ਅਹੋ ਚਿਤ੍ਰਮ੍ ਇਦਂ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਵਵਿਚਾਰਣਯੈਵ ਯਤ੍ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਿਮਲਾਲੋਕਸ੍ ਸਿਦ੍ਧੋ ऽਯਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਬਡਿਃ
ਵਾਹ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਅਜੀਬ ਹੈ: ਦੈਤੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਰਾਹੀਂ ਸਾਫ ਨਜ਼ਰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ; ਇਹ ਪਵਿਤ੍ਰ ਬਡੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਯਂ ਤਦ੍ ਏਵਮ੍ ਏਵੇਹ ਤਿष੍ਠਨ੍ ਦਾਨਵਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਿ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤੁ ਪਦਂ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਵ੍ ਅਨਾਮਯਮ੍
ਇਹੀ ਮਨੁੱਖ, ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਉ ਪਾ ਲਵੇ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਵੇਖੇ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਆਯਾਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਚਿਨ੍ਤਾਭਰਭ੍ਰਮਃ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਸਂਸਾਰਨੀਹਾਰੋ ਬੋਧਨੀਯੋ ਨ ਦਾਨਵਾਃ
ਜੋ ਥੱਕ ਕੇ ਆਰਾਮ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਲਝਣਾਂ ਦਾ ਧੂੰਆਂ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੁਣ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ, ਦਾਨਵੋ।
ਸ੍ਵ ਏਵਾਲੋਕ ਏਤੇਨ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਜ੍ਞਾਨਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ऽਭ੍ਰਸਮ੍ਭ੍ਰਮੇ ਸੌਰੋ ਦਿਨੇਨੇਵ ਕਰੋਤ੍ਕਰਃ
ਇਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਮਿਟਣ ਨਾਲ; ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਠੰਢੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸਾਫ਼ਤਾ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵ ਹਿ ਕਾਲੇਨ ਪ੍ਰਬੋਧਮ੍ ਅਯਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ । ਬੀਜਕੋਸ਼ਾਤ੍ ਸ੍ਵਸਂਵਿਤ੍ਤ੍ਯਾ ਸੁਪ੍ਤਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਇਵਾਙ੍ਕੁਰਃ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਾਗ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਦੇ ਖੋਲ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣੀ ਸੂਝ ਨਾਲ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਅੰਕੁਰ ਉੱਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਨਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਨਵਨਾਯਕਾਃ । ਬਡਿਰ੍ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਮਾਧੇਰ੍ ਬੋਧਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਓ; ਬਡੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸਮਾਧੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਗੁਰੁਣਾ ਤਤ੍ਰ ਭਯਹਰ੍षਵਿषਾਦਜਾਮ੍ । ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਜਹੁਸ਼੍ ਸ਼ੁष੍ਕਾਂ ਮਞ੍ਜਰੀਮ੍ ਇਵ ਪਾਦਪਾਃ
ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਡਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਸੁੱਕੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਸੁੱਕੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਝਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵੈਰੋਚਨਿਸਭਾਸਂਸ੍ਥਾਂ ਵਿਧਾਯ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਯਾ । ਸ੍ਵਵ੍ਯਾਪਾਰਪਰਾਸ੍ ਤਸ੍ਥੁਸ੍ ਸਰ੍ਵ ਏਵਾਸੁਰਾਸ੍ ਤਤਃ
ਵੈਰੋਚਨ ਦੀ ਸਭਾ ਵਾਂਗ ਬਣਾਕੇ, ਪੁਰਾਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੈਠਕਾਂ ਲਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਏ।
ਨਰਾ ਮਹੀਮ੍ ਅਹਿਪਤਯੋ ਰਸਾਤਲਂ ਗ੍ਰਹਾ ਨਭਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਗਣਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ । ਦਿਸ਼ੋ ऽਦ੍ਰਯੋ ਜਲਪਤਯਸ਼੍ ਚ ਕਨ੍ਦਰਾਨ੍ ਵਨੇਚਰਾ ਗਗਨਚਰਾਸ਼੍ ਚ ਖਂ ਯਯੁਃ
ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ, ਗ੍ਰਹਿ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ, ਦੇਵਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ; ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਪਹਾੜ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਥ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇਣ ਦਿਵ੍ਯੇਨਾਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ । ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ ਬੁਬੁਧੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਬਡਿਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਬਡੀ, ਅਸਮਾਨੀ ਡੋਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਗ ਪਿਆ।
ਬਡੌ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੇ ਤਦ੍ ਬਾਢਂ ਵਿਰੇਜੇ ਨਗਰਂ ਤਦਾ । ਵੈਰਿਞ੍ਚ ਇਵ ਸੂਰ੍ਯੌਘ ਉਦਿਤੇ ਕਮਲਾਕਰਃ
ਜਦੋਂ ਬਡੀ ਜਾਗਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਹੁਤ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਕਈ ਸੂਰਜਾਂ ਦੇ ਉੱਗਣ ਨਾਲ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਝੀਲ ਰੌਣਕ ਮਾਰਦੀ ਹੈ।
ਬਡਿਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧ ਏਵਾਸੌ ਯਾਵਨ੍ ਨਾਯਾਨ੍ਤਿ ਦਾਨਵਾਃ । ਤਾਵਤ੍ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਮਾਧਿਸਦਨੇ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਬਡੀ ਜਾਗਦੇ ਹੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਸਮਾਧੀ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਚ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਸੋਚ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਅਹੋ ਨੁ ਰਮ੍ਯਾ ਪਦਵੀ ਸ਼ੀਤਲਾ ਪਾਰਮਾਰ੍ਥਿਕੀ । ਅਹਮ੍ ਅਸ੍ਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਪਰਾਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਆਗਤਃ
ਅਹਾ, ਇਹ ਰਾਹ ਵਾਕਈ ਸੁਹਾਵਣਾ ਤੇ ਠੰਢਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਤਮ ਸਚਾਈ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਸ 'ਚ ਇਕ ਪਲ ਟਿਕ ਕੇ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਰਾਮ ਦੀ ਹਾਲਤ ਪਾ ਲਈ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਏਨਾਮ੍ ਏਵ ਪਦਵੀਮ੍ ਅਵਲਮ੍ਬ੍ਯ ਵਸਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਭਵਤੀਹੋਪਭੁਕ੍ਤਾਭਿਃ ਕਿਂ ਮੇ ਬਾਹ੍ਯਵਿਭੂਤਿਭਿਃ
ਇਸ ਰਾਹ ਤੇ ਹੀ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਮੈਂ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਮਿਲੀਆਂ ਬਾਹਰਲੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਐਨ੍ਦਵੇष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਬਿਮ੍ਬੇषੁ ਨ ਤਥਾਨਨ੍ਦਵੀਚਯਃ । ਤੋषਯਨ੍ਤਿ ਯਥਾਨ੍ਤਰ੍ ਮਾਂ ਸਂਵਿਦ੍ਵਿਭਵਭੂਮਯਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਗੋਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਦਰਲੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਤਿ ਭੂਯੋ ऽਪਿ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯੈ ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਗਲਿਤਂ ਮਨਃ । ਬਡਿਮ੍ ਆਵਾਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁੜ ਆਰਾਮ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਦੈਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾਨ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ ਦਧ੍ਯੌ ਤਤ੍ਪ੍ਰਣਾਮਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਤੈਃ ਕੁਲਾਚਲਸਙ੍ਕਾਸ਼ੈਃ ਪਰਿਵੀਤਵਪੁਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਦਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਲਝ ਗਈ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਚਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਵਿਕਲ੍ਪਸ੍ਯ ਕਿਮ੍ ਉਪਾਦੇਯਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਮੇ । ਮਨੋ ਯਦਭਿਪਾਤਿਤ੍ਵਾਦ੍ ਯਾਤੁ ਤਦ੍ਰਸਤਾਮ੍ ਅਲਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਚਿੱਤ ਡੋਲਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਕੀ ਲੈਣਾ ਰਹਿ ਗਿਆ? ਜੇ ਮਨ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇ—ਇਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਬਦ੍ਧਃ ਕੇਨਾਸ੍ਮਿ ਵੈ ਪੁਰਾ । ਅਬਦ੍ਧੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਕੇਯਂ ਬਾਲਵਿਡਮ੍ਬਨਾ
ਮੈਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਕਿਉਂ? ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ? ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ? ਇਹ ਤਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਜ਼ਾਕ ਹੈ।
ਨ ਬਨ੍ਧੋ ऽਸ੍ਤਿ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ऽਸ੍ਤਿ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਂ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਆਗਤਮ੍ । ਕਿਂ ਮੇ ਧ੍ਯਾਨਵਿਲਾਸੇਨ ਕਿਂ ਵਾਧ੍ਯਾਨੇਨ ਮੇ ਭਵੇਤ੍
ਨਾ ਕੋਈ ਬੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਮੁਕਤੀ; ਮੇਰੀ ਮੂਰਖਤਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਧਿਆਨ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜਾਂ ਪਾਠ-ਪੜ੍ਹਾਈ ਨਾਲ ਕੀ ਮਿਲੇਗਾ?
ਨ ਧ੍ਯਾਨਂ ਨਾਪਿ ਚਾਧ੍ਯਾਨਂ ਨ ਭੋਗਾਨ੍ ਨਾਪ੍ਯ੍ ਅਭੋਗਿਤਾਮ੍ । ਅਭਿਵਾਞ੍ਛਾਮਿ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸਮਮ੍ ਏਵ ਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਨਾ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਪਾਠ; ਨਾ ਰਸ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾ ਰਸ ਤੋਂ ਵੰਜਣਾ। ਮੈਂ ਸਮਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਨ ਮੇ ਵਾਞ੍ਛਾ ਪਰੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਨ ਮੇ ਵਾਞ੍ਛਾ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤੌ । ਨ ਮੇ ਧ੍ਯਾਨਦृਸ਼ਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਭਵੇਨ ਮੇ
ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਪਰਮ ਸੱਚ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਦੀ। ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਵੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਨਾਹਂ ਮृਤੋ ਨ ਜੀਵਾਮਿ ਨ ਸਨ੍ ਨਾਸਨ੍ਨ੍ ਅਹਂ ਸਮਃ । ਨੇਦਂ ਮੇ ਨੈਵ ਨਾਨ੍ਯਨ੍ ਮੇ ਨਮੋ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਅਹਂ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਨਾ ਮੈਂ ਮਰਿਆ ਹਾਂ, ਨਾ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਨਾ ਮੈਂ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਨਾ ਗੈਰ-ਮੌਜੂਦ। ਮੈਂ ਸਭ ਲਈ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ।
ਇਦਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਜਗਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਸ੍ਵਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਨੈਵ ਵਾਸ੍ਤੁ ਜਗਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਸ਼ੀਤਲਮ੍
ਚਾਹੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਜ ਰਹੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ। ਜਾਂ ਚਾਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਜ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਠੰਢ-ਚੁੱਕਾ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਮੇ ਧ੍ਯਾਨਦृਸ਼ਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਿਂ ਰਾਜ੍ਯਵਿਭਵਸ਼੍ਰਿਯਾ । ਯਦ੍ ਆਯਾਤਿ ਤਦ੍ ਆਯਾਤੁ ਨਾਹਂ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ ਨ ਮੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਮੈਨੂੰ ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਕੀ ਲਾਭ, ਤੇ ਰਾਜ-ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਕੀ? ਜੋ ਆਉਣਾ ਹੈ, ਆਉਣ ਦਿਓ; ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਕਿਤੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਦਿ ਨਾਮ ਮਯਾਧੁਨਾ । ਤਤ੍ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਕਰੋਮੀਹ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਕृਤਕਰ੍ਮ ਵੈ
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਨਹੀਂ। ਤਾਂ ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਕੋਈ ਸਧਾਰਣ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕਰ ਲਵਾਂ?
ਇਤਿ ਨਿਰ੍ਣੀਯ ਪੂਰ੍ਣਾਤ੍ਮਾ ਬਡਿਰ੍ ਬਲਵਤਾਂ ਵਰਃ । ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਆਲੋਕਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਦ੍ਮਾਨੀਵ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਬਡਿ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲ ਐਸਾ ਤੱਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਕਮਲਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟਿਪਾਤਵਿਭਾਗੇਨ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦਨੁਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ । ਸ਼ਿਰਃਪ੍ਰਣਾਮਾਞ੍ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪੁष੍ਪਾਮੋਦਾਨ੍ ਇਵਾਨਿਲਃ
ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਵੈਰੋਚਨਿਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਧ੍ਯੇਯਤ੍ਯਾਗਮਯਾਤ੍ਮਨਾ । ਮਨਸਾ ਸਕਲਾਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਰਾਜਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸ ਵ੍ਯਧਾਤ੍
ਫਿਰ ਵੈਰੋਚਨੀ ਉੱਥੇ, ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਮਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਕਾਜ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਚ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਿਆ।
ਦੇਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ ਗੁਰੂਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਪੂਜਯਾ । ਸਮ੍ਮਾਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਸੁਹृਦ੍ਬਨ੍ਧੁਸਾਮਨ੍ਤਸਜ੍ਜਨਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਦੋਸਤਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਨੌਕਰਾਂ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।