ਕ੍ਵੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਮਨੋਮੋਹਃ ਕ੍ਵਾਤੀਤਾਸ੍ ਸਕਲੈषਣਾਃ । ਵਿਰਾਮਰਹਿਤਂ ਕੁਤ੍ਰ ਤਾਤ ਵਿਸ਼੍ਰਮਣਂ ਚਿਰਮ੍
ਕਿੱਥੇ ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਣ ਨੂੰ ਅਸਲ ਚੈਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਕਿੱਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ? ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਲਗਾਤਾਰ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਆਰਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੇਹ ਸਮਸ੍ਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਭ੍ਯਸ੍ ਤृਪ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਪੁਮਾਨ੍ । ਕਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਭੂਯੋ ਨ ਤਾਤੋਪਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍
ਇਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਸਲ ਤਸੱਲੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ?
ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਬਹਵੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਭੋਗਾ ਹਿ ਨ ਸੁਖਾਵਹਾਃ । ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤਿ ਮਨੋ ਮੋਹੇ ਪਾਤਯਨ੍ਤਿ ਸਤਾਮ੍ ਅਪਿ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ; ਇਹ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭ੍ਰਮ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ ਤਾਤ ਵਿਤਤਾਨਨ੍ਦਸੁਨ੍ਦਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਏਵ ਮੇ । ਤਾਦृਕ੍ ਕਥਯ ਯਤ੍ਰਸ੍ਥਸ਼੍ ਚਿਰਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਏਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਥਾਂ ਦੱਸੋ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਅਨੰਤ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਟਿਕ ਕੇ ਲੰਮੀ ਚੈਨ ਮਿਲ ਸਕਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪੁਰਾ ਨਿਸ਼ਾਕਰਕਰਸ੍ਪਰ੍ਧਾਪਰਾਰ੍ਧ੍ਯੋਲ੍ਲਸਤ੍ਪੁष੍ਪਾਪੂਰਕृਤਾਵਗੁਣ੍ਠਨਪਟਸ੍ਯੋਕ੍ਤਂ ਤਲੇ ਤੇਨ ਮੇ । ਪਿਤ੍ਰਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਹृਤਸ੍ਯ ਸਾਗਰਤਰੋਸ੍ ਸਂਰੋਪਿਤਸ੍ਯਾਜਿਰੇ ਸ੍ਫਾਰਾਕਾਰਰਸਾਯਨਾਸਵਸਮਂ ਮੋਹੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯੈ ਵਚਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਗੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਆੰਗਣ ਵਿਚ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਸਵਰਗ ਜਿੱਤ ਕੇ ਲਗਾਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੋਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਸ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਅਸ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਾਤਿਵਿਤਤੋ ਦੇਸ਼ੋ ਵਿਪੁਲਕੋਟਰਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਤ੍ਰ ਮਾਨ੍ਤਿ ਬਹੂਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਖੋਜੀਲਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਨਾਮ੍ਭੋਧਰਾ ਨਾਪਿ ਸਾਗਰਾ ਵਾ ਨ ਚਾਦ੍ਰਯਃ । ਨ ਵਨਾਨਿ ਨ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਨ ਨਦ੍ਯੋ ਨ ਸਰਾਂਸਿ ਚ
ਉਥੇ ਨਾ ਬੱਦਲ ਹਨ, ਨਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਨਾ ਪਹਾੜ; ਨਾ ਜੰਗਲ, ਨਾ ਤੀਰਥ, ਨਾ ਦਰਿਆ, ਨਾ ਝੀਲਾਂ ਹਨ।
ਨ ਮਹੀ ਨਾਪਿ ਚਾਕਾਸ਼ੋ ਨ ਦ੍ਯੌਰ੍ ਨੋ ਪਵਨਾਦਯਃ । ਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕੌ ਨ ਲੋਕੇਸ਼ਾ ਨ ਦੇਵਾ ਨ ਚ ਦਾਨਵਾਃ
ਨਾ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਨਾ ਅਸਮਾਨ, ਨਾ ਸੁਰਗ, ਨਾ ਹਵਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ; ਨਾ ਚੰਦ, ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਦੈਤ।
ਨ ਭੂਤਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਨ ਗੁਲ੍ਮਾ ਨ ਵਨਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਨ ਕਾष੍ਠਤृਣਭੂਤਾਨਿ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚਰਾਣਿ ਵਾ
ਨਾ ਭੂਤ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਨਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਝਾੜ, ਨਾ ਵਣ ਦੀ ਸੋਭਾ; ਨਾ ਰੁੱਖ, ਨਾ ਘਾਹ, ਨਾ ਜੜ ਬੈਠੇ ਜੀਵ, ਨਾ ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਜੀਵ।
ਨਾਪੋ ਨ ਜ੍ਵਲਨਂ ਨਾਸ਼ਾ ਨੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨਾਧੋ ਨ ਵਿष੍ਟਪਮ੍ । ਨਾਲੋਕੋ ਨ ਤਮੋ ਨਾਹਂ ਨ ਹਰੀਨ੍ਦ੍ਰਹਰਾਦਯਃ
ਨਾ ਪਾਣੀ, ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾ ਉਪਰ, ਨਾ ਹੇਠਾਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਇਲਾਕਾ; ਨਾ ਸੰਸਾਰ, ਨਾ ਹਨੇਰਾ, ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਹਰਿ, ਇੰਦਰ, ਹਰਾ ਤੇ ਹੋਰ।
ਏਕ ਏਵਾਸ੍ਤਿ ਸੁਮਹਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਸਰ੍ਵਕृਤ੍ ਸਰ੍ਵਗਸ੍ ਸਰ੍ਵਸ੍ ਸ ਚ ਤੂष੍ਣੀਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਬੇਹੱਦ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਪਰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤੇਨ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਣੋਨ੍ਮੁਖਃ । ਅਘਟਂ ਘਟਯਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਘਟਂ ਵਿਘਟਯਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮੰਤਰੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਸੰਭਵ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਭਵ ਕੰਮ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਨ ਚ ਜਾਨਾਤਿ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਰਾਜਾਰ੍ਥਂ ਕੇਵਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਜ੍ਞੋ ऽਪਿ ਸਨ੍ ਸਦਾ
ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਅਗਿਆਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਸਦਾ ਰਾਜੇ ਲਈ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੈਕਕਰ੍ਤਾ ਤਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ । ਰਾਜਾ ਕੇਵਲਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥ ਏਵਾਵਤਿष੍ਠਤੇ
ਉਹ ਹੀ ਰਾਜੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਕਰਤਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਇਕੱਲਾ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਧਿਵ੍ਯਾਧਿਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਕਸ੍ ਸ ਦੇਸ਼ੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਕਥਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯਤੇ ਵਾਪਿ ਕੇਨ ਵਾਧਿਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਕਿਹੜਾ ਉਹ ਦੇਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਰੋਗ ਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ? ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?
ਕਸ੍ ਸ ਤਾਦृਗ੍ਵਿਧੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਰਾਜਾ ਵਾਪਿ ਮਹਾਬਲਃ । ਹੇਲਾਲੂਨਜਗਜ੍ਜਾਲੈਰ੍ ਯੋ ऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਅਪਿ ਨੋ ਜਿਤਃ
ਕੌਣ ਉਹ ਮੰਤਰੀ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਜਾਲਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ?
ਅਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਦ੍ ਆਖ੍ਯਾਨਂ ਮਮਾਮਰਭਯਪ੍ਰਦ । ਕਥਯਾਪਨਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਮੇ ਹृਦ੍ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਸ੍ ਸਂਸ਼ਯਾਮ੍ਬੁਦਮ੍
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਾਕੇ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਸ਼ੱਕ ਦੇ ਬੱਦਲ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਾਸੁਰਗਣੈਸ੍ ਸੁਤ । ਸਮੇਤੈਰ੍ ਲਕ੍ਸ਼ਗੁਣਿਤੈਰ੍ ਅਪਿ ਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯਤੇ ਮਨਾਕ੍
ਉਥੇ ਮੰਤਰੀ ਭਗਵਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ذਰਾ ਵੀ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ।
ਨਾਸੌ ਸਹਸ੍ਰਨਯਨੋ ਨ ਯਮੋ ਨ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਨਾਮਰੋ ਨਾਸੁਰੋ ਵਾਪਿ ਯਦਿ ਪੁਤ੍ਰਕ ਜੀਯਤੇ
ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਹੈ, ਨਾ ਯਮ, ਨਾ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਨਾ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਅਸੁਰ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਰਾਸਿਮੁਸੁਲਪ੍ਰਾਸਵਜ੍ਰਚਕ੍ਰਗਦਾਦਯਃ । ਹੇਤਯਃ ਕੁਣ੍ਠਤਾਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦृषਦੀਵੋਤ੍ਪਲਾਹਤਿਃ
ਉਥੇ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦੇ, ਬਰਛੀਆਂ, ਬਿਜਲੀ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਵਾਂਗ ਨਿਕੰਮੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਮ੍ਯੋ ऽਸੌ ਨਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨ ਭਟੋਤ੍ਕਟਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਤੇਨ ਦੇਵਾਸੁਰਾਸ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਵਸ਼ੀਕृਤਾਃ
ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਵਿष੍ਣੁਨਾਪਿ ਤੇਨੈਵ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਾਦਯੋ ऽਸੁਰਾਃ । ਪਾਤਿਤਾਃ ਕਲ੍ਪਵਾਤੇਨ ਮੇਰੁਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਾ ਇਵ
ਉਸਦੇ ਹੀ ਕਾਰਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਵੀ, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਵਰਗੇ ਅਸੁਰ ਕਲਜੁਗ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਨਾਰਾਯਣਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ਅਪਿ ਸਰ੍ਵਾਵਬੋਧਿਨਃ । ਤੇਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਮ੍ ਅਵਟੇषੁ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਵਰਗੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗਰੂਕ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨਮੁਤਾਬਕ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਏ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਾਟੋਪਂ ਪਞ੍ਚਮਾਤ੍ਰਸ਼ਰਸ੍ ਸ੍ਮਰਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮ੍ ਇਦਮ੍ ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਮ੍ਰਾਡ੍ ਇਵ ਵਿਵਲ੍ਗਤਿ
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਕਾਮਦੇਵ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਰਾਸੁਰੌਘਗਰ੍ਹ੍ਯੋ ऽਪਿ ਗੁਣਹੀਨੋ ऽਪਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਦੁਰਾਕृਤਿਰ੍ ਅਪਿ ਕ੍ਰੋਧਸ੍ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਜृਮ੍ਭਤੇ
ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਲੋਂ ਨਫਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਮੂਰਖ ਤੇ醜 ਸੁਰਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਸੁਰਸਮੂਹਾਨਾਂ ਸਙ੍ਗਰੋ ਯਤ੍ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਤਦ੍ ਏਤਤ੍ ਕ੍ਰੀਡਨਂ ਤਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ, ਉਸ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਖੇਡ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।
ਸ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਕੇਵਲਂ ਪੁਤ੍ਰ ਤੇਨੈਵ ਪ੍ਰਭੁਣਾ ਯਦਿ । ਜੀਯਤੇ ਤਤ੍ ਸੁਜੇਯੋ ऽਸਾਵ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਚਲਾਚਲਃ
ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਮੰਤਰੀ ਕੇਵਲ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਹੀ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭੋਃ ਕਾਲੇ ਜੇਤੁਂ ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਂ ਨਿਜਮ੍ । ਇਚ੍ਛਾ ਸਞ੍ਜਾਯਤੇ ਤੇਨ ਜੀਯਤੇ ऽਸਾਵ੍ ਅਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਲਨਾਮਲ੍ਲਮ੍ ਉਲ੍ਲਾਸਿਤਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ । ਜੇਤੁਂ ਚੇਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ ਤਤ੍ ਪਰਾਕ੍ਰਮਵਾਨ੍ ਅਸਿ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਮੱਲ੍ਹਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈਂ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਭ੍ਯੁਦਿਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਕਮਲਾਕਰਾਃ । ਇਮੇ ਵਿਕਾਸਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿਲੀਯਨ੍ਤੇ ਲਯਂ ਗਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਖਿੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।