ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵਾਹਂ ਸਰ੍ਵਕृਤ੍ ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਗਤਃ । ਚੇਤ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਏਵੈਤਨ੍ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਚੋਦਿਤਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ—ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਵਿਕਲ੍ਪਾਭ੍ਯਾਂ ਚਿਦ੍ ਅਚਿਚ੍ ਚਾਹਮ੍ ਏਕਭਾਃ । ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਤਾਵਚ੍ ਛਾਮ੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਪਾਵਨੇ
ਇਰਾਦਾ ਜਾਂ ਸ਼ੱਕ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਮੈਂ ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਅਚੇਤਨ, ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਇਕ ਹੀ ਚਾਨਣ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹਿਲਦਾ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਪ ਵਿੱਚ ਠੰਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਬਡਿਃ ਪਰਮਕੋਵਿਦਃ । ਅਕਾਰਾਰ੍ਧਾਰ੍ਧਮਾਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਭਾਵਯਨ੍ ਧ੍ਯਾਨਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਡ਼ੀ ਅੱਧੀ ਅੱਖਰ ਦੇ ਸੁਖਮ ਅਰਥ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਸਰ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਕਲਨਾਗਣਃ । ਨਿਸ਼੍ਸ਼ਙ੍ਕਮ੍ ਅਤਿਦੂਰਾਸ੍ਤਚੇਤ੍ਯਚਿਨ੍ਤਕਚਿਨ੍ਤਨਃ
ਜਦ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਇਰਾਦੇ ਠੰਢੇ ਹੋ ਗਏ, ਮਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਰੁਕ ਗਏ, ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੂਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਧ੍ਯਾਤृਧ੍ਯੇਯਧ੍ਯਾਨਹੀਨੋ ਨਿਰ੍ਮਨਾਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਵਾਸਨਃ । ਬਭੂਵਾਵਾਤਦੀਪਾਭੋ ਬਡਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਹਾਪਦਃ
ਜਦ ਨਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਧਿਆਨ ਦੀ ਚੀਜ਼, ਨਾ ਧਿਆਨ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਬਡ਼ੀ ਹਵਾ ਤੋਂ ਬਚੀ ਹੋਈ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲਿਆ।
ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤਮਨਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਰਤ੍ਨਵਾਤਾਯਨੇ ਬਡਿਃ । ਅਵਸਦ੍ ਬਹੁਕਾਲਂ ਸ ਸਮੁਤ੍ਕੀਰ੍ਣ ਇਵੋਪਲਾਤ੍
ਬੜੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਛਤ ਵਿੱਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਟਿਕਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਜਮੀਨ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਜੜਿਆ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਸ਼ਮਿਤੈषਣਯਾ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਯਾ ਮਨਨਦੋषਦਸ਼ੋਜ੍ਝਿਤਯੋਚ੍ਚਯਾ । ਬਡਿਰ੍ ਅਰਾਜਤ ਨਿਰ੍ਮਲਸਤ੍ਤਯਾ ਵਿਘਨਮ੍ ਅਚ੍ਛਤਯੇਵ ਸ਼ਰਨ੍ਨਭਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮਿਟ ਗਈਆਂ, ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੋਚ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤਾਂ ਬੜੀ ਦੀ ਸਾਫ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਸਤੀ ਚਮਕ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦਾ ਆਕਾਸ਼।
ਅਥ ਤੇ ਦਾਨਵਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਬਡੇਰ੍ ਅਨੁਚਰਾਸ੍ ਤਦਾ । ਤਦ੍ਗृਹਂ ਸ੍ਫਾਟਿਕਂ ਸੌਧਮ੍ ਉਚ੍ਚੈਰ੍ ਆਰੁਰੁਹੁਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬੜੀ ਦੇ ਸਾਥੀ ਦਾਨਵ ਉਸਦੇ ਉੱਚ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਫ਼ੈਦ ਮਹਿਲ 'ਚ ਛੇਤੀ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਡਿਮ੍ਬਾਦ੍ਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਵੀਰਾਸ੍ ਸਾਮਨ੍ਤਾਃ ਕੁਕੁਹਾਦਯਃ । ਸੁਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਰਾਜਾਨੋ ਵृਤ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਬਲਹਾਰਿਣਃ
ਡਿੰਬਾ ਆਦਿ ਮੁਖੀ, ਮੰਤਰੀ, ਵੀਰ, ਕੁਕੁਹਾ ਆਦਿ ਵਸੀਲੇ, ਸੁਰਾ ਆਦਿ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਆਦਿ ਬਲਵਾਨ ਵੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਹਯਗ੍ਰੀਵਾਦਯਸ੍ ਸਭ੍ਯਾਸ਼੍ ਸ਼ੁਕੁਨ੍ਦਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਬਨ੍ਧਵਃ । ਲੁਡਙ੍ਗਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸੁਹृਦਃ ਪਲ੍ਮੂਲਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਲਾਲਕਾਃ
ਹਯਗਰੀਵ ਵਰਗੇ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖ, ਸ਼ੁਕੁੰਦ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਲੁਡੰਗ ਆਦਿ ਦੋਸਤ, ਤੇ ਪਲਮੂਲ ਆਦਿ ਮਨਪਸੰਦ ਸਾਥੀ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਕੁਬੇਰਯਮਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਉਪਾਯਨਕਰਾਸ੍ ਸੁਰਾਃ । ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾ ਨਾਗਾਸ੍ ਸੇਵਾਵਸਰਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਕੁਬੇਰ, ਯਮ ਤੇ ਸ਼ਕਰ ਵਰਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ; ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਨਾਗ, ਜੋ ਸੇਵਾ ਦਾ ਮੌਕਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਰਮ੍ਭਾਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਚਾਮਰਿਣ੍ਯੋ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ । ਸਰਿਤਸ੍ ਸਾਗਰਾਸ਼੍ ਸ਼ੈਲਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਵਿਦਿਸ਼ਸ੍ ਤਥਾ
ਰੰਭਾ, ਤਿਲੋਤਮਾ ਆਦਿ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਚਾਮਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ ਆਈਆਂ।
ਸੇਵਾਰ੍ਥਮ੍ ਆਯਯੁਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਂ ਤਦਾ ਬਡੇਃ । ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਸ੍ ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੋਦਰਵਾਸਿਨਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਬੜੀ ਦੇ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆਏ; ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਿਧ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਧ੍ਯਾਨਮੌਨਸਮਾਧਿਸ੍ਥਂ ਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਪਿਤਮ੍ ਇਵਾਚਲਮ੍ । ਨਮਤ੍ਕਿਰੀਟਾਵਲਯੋ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ ਬਡਿਮ੍ ਆਦृਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਡੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ, ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਚਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਾਜ ਵਾਲੇ ਸਿਰ ਨਮਾਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਬਡੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ ਤੇ ਮਹਾਸੁਰਾਃ । ਵਿषਾਦਵਿਸ੍ਮਯਾਨਨ੍ਦਭਯਮਨ੍ਥਰਤਾਂ ਯਯੁਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੁੱਖ, ਹੈਰਾਨੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਮੰਦ ਹੋ ਗਏ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ऽਥ ਵਿਚਾਰ੍ਯਾਤ੍ਰ ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਇਤਿ ਦਾਨਵਾਃ । ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਗੁਰੁਂ ਸਰ੍ਵਵਿਦਾਂ ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕੀ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਦਾਨਵ ਭਾਰਗਵ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਰੂ ਸੀ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਚਿਨ੍ਤਨਾਨਨ੍ਤਰਂ ਦੈਤ੍ਯਾ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਭਾਸੁਰਂ ਪੁਰਃ । ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕਲ੍ਪਿਤਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰਂ ਯਥਾ
ਚਿੰਤਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੈਤ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ऽਸੁਰਗਣੈਰ੍ ਨਿਵਿष੍ਟੋ ਗੁਰੁਵਿष੍ਟਰੇ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਧ੍ਯਾਨਮੌਨਸ੍ਥਂ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਅਸਥਾਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਤੇ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਸ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਇਵ ਪ੍ਰੇਮਵਾਨ੍ ਅਵਲੋਕ੍ਯ ਚ । ਬਡਿਂ ਵਿਚਾਰਯਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣਭਵਭ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਡੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਪਰਖਿਆ ਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਭਟਕਣ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਦੇਹਰਸ਼੍ਮਿਸ਼ਤੈਰ੍ ਦਨ੍ਤਦੀਪ੍ਤਿਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰੇ । ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਸਭਾਮ੍ ਆਹ ਹਸਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਗੁਰੁਃ
ਗੁਰੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਭਾ ਉਸਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਬਚਨ ਬੋਲਿਆ।
ਅਹੋ ਚਿਤ੍ਰਮ੍ ਇਦਂ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਵਵਿਚਾਰਣਯੈਵ ਯਤ੍ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਿਮਲਾਲੋਕਸ੍ ਸਿਦ੍ਧੋ ऽਯਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਬਡਿਃ
ਵਾਹ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਅਜੀਬ ਹੈ: ਦੈਤੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਰਾਹੀਂ ਸਾਫ ਨਜ਼ਰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ; ਇਹ ਪਵਿਤ੍ਰ ਬਡੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਯਂ ਤਦ੍ ਏਵਮ੍ ਏਵੇਹ ਤਿष੍ਠਨ੍ ਦਾਨਵਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਿ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤੁ ਪਦਂ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਵ੍ ਅਨਾਮਯਮ੍
ਇਹੀ ਮਨੁੱਖ, ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਉ ਪਾ ਲਵੇ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਵੇਖੇ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਆਯਾਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਚਿਨ੍ਤਾਭਰਭ੍ਰਮਃ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਸਂਸਾਰਨੀਹਾਰੋ ਬੋਧਨੀਯੋ ਨ ਦਾਨਵਾਃ
ਜੋ ਥੱਕ ਕੇ ਆਰਾਮ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਲਝਣਾਂ ਦਾ ਧੂੰਆਂ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੁਣ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ, ਦਾਨਵੋ।
ਸ੍ਵ ਏਵਾਲੋਕ ਏਤੇਨ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਜ੍ਞਾਨਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ऽਭ੍ਰਸਮ੍ਭ੍ਰਮੇ ਸੌਰੋ ਦਿਨੇਨੇਵ ਕਰੋਤ੍ਕਰਃ
ਇਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਮਿਟਣ ਨਾਲ; ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਠੰਢੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸਾਫ਼ਤਾ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵ ਹਿ ਕਾਲੇਨ ਪ੍ਰਬੋਧਮ੍ ਅਯਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ । ਬੀਜਕੋਸ਼ਾਤ੍ ਸ੍ਵਸਂਵਿਤ੍ਤ੍ਯਾ ਸੁਪ੍ਤਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਇਵਾਙ੍ਕੁਰਃ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਾਗ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਦੇ ਖੋਲ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣੀ ਸੂਝ ਨਾਲ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਅੰਕੁਰ ਉੱਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਨਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਨਵਨਾਯਕਾਃ । ਬਡਿਰ੍ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਮਾਧੇਰ੍ ਬੋਧਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਓ; ਬਡੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸਮਾਧੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਗੁਰੁਣਾ ਤਤ੍ਰ ਭਯਹਰ੍षਵਿषਾਦਜਾਮ੍ । ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਜਹੁਸ਼੍ ਸ਼ੁष੍ਕਾਂ ਮਞ੍ਜਰੀਮ੍ ਇਵ ਪਾਦਪਾਃ
ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਡਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਸੁੱਕੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਸੁੱਕੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਝਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵੈਰੋਚਨਿਸਭਾਸਂਸ੍ਥਾਂ ਵਿਧਾਯ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਯਾ । ਸ੍ਵਵ੍ਯਾਪਾਰਪਰਾਸ੍ ਤਸ੍ਥੁਸ੍ ਸਰ੍ਵ ਏਵਾਸੁਰਾਸ੍ ਤਤਃ
ਵੈਰੋਚਨ ਦੀ ਸਭਾ ਵਾਂਗ ਬਣਾਕੇ, ਪੁਰਾਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੈਠਕਾਂ ਲਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਏ।
ਨਰਾ ਮਹੀਮ੍ ਅਹਿਪਤਯੋ ਰਸਾਤਲਂ ਗ੍ਰਹਾ ਨਭਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਗਣਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ । ਦਿਸ਼ੋ ऽਦ੍ਰਯੋ ਜਲਪਤਯਸ਼੍ ਚ ਕਨ੍ਦਰਾਨ੍ ਵਨੇਚਰਾ ਗਗਨਚਰਾਸ਼੍ ਚ ਖਂ ਯਯੁਃ
ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ, ਗ੍ਰਹਿ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ, ਦੇਵਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ; ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਪਹਾੜ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਥ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇਣ ਦਿਵ੍ਯੇਨਾਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ । ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ ਬੁਬੁਧੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਬਡਿਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਬਡੀ, ਅਸਮਾਨੀ ਡੋਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਗ ਪਿਆ।