ਵਸਿष੍ਠਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੌ ਤਾਨ੍ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਅਰ੍ਘ੍ਯੈਃ ਪਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਵਚੋਭਿਸ਼੍ ਚ ਨਭਸ਼੍ਚਰਮਹਾਗਣਾਨ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਦੇ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਸੁਆਗਤ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਦਿੱਤੇ।
ਸਰ੍ਵਾਚਾਰੇਣ ਸਿਦ੍ਧੌਘਂ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਭੂਪਤਿਃ । ਸਿਦ੍ਧੌਘੋ ਭੂਪਤਿਂ ਚੈਵ ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨਵਾਰ੍ਤ੍ਤਯਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰਿਆ; ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੁਆਗਤ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਦੀਆਂ ਪੁੱਛਤਾਛਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਤੈਸ੍ ਤੈਃ ਪ੍ਰਣਯਸਂਰਮ੍ਭੈਰ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਉਪਾਵਿਸ਼ਨ੍ ਵਿष੍ਟਰੇषੁ ਨਭਸ਼੍ਚਰਮਹੀਚਰਾਃ
ਇਕ ਦੂਜੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਇਆ; ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਛਾਏ ਹੋਏ ਪਟਿਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਵਚੋਭਿਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षੇਣ ਸਾਧੁਵਾਦੇਨ ਚਾਭਿਤਃ । ਰਾਮਂ ਤਂ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸੁਃ ਪੁਰਃ ਪ੍ਰਣਤਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਵਧਾਈਆਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰਿਆ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਆਸਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਵਿਰਾਜਿਤਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ ਚ ਵਾਮਦੇਵਸ਼੍ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ
ਉਥੇ, ਰਾਜਸੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰਦੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵਾਮਦੇਵ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਾਰਦੋ ਦੇਵਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਵ੍ਯਾਸਸ਼੍ ਚ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ । ਮਰੀਚਿਰ੍ ਅਥ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਮੁਨਿਰ੍ ਆਙ੍ਗਿਰਸਸ੍ ਤਥਾ
ਨਾਰਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਆਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਰੀਚੀ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਅਤੇ ਆੰਗੀਰਸ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਕ੍ਰਤੁਃ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪੁਲਹਸ਼੍ ਸ਼ਰਲੋਮਾ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਵਾਤ੍ਸ੍ਯਾਯਨੋ ਭਰਦ੍ਵਾਜੋ ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਰ੍ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਕ੍ਰਤੁ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਪੁਲਹਾ, ਸ਼ਰਲੋਮਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਾਤਸਯਾਨਾ, ਭਰਦਵਾਜ ਅਤੇ ਵਾਲਮੀਕਿ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹਨ,
ਉਦ੍ਦਾਲਕ ऋਚੀਕਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਸ਼੍ ਚ੍ਯਵਨਸ੍ ਤਥਾ । ਊष੍ਮਪਾਸ਼੍ ਚ ਘृਤਾਰ੍ਚਿਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਾਲੁਡਿਰ੍ ਵਾਲੁਡਿਸ੍ ਤਥਾ
ਉੱਦਾਲਕ, ਰਿਚਿਕ, ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਅਤੇ ਚਯਵਨ, ਉਸਮਪਾ, ਘ੍ਰਿਤਾਰਚਿ, ਸ਼ਾਲੁਡੀ ਅਤੇ ਵਾਲੁਡੀ ਵੀ,
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਾਃ । ਜ੍ਞਾਤਜ੍ਞੇਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਨਾਯਕਾਃ
ਇਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਜੋ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਉਥੇ ਨੇਤਾ ਵਜੋਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਵਸਿष੍ਠਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਤੇ ਨਾਰਦਾਦਯਃ । ਇਦਮ੍ ਊਚੁਰ੍ ਅਨੂਚਾਨਾ ਰਾਮਮ੍ ਆਨਮਿਤਾਨਨਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਪੜ੍ਹ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਰਾਮ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਹੋ ਵਤ ਕੁਮਾਰੇਣ ਕਲ੍ਯਾਣਗੁਣਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਵਾਗ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਪਰਮੋਦਾਰਵਿਰਾਗਰਸਗਰ੍ਭਿਣੀ
ਅਹੋ, ਵਾਕਈ, ਕੁਮਾਰ ਵਲੋਂ ਸ਼ੁਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਵਿਰਾਗ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਉੱਦਾਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਪਰਿਨਿष੍ਠਿਤਵਾਕ੍ਯਾਰ੍ਥਸੁਬੋਧਮ੍ ਉਚਿਤਂ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਉਦਾਰਂ ਪ੍ਰਿਯਚਰ੍ਯਾਰ੍ਹਮ੍ ਅਵਿਹ੍ਵਲਮ੍ ਅਵਿਪ੍ਲੁਤਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਪਸ਼ਟ, ਠੀਕ, ਅਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਹੈ; ਉੱਚਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅਮਲ ਕਰਨ ਯੋਗ, ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਸਾਫ ਹੈ।
ਅਭਿਵ੍ਯਕ੍ਤਪਦਸ੍ਪष੍ਟਮ੍ ਇष੍ਟਂ ਪੁष੍ਟਂ ਚ ਤੁष੍ਟਿਮਤ੍ । ਕਰੋਤਿ ਰਾਘਵਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਚਃ ਕਸ੍ਯ ਨ ਵਿਸ੍ਮਯਮ੍
ਰਾਘਵ ਦੀ ਬੋਲੀ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ, ਸੁਹਾਵਣੀ, ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰੱਜਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ?
ਸ਼ਤਾਦ੍ ਏਕਤਮਸ੍ਯੈਵ ਸਰ੍ਵੋਦਾਰਚਮਤ੍ਕृਤੇਃ । ਈਪ੍ਸਿਤਾਰ੍ਥਾਰ੍ਪਣੈਕਾਨ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਾ ਭਵਤਿ ਭਾਰਤੀ
ਸੌ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਹੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਚੰਭਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ; ਭਾਰਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਚਾਹੀਦੇ ਅਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੁਮਾਰ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਕਸ੍ਯ ਵਿਵੇਕਫਲਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਏਵਂ ਵਿਕਾਸਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਵਨਲਤਾ ਨਵਾ
ਕੁਮਾਰ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸ ਲਈ ਬੁਝਣ ਦੀ ਫਲ ਵਾਲੀ ਨਵੀਂ ਬੁਧੀ ਦੀ ਲਤਾ ਇੰਝ ਖਿੜਦੀ ਹੈ?
ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਦੀਪਸ਼ਿਖਾ ਯਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯੇਵ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ ਆਲੋਕਕਾਰਿਣੀ ਸ ਪੁਮਾਨ੍ ਸ੍ਮृਤਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰਾਮ ਵਾਂਗ ਬੁਧੀ ਦੀ ਜੋਤ ਦੀ ਲੌ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰਕ੍ਤਮਾਂਸਾਸ੍ਥਿਯਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਬਹੂਨ੍ਯ੍ ਅਤਿਤਤਾਨਿ ਚ । ਪਦਾਰ੍ਥਾਨ੍ ਅਪਕਰ੍षਨ੍ਤਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇषੁ ਸਚੇਤਨਮ੍
ਲਾਲ ਮਾਸ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਚੇਤਨਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਦੁਃਖਮ੍ ਅਨੁਯਾਨ੍ਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਵਿਮृਸ਼ਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸਾਰਂ ਪਸ਼ਵਃ ਪਰਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਗੁਮਰਾਹ ਜਾਨਵਰ ਕਦੇ ਸੰਸਾਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਨਹੀਂ।
ਕਥਞ੍ਚਿਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਏਵੈਕੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਵਿਮਲਾਸ਼ਯਃ । ਪੂਰ੍ਵਾਪਰਵਿਚਾਰਾਰ੍ਹੋ ਯਥਾਯਮ੍ ਅਰਿਸੂਦਨਃ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਤੇ ਕੋਈ ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਬਿਲਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਨੁਤ੍ਤਮਚਮਤ੍ਕਾਰਫਲਾਸ੍ ਸੁਭਗਮੂਰ੍ਤਯਃ । ਭਵ੍ਯਾ ਹਿ ਵਿਰਲਾ ਲੋਕੇ ਸਹਕਾਰਦ੍ਰੁਮਾ ਇਵ
ਜਿਹੜੀਆਂ ਸਰੂਪਾਂ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚ ਚੰਦਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵਿਰਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਮ੍ਯਗ੍ਦृष੍ਟਿਰ੍ ਜਗਜ੍ਜਾਤੌ ਸ੍ਵਵਿਵੇਕਚਮਤ੍ਕृਤਿਃ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਵ੍ਯਮਤਾਵ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਇਯਮ੍ ਅਨ੍ਯੇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਜਗਤ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਅਚੰਭਾ—ਇਸ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਖਰੀ ਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਲਭਾਸ੍ ਸੁਭਗਾ ਲੋਕਾਃ ਫਲਪਲ੍ਲਵਸ਼ਾਲਿਨਃ । ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਤਰਵੋ ਦੇਸ਼ੇ ਨ ਤੁ ਚਨ੍ਦਨਪਾਦਪਾਃ
ਫਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦਰੱਖਤ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਉੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਚੰਦਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਤਿਵਨੇ ਸਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਸੁਫਲਪਲ੍ਲਵਾਃ । ਨ ਤ੍ਵ੍ ਅਪੂਰ੍ਵਚਮਤ੍ਕਾਰੋ ਲਵਙ੍ਗਸ੍ ਸੁਲਭਸ੍ ਸਦਾ
ਹਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਫਲ-ਫੁੱਲ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਲਵੰਗ ਦਾ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੱਖਰੀ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨੇਵ ਸ਼ੀਤਮਹਸਸ੍ ਸੁਤਰੋਰ੍ ਇਵ ਮਞ੍ਜਰੀ । ਪੁष੍ਪਾਦ੍ ਆਮੋਦਲੇਖੇਵ ਦृष੍ਟਾ ਰਾਮਾਚ੍ ਚਮਤ੍ਕृਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਡੀ ਚਾਨਣ, ਵਧੀਆ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਗੁੱਚੀ, ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਦੀ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਉਦ੍ਦਾਮਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯਦੈਵਨਿਰ੍ਮਾਣਨਿਰ੍ਮਿਤੇਃ । ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦਗ੍ਧਸਂਸਾਰਾਤ੍ ਸਾਰੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਦੁਰ੍ਲਭਃ
ਇਸ ਤਕਦੀਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੜ ਕੇ ਜੋ ਅਸਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਯਤਨ੍ਤੇ ਸਾਰਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਯੇ ਯਸ਼ੋਨਿਧਯੋ ਧਿਯਾ । ਧਨ੍ਯਾ ਧੁਰਿ ਸਤਾਂ ਗਣ੍ਯਾਸ੍ ਤ ਏਵ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਸਮਝ ਨਾਲ ਉਸ ਅਸਲ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਵਧੀਕ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਹਨ।
ਨ ਰਾਮੇਣ ਸਮੋ ऽਸ੍ਤੀਹ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਕਸ਼੍ਚਨ । ਵਿਵੇਕਵਾਨ੍ ਉਦਾਰਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਚੇਤਿ ਨੋ ਮਤਿਃ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ—ਜੋ ਸਿਆਣਾ, ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਹੈ।
ਸਕਲਲੋਕਚਮਤ੍ਕृਤਿਕਾਰਿਣੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਭਿਮਤਂ ਯਦਿ ਰਾਘਵਚੇਤਸਃ । ਫਲਤਿ ਨੋ ਤਦ੍ ਇਮੇ ਵਯਮ੍ ਏਵ ਹਿ ਸ੍ਫੁਟਤਰਂ ਮੁਨਯੋ ਹਤਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਰਾਘਵ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਕਦੇ ਫਲ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ; ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀ ਸਾਫ਼ ਹੀ ਮੂਰਖ ਹਾਂ।
ਨਾਰਦੇਨੇਤਿ ਮਹਤਾ ਵਚਸ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਸਭਾਗਤਃ । ਰਾਮਮ੍ ਅਗ੍ਰਗਤਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਬੈਠੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤਵ ਰਾਘਵ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਜ੍ ਜ੍ਞੇਯਂ ਜ੍ਞਾਨਵਤਾਂ ਵਰ । ਸ੍ਵਯੈਵ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ
ਰਾਘਵ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੁਣ ਕੋਈ ਹੋਰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਰਹੀ; ਤੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣੀ ਨਿੱਘੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ।