍ ਅਵਸਤ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸਕਲਸ਼ਾਸਨੇ । ਯਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਤਿ ਬਭੂਵਾਥ ਮਤਿਰ੍ ਅਸ੍ਯ ਕਦਾਚਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵੱਲ ਆਇਆ।
ਤਰ੍ਪਿਤਾਸ਼ੇषਭੁਵਨਂ ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਪੂਜਿਤਮ੍ । ਸਹ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਦਿਭਿਰ੍ ਮੁਖ੍ਯੈਸ੍ ਸ ਚਕਾਰ ਮਹਾਮਖਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰਾਜੀ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਆਦਿ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਬਡਿਰ੍ ਭੋਗਭਰਸ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਨੇਤਿ ਨਿਰ੍ਣੀਯ ਮਾਧਵਃ । ਬਡੇਰ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਿਦ੍ਧਿਦਸ੍ ਤਨ੍ਮਖਂ ਯਯੌ
ਬੜੀ ਨੇ ਵਧੇਰੇ ਸੁਖ-ਸਮਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮਾਧਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਣਯੋਗ ਸਮਝਿਆ; ਫਿਰ ਵੀ, ਬੜੀ ਦੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਸਫਲਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਉਸ ਯਜਨ ਦੇ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਭੋਗੈਕਕृਪਣਾਯੇਦਂ ਜਗਜ੍ਜਙ੍ਗਲਖਣ੍ਡਕਮ੍ । ਦਾਤੁਂ ਯੋਗ੍ਯਾਯ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਵਯੋਜ੍ਯੇष੍ਠਾਯ ਕਾਰ੍ਯਵਿਤ੍
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ, ਸਿਰਫ ਸੁਖ ਲੈਣ ਲਈ ਹੈ; ਇਹ ਯੋਗ, ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਤੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਮਮਾਤ੍ਰਚ੍ਛਲੇਨਾਤ੍ਰ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਬਡਿਂ ਹਰਿਃ । ਬਬਨ੍ਧ ਪਾਤਾਲਤਲੇ ਭੂਗੇਹ ਇਵ ਵਾਨਰਮ੍
ਕ੍ਰਮ ਦੀ ਝੂਠੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਥੇ ਬੜੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵਾਂਰ (ਬਾਂਦਰ) ਵਾਂਗ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਅਦ੍ਯਾਸੌ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਮ ਪੁਨਰਿਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਹੇਤੁਨਾ । ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਵਪੁਸ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧ੍ਯਾਨਨਿषਣ੍ਣਧੀਃ
ਹੁਣ, ਰਾਮਾ, ਉਹ ਇੰਦਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਚਾਹ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜੀਵਨ ਮੁਕਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਆਤਮਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਤਾਲਕੁਹਰੇ ਤਿष੍ਠਞ੍ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਮਤਿਰ੍ ਬਡਿਃ । ਆਪਦਂ ਸਮ੍ਪਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਸਮਯੈਵ ਸ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਬੜੀ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਤਮ੍ ਏਤਿ ਨ ਚੋਦੇਤਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਸੁਖਦੁਃਖਯੋਃ । ਸਮਾ ਸ੍ਥਿਰਤਰਾਕਾਰਾ ਚਿਤ੍ਰਸੂਰ੍ਯਾਵਲੀ ਯਥਾ
ਉਸ ਦੀ ਸੂਝ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡੁੱਬਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਉਭਰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੰਗੀਨ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਲੜੀ।
ਆਵਿਰ੍ਭਾਵਤਿਰੋਭਾਵਸਹਸ੍ਰਾਣੀਹ ਜੀਵਤਾਮ੍ । ਤਨ੍ਮਨਸ਼੍ ਚਿਰਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਭੋਗੇषੁ ਵਿਰਤਿਂ ਗਤਮ੍
ਇਥੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਆਉਣ ਤੇ ਜਾਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਭੋਗਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਕੋਟੀਸ਼੍ ਚ ਵਰ੍षਾਣਾਮ੍ ਅਨੁਸ਼ਾਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ । ਅਨ੍ਤੇ ਵਿਰਕ੍ਤਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਬਡੇਰ੍ ਮਨਃ
ਦਸ ਕਰੋੜ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਦਾ ਮਨ ਵਿਰਾਗ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਗਿਆ।
ਊਹਾਪੋਹਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਭਾਵਾਭਾਵਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਬਡਿਨਾ ਪਰਿਦृष੍ਟਾਨਿ ਕ੍ਵ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਮ੍ ਏਤ੍ਵ੍ ਅਸੌ
ਬੜਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੋਚਾਂ ਤੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ, ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵੇਖੀਆਂ; ਹੁਣ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਆਰਾਮ ਲੱਭ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਭੋਗਾਭਿਲਾषਂ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਬਡਿਸ੍ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਃ । ਆਤ੍ਮਾਰਾਮਸ੍ ਸ੍ਥਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਪਾਤਾਲਕੋਟਰੇ
ਭੋਗਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਬੜਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਅੱਜ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਗਹਿਰੀਆਂ ਵਿਚ ਅਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਗਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਰ੍ ਏਤੇਨ ਬਡਿਨਾ ਜਗਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਤਯਾਖਿਲਮ੍ । ਅਨੁਸ਼ਾਸ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਰਾਮ ਬਹੂਨ੍ ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ ਇਹ
ਬੜਾ ਨੇ ਮੁੜ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇੱਥੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਰਾਮ।
ਨ ਤਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਪਦਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁष੍ਟਿਸ੍ ਸਮੁਪਜਾਯਤੇ । ਨ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਪਦਭ੍ਰਂਸ਼ਾਦ੍ ਉਦ੍ਵੇਗ ਉਪਜਾਯਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਦਰਜਾ ਗੁਆਉਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਸ ਸਮਸ੍ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇषੁ ਸਰ੍ਵਦੈਵੋਦਿਤਾਸ਼ਯਃ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਆਹਰਨ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥ ਆਕਾਸ਼ ਇਵ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕਸਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰਲੇਪ ਰਹਿ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬਡਿਵਿਜ੍ਞਾਨਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ ਏषਾ ਤੇ ਕਥਿਤਾ ਮਯਾ । ਏਤਾਂ ਦृष੍ਟਿਮ੍ ਅਵष੍ਟਭ੍ਯ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਭ੍ਯੁਦਿਤੋ ਭਵ
ਬੜੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਇਸ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾ।
ਬਡਿਵਤ੍ ਸ੍ਵਵਿਵੇਕੇਨ ਨਿਤ੍ਯੋ ऽਹਮ੍ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਤ੍ । ਪਦਮ੍ ਆਸਾਦਯਾਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਂ ਪੌਰੁषੇਣੈਵ ਰਾਘਵ
ਬੜੀ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਸੋਝੀ ਅਤੇ ਇਹ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖ ਕੇ ਕਿ 'ਮੈਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ', ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਦੁਆਲੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਰਾਘਵ।
ਦ੍ਵੇ ਚਾष੍ਟੌ ਚੈਵ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਕੋਟੀਰ੍ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ । ਅਨ੍ਤੇ ਵੈਰਸ੍ਯਮ੍ ਆਪਨ੍ਨੋ ਬਡਿਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸੁਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਅਠ ਕ੍ਰੋੜ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬੜੀ ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਆਖਰਕਾਰ ਵਿਅਰਥਤਾ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਵੈਰਸ੍ਯਂ ਭੋਗਪੂਗਮ੍ ਅਰਿਨ੍ਦਮ । ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਤਤਾਨਨ੍ਦਮ੍ ਅਵੈਰਸ੍ਯਪਦਂ ਵ੍ਰਜ
ਇਸ ਲਈ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਤੋਂ ਬੇਰੁਖੀ ਆਉਣੀ ਹੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਅਟੱਲ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਬੇਰੁਖੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ।