ਦृਸ਼੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਕੇਵਲਾਮਲਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਨਿਤ੍ਯੋਦਿਤੋ ਨਿਰਾਭਾਸੋ ਦ੍ਰष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਦੇਖਣ ਅਤੇ ਦੇਖੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਦੇ, ਮੈਂ ਹੀ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹਾਂ।
ਨ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਨ ਭੋਕ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਦ੍ਰष੍ਟੈਵਾਸ੍ਮਿ ਨਿਰਾਮਯਃ । ਕਲ੍ਪਨਾਵਿਕਲਾਕਾਰਕਾਲਕਾਨ੍ਤਕਲਾਮਯਃ
ਮੈਂ ਨਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ; ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ। ਮੈਂ ਕਲਪਨਾ, ਅਕਲਪਨਾ, ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਹਾਂ।
ਆਭਾਸਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਉਦਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯ ਆਭਾਸ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਭਾਰੂਪੈਕਸ੍ਵਰੂਪੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਜਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਮੈਂ ਸਦਾ ਉਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਤੀਤ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਇਕ ਹੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਹੀ ਜਿੱਤਦਾ ਹਾਂ।
ਚੇਤ੍ਯਰਞ੍ਜਨਰਿਕ੍ਤਾਯ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਚੇਤਨਰੂਪਾਯ ਸ੍ਵਰੂਪਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਮੇ
ਮੇਰੇ ਅਸਲ ਰੂਪ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਆਜ਼ਾਦ ਹੈ, ਅੰਦਰਲੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਵੰਦਨਾ ਹੋਵੇ।
ਚਿਤਯੇ ਚੇਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਾਯ ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾਯ ਯੋਗ੍ਯਯਾ । ਸਰ੍ਵਾਵਭਾਸਰੂਪਾਯ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਚੇਤਨਾ, ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਸਹੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ—ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਚੇਤ੍ਯਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਚਿਦ੍ਰੂਪਂ ਵਿष੍ਵਗ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਪੂਰਕਮ੍ । ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਸਰ੍ਵਸਂਵੇਦ੍ਯਂ ਸਂਵਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਹਂ ਤਤਮ੍
ਮੈਂ ਉਹ ਸਾਫ ਚੇਤਨਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ—ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਮੈਂ ਹਾਂ।
ਆਕਾਸ਼ਵਦ੍ ਅਨਨ੍ਤੋ ऽਹਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਣੋਰ੍ ਅਣੁਰ੍ ਆਤਤਃ । ਨਾਸਾਦਯਨ੍ਤਿ ਮਾਮ੍ ਏਤਾਸ੍ ਸੁਖਦੁਃਖਦਸ਼ਾਦृਸ਼ਃ
ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਅੰਤਹੀਨ ਹਾਂ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਬਾਰੀਕ ਤੋਂ ਵੀ ਬਾਰੀਕ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ; ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਵਾਲੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ।
ਸਂਵੇਦਨਮ੍ ਅਸਂਵੇਦ੍ਯਮ੍ ਅਚੇਤ੍ਯਂ ਚੇਤਨਂ ਤਤਮ੍ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਮਾਂ ਪਰਿਚ੍ਛੇਤ੍ਤੁਮ੍ ਭਾਵਾਭਾਵਾ ਜਗਦ੍ਗਤਾਃ
ਜਾਗਰਤਾ ਤੇ ਅਜਾਗਰਤਾ, ਸੋਚਣਯੋਗ ਤੇ ਨਾ ਸੋਚਣਯੋਗ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਜੋ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਕੀਕਤਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਰिभਾਸ਼ਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ।
ਅਥ ਵੈਤੇ ਜਗਦ੍ਭਾਵਾਃ ਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਦਨ੍ਤੁ ਮਾਮ੍ ਇਮਮ੍ । ਯਥਾਭਿਮਤਮ੍ ਏਤੇ ਹਿ ਮਤ੍ਤੋ ਨ ਵ੍ਯਤਿਰੇਕਿਣਃ
ਜਾਂ ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਮੁਤਾਬਕ ਪਰिभਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਲੈਣ, ਪਰ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਯਦਿ ਸ੍ਵਭਾਵਭੂਤੇਨ ਵਸ੍ਤੁਨਾ ਵਸ੍ਤੁ ਮੀਯਤੇ । ਹ੍ਰਿਯਤੇ ਦੀਯਤੇ ਵਾਪਿ ਤਤ੍ ਕਿਂ ਕਸ੍ਯ ਕਿਲ ਕ੍ਸ਼ਤਮ੍
ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਤੋਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵਾਹਂ ਸਰ੍ਵਕृਤ੍ ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਗਤਃ । ਚੇਤ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਏਵੈਤਨ੍ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਚੋਦਿਤਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ—ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਵਿਕਲ੍ਪਾਭ੍ਯਾਂ ਚਿਦ੍ ਅਚਿਚ੍ ਚਾਹਮ੍ ਏਕਭਾਃ । ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਤਾਵਚ੍ ਛਾਮ੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਪਾਵਨੇ
ਇਰਾਦਾ ਜਾਂ ਸ਼ੱਕ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਮੈਂ ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਅਚੇਤਨ, ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਇਕ ਹੀ ਚਾਨਣ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹਿਲਦਾ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਪ ਵਿੱਚ ਠੰਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਬਡਿਃ ਪਰਮਕੋਵਿਦਃ । ਅਕਾਰਾਰ੍ਧਾਰ੍ਧਮਾਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਭਾਵਯਨ੍ ਧ੍ਯਾਨਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਡ਼ੀ ਅੱਧੀ ਅੱਖਰ ਦੇ ਸੁਖਮ ਅਰਥ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਸਰ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਕਲਨਾਗਣਃ । ਨਿਸ਼੍ਸ਼ਙ੍ਕਮ੍ ਅਤਿਦੂਰਾਸ੍ਤਚੇਤ੍ਯਚਿਨ੍ਤਕਚਿਨ੍ਤਨਃ
ਜਦ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਇਰਾਦੇ ਠੰਢੇ ਹੋ ਗਏ, ਮਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਰੁਕ ਗਏ, ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੂਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਧ੍ਯਾਤृਧ੍ਯੇਯਧ੍ਯਾਨਹੀਨੋ ਨਿਰ੍ਮਨਾਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਵਾਸਨਃ । ਬਭੂਵਾਵਾਤਦੀਪਾਭੋ ਬਡਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਹਾਪਦਃ
ਜਦ ਨਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਧਿਆਨ ਦੀ ਚੀਜ਼, ਨਾ ਧਿਆਨ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਬਡ਼ੀ ਹਵਾ ਤੋਂ ਬਚੀ ਹੋਈ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲਿਆ।
ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤਮਨਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਰਤ੍ਨਵਾਤਾਯਨੇ ਬਡਿਃ । ਅਵਸਦ੍ ਬਹੁਕਾਲਂ ਸ ਸਮੁਤ੍ਕੀਰ੍ਣ ਇਵੋਪਲਾਤ੍
ਬੜੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਛਤ ਵਿੱਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਟਿਕਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਜਮੀਨ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਜੜਿਆ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਸ਼ਮਿਤੈषਣਯਾ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਯਾ ਮਨਨਦੋषਦਸ਼ੋਜ੍ਝਿਤਯੋਚ੍ਚਯਾ । ਬਡਿਰ੍ ਅਰਾਜਤ ਨਿਰ੍ਮਲਸਤ੍ਤਯਾ ਵਿਘਨਮ੍ ਅਚ੍ਛਤਯੇਵ ਸ਼ਰਨ੍ਨਭਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮਿਟ ਗਈਆਂ, ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੋਚ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤਾਂ ਬੜੀ ਦੀ ਸਾਫ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਸਤੀ ਚਮਕ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦਾ ਆਕਾਸ਼।
ਅਥ ਤੇ ਦਾਨਵਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਬਡੇਰ੍ ਅਨੁਚਰਾਸ੍ ਤਦਾ । ਤਦ੍ਗृਹਂ ਸ੍ਫਾਟਿਕਂ ਸੌਧਮ੍ ਉਚ੍ਚੈਰ੍ ਆਰੁਰੁਹੁਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬੜੀ ਦੇ ਸਾਥੀ ਦਾਨਵ ਉਸਦੇ ਉੱਚ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਫ਼ੈਦ ਮਹਿਲ 'ਚ ਛੇਤੀ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਡਿਮ੍ਬਾਦ੍ਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਵੀਰਾਸ੍ ਸਾਮਨ੍ਤਾਃ ਕੁਕੁਹਾਦਯਃ । ਸੁਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਰਾਜਾਨੋ ਵृਤ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਬਲਹਾਰਿਣਃ
ਡਿੰਬਾ ਆਦਿ ਮੁਖੀ, ਮੰਤਰੀ, ਵੀਰ, ਕੁਕੁਹਾ ਆਦਿ ਵਸੀਲੇ, ਸੁਰਾ ਆਦਿ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਆਦਿ ਬਲਵਾਨ ਵੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਹਯਗ੍ਰੀਵਾਦਯਸ੍ ਸਭ੍ਯਾਸ਼੍ ਸ਼ੁਕੁਨ੍ਦਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਬਨ੍ਧਵਃ । ਲੁਡਙ੍ਗਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸੁਹृਦਃ ਪਲ੍ਮੂਲਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਲਾਲਕਾਃ
ਹਯਗਰੀਵ ਵਰਗੇ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖ, ਸ਼ੁਕੁੰਦ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਲੁਡੰਗ ਆਦਿ ਦੋਸਤ, ਤੇ ਪਲਮੂਲ ਆਦਿ ਮਨਪਸੰਦ ਸਾਥੀ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਕੁਬੇਰਯਮਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਉਪਾਯਨਕਰਾਸ੍ ਸੁਰਾਃ । ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾ ਨਾਗਾਸ੍ ਸੇਵਾਵਸਰਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਕੁਬੇਰ, ਯਮ ਤੇ ਸ਼ਕਰ ਵਰਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ; ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਨਾਗ, ਜੋ ਸੇਵਾ ਦਾ ਮੌਕਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਰਮ੍ਭਾਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਚਾਮਰਿਣ੍ਯੋ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ । ਸਰਿਤਸ੍ ਸਾਗਰਾਸ਼੍ ਸ਼ੈਲਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਵਿਦਿਸ਼ਸ੍ ਤਥਾ
ਰੰਭਾ, ਤਿਲੋਤਮਾ ਆਦਿ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਚਾਮਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ ਆਈਆਂ।
ਸੇਵਾਰ੍ਥਮ੍ ਆਯਯੁਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਂ ਤਦਾ ਬਡੇਃ । ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਸ੍ ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੋਦਰਵਾਸਿਨਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਬੜੀ ਦੇ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆਏ; ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਿਧ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਧ੍ਯਾਨਮੌਨਸਮਾਧਿਸ੍ਥਂ ਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਪਿਤਮ੍ ਇਵਾਚਲਮ੍ । ਨਮਤ੍ਕਿਰੀਟਾਵਲਯੋ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ ਬਡਿਮ੍ ਆਦृਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਡੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ, ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਚਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਾਜ ਵਾਲੇ ਸਿਰ ਨਮਾਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਬਡੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ ਤੇ ਮਹਾਸੁਰਾਃ । ਵਿषਾਦਵਿਸ੍ਮਯਾਨਨ੍ਦਭਯਮਨ੍ਥਰਤਾਂ ਯਯੁਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੁੱਖ, ਹੈਰਾਨੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਮੰਦ ਹੋ ਗਏ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ऽਥ ਵਿਚਾਰ੍ਯਾਤ੍ਰ ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਇਤਿ ਦਾਨਵਾਃ । ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਗੁਰੁਂ ਸਰ੍ਵਵਿਦਾਂ ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕੀ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਦਾਨਵ ਭਾਰਗਵ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਰੂ ਸੀ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਚਿਨ੍ਤਨਾਨਨ੍ਤਰਂ ਦੈਤ੍ਯਾ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਭਾਸੁਰਂ ਪੁਰਃ । ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕਲ੍ਪਿਤਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰਂ ਯਥਾ
ਚਿੰਤਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੈਤ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ऽਸੁਰਗਣੈਰ੍ ਨਿਵਿष੍ਟੋ ਗੁਰੁਵਿष੍ਟਰੇ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਧ੍ਯਾਨਮੌਨਸ੍ਥਂ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਅਸਥਾਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਤੇ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਸ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਇਵ ਪ੍ਰੇਮਵਾਨ੍ ਅਵਲੋਕ੍ਯ ਚ । ਬਡਿਂ ਵਿਚਾਰਯਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣਭਵਭ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਡੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਪਰਖਿਆ ਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਭਟਕਣ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਦੇਹਰਸ਼੍ਮਿਸ਼ਤੈਰ੍ ਦਨ੍ਤਦੀਪ੍ਤਿਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰੇ । ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਸਭਾਮ੍ ਆਹ ਹਸਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਗੁਰੁਃ
ਗੁਰੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਭਾ ਉਸਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਬਚਨ ਬੋਲਿਆ।