ਊਰ੍ਮਿਤਾਂ ਪੁਨਰ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ ਏਤਿ ਨਿਰੂਰ੍ਮਿਤਾਮ੍ । ਯਥਾ ਜਲਂ ਤਥੈਵਾਯਂ ਤਾਂ ਤਾਮ੍ ਏਤਿ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਜਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਕੰਮ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਕੰਮ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਚੇष੍ਟਿਤਾਕਾਰਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ ਇਯਂ ਕ੍ਰਿਯਾ । ਜਨਂ ਹਾਸਯਤਿ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਬਾਲਲੀਲੋਪਮਾ ਮੁਹੁਃ
ਇਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਕਰਤੂਤ, ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੀ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਵਾਂਗ ਹੱਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਕृਤਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਨਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਯਾ ਕृਤਕਾਰ੍ਯਯਾ । ਕੋ ऽਰ੍ਥਸ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਾਦृਸ਼ੋ ਯੇਨ ਪੁਨਃ ਕਰ੍ਮ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਵੀ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁੜ ਕਰਮਾਂ ਵੱਲ ਨਾ ਜਾਣਾ ਪਵੇ?
ਕਿਯਨ੍ਤਮ੍ ਅਥ ਵਾ ਕਾਲਮ੍ ਇਦਮ੍ ਆਡਮ੍ਬਰਂ ਮਹਤ੍ । ਇਹਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਅਨੁष੍ਠੇਯਂ ਕਿਂ ਯਾਵਤ੍ ਸਮਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਢੋਂਗ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕਰਦੇ ਰਹੀਏ, ਜਦ ਤੱਕ ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ?
ਅਨਨ੍ਤੇਯਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਕ੍ਰੀਡਾ ਵਸ੍ਤੁਸ਼ੂਨ੍ਯੈਵ ਵਸ੍ਤੁਤਃ । ਆਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਵ੍ਯਰ੍ਥਮ੍ ਅਨਰ੍ਥਪ੍ਰਸਵਾਰ੍ਥਿਭਿਃ
ਇਹ ਅੰਤਹੀਣ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਬੇਫ਼ਾਇਦਾ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਫਲਮ੍ ਏਕਂ ਮਹੋਦਾਰਂ ਨੇਹ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਤੀਤਰਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਾਮ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਇਥੇ ਮੈਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਸਿਰਫ਼ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਭੋਗਾਦ੍ ऋਤੇ ਕਿਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਰਮ੍ਯਮ੍ ਅਵਿਨਾਸ਼ਿ ਚ । ਏਤਤ੍ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਦਧ੍ਯੌ ਮਤ੍ਵੇਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਬਡਿਃ
ਆਨੰਦ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੋਵੇ? ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਬੜੀ ਨੇ ਜਲਦੀ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅਥਾਭ੍ਯੁਵਾਚਾਸੁਰਰਾਡ੍ ਆ ਸਂਸ੍ਮृਤਮ੍ ਇਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਆਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਮਨਸ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਥਂ ਸਭ੍ਰੂਭਙ੍ਗਂ ਵਿਮਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਫਿਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭੌਂਹ ਚੜਾ ਕੇ ਉਸ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।
ਪੁਰਾ ਕਿਲੇਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਪृष੍ਟੋ ऽਭੂਤ੍ ਸ ਵਿਰੋਚਨਃ । ਪਿਤਾ ਮਯਾਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਦृष੍ਟਲੋਕਪਰਾਵਰਃ
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇਥੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਰੋਚਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹਨ—ਆਤਮਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਚੁੱਕੇ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਥੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਯਥਾ ਸਕਲਦੁਃਖਾਨਾਂ ਸੁਖਾਨਾਂ ਚ ਮਹਾਮਤੇ । ਯਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਮਾਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਕੋ ऽਸੌ ਸੀਮਾਨ੍ਤ ਉਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਹੱਦ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਚੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਭ੍ਰਮ ਠੰਢੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਹੱਦ ਦੱਸੋ।
ਕ੍ਵੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਮਨੋਮੋਹਃ ਕ੍ਵਾਤੀਤਾਸ੍ ਸਕਲੈषਣਾਃ । ਵਿਰਾਮਰਹਿਤਂ ਕੁਤ੍ਰ ਤਾਤ ਵਿਸ਼੍ਰਮਣਂ ਚਿਰਮ੍
ਕਿੱਥੇ ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਣ ਨੂੰ ਅਸਲ ਚੈਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਕਿੱਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ? ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਲਗਾਤਾਰ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਆਰਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੇਹ ਸਮਸ੍ਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਭ੍ਯਸ੍ ਤृਪ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਪੁਮਾਨ੍ । ਕਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਭੂਯੋ ਨ ਤਾਤੋਪਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍
ਇਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਸਲ ਤਸੱਲੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ?
ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਬਹਵੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਭੋਗਾ ਹਿ ਨ ਸੁਖਾਵਹਾਃ । ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤਿ ਮਨੋ ਮੋਹੇ ਪਾਤਯਨ੍ਤਿ ਸਤਾਮ੍ ਅਪਿ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ; ਇਹ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭ੍ਰਮ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ ਤਾਤ ਵਿਤਤਾਨਨ੍ਦਸੁਨ੍ਦਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਏਵ ਮੇ । ਤਾਦृਕ੍ ਕਥਯ ਯਤ੍ਰਸ੍ਥਸ਼੍ ਚਿਰਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਏਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਥਾਂ ਦੱਸੋ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਅਨੰਤ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਟਿਕ ਕੇ ਲੰਮੀ ਚੈਨ ਮਿਲ ਸਕਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪੁਰਾ ਨਿਸ਼ਾਕਰਕਰਸ੍ਪਰ੍ਧਾਪਰਾਰ੍ਧ੍ਯੋਲ੍ਲਸਤ੍ਪੁष੍ਪਾਪੂਰਕृਤਾਵਗੁਣ੍ਠਨਪਟਸ੍ਯੋਕ੍ਤਂ ਤਲੇ ਤੇਨ ਮੇ । ਪਿਤ੍ਰਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਹृਤਸ੍ਯ ਸਾਗਰਤਰੋਸ੍ ਸਂਰੋਪਿਤਸ੍ਯਾਜਿਰੇ ਸ੍ਫਾਰਾਕਾਰਰਸਾਯਨਾਸਵਸਮਂ ਮੋਹੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯੈ ਵਚਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਗੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਆੰਗਣ ਵਿਚ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਸਵਰਗ ਜਿੱਤ ਕੇ ਲਗਾਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੋਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਸ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਅਸ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਾਤਿਵਿਤਤੋ ਦੇਸ਼ੋ ਵਿਪੁਲਕੋਟਰਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਤ੍ਰ ਮਾਨ੍ਤਿ ਬਹੂਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਖੋਜੀਲਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਨਾਮ੍ਭੋਧਰਾ ਨਾਪਿ ਸਾਗਰਾ ਵਾ ਨ ਚਾਦ੍ਰਯਃ । ਨ ਵਨਾਨਿ ਨ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਨ ਨਦ੍ਯੋ ਨ ਸਰਾਂਸਿ ਚ
ਉਥੇ ਨਾ ਬੱਦਲ ਹਨ, ਨਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਨਾ ਪਹਾੜ; ਨਾ ਜੰਗਲ, ਨਾ ਤੀਰਥ, ਨਾ ਦਰਿਆ, ਨਾ ਝੀਲਾਂ ਹਨ।
ਨ ਮਹੀ ਨਾਪਿ ਚਾਕਾਸ਼ੋ ਨ ਦ੍ਯੌਰ੍ ਨੋ ਪਵਨਾਦਯਃ । ਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕੌ ਨ ਲੋਕੇਸ਼ਾ ਨ ਦੇਵਾ ਨ ਚ ਦਾਨਵਾਃ
ਨਾ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਨਾ ਅਸਮਾਨ, ਨਾ ਸੁਰਗ, ਨਾ ਹਵਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ; ਨਾ ਚੰਦ, ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਦੈਤ।
ਨ ਭੂਤਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਨ ਗੁਲ੍ਮਾ ਨ ਵਨਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਨ ਕਾष੍ਠਤृਣਭੂਤਾਨਿ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚਰਾਣਿ ਵਾ
ਨਾ ਭੂਤ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਨਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਝਾੜ, ਨਾ ਵਣ ਦੀ ਸੋਭਾ; ਨਾ ਰੁੱਖ, ਨਾ ਘਾਹ, ਨਾ ਜੜ ਬੈਠੇ ਜੀਵ, ਨਾ ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਜੀਵ।
ਨਾਪੋ ਨ ਜ੍ਵਲਨਂ ਨਾਸ਼ਾ ਨੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨਾਧੋ ਨ ਵਿष੍ਟਪਮ੍ । ਨਾਲੋਕੋ ਨ ਤਮੋ ਨਾਹਂ ਨ ਹਰੀਨ੍ਦ੍ਰਹਰਾਦਯਃ
ਨਾ ਪਾਣੀ, ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾ ਉਪਰ, ਨਾ ਹੇਠਾਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਇਲਾਕਾ; ਨਾ ਸੰਸਾਰ, ਨਾ ਹਨੇਰਾ, ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਹਰਿ, ਇੰਦਰ, ਹਰਾ ਤੇ ਹੋਰ।
ਏਕ ਏਵਾਸ੍ਤਿ ਸੁਮਹਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਸਰ੍ਵਕृਤ੍ ਸਰ੍ਵਗਸ੍ ਸਰ੍ਵਸ੍ ਸ ਚ ਤੂष੍ਣੀਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਬੇਹੱਦ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਪਰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤੇਨ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਣੋਨ੍ਮੁਖਃ । ਅਘਟਂ ਘਟਯਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਘਟਂ ਵਿਘਟਯਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮੰਤਰੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਸੰਭਵ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਭਵ ਕੰਮ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਨ ਚ ਜਾਨਾਤਿ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਰਾਜਾਰ੍ਥਂ ਕੇਵਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਜ੍ਞੋ ऽਪਿ ਸਨ੍ ਸਦਾ
ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਅਗਿਆਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਸਦਾ ਰਾਜੇ ਲਈ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੈਕਕਰ੍ਤਾ ਤਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ । ਰਾਜਾ ਕੇਵਲਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥ ਏਵਾਵਤਿष੍ਠਤੇ
ਉਹ ਹੀ ਰਾਜੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਕਰਤਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਇਕੱਲਾ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਧਿਵ੍ਯਾਧਿਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਕਸ੍ ਸ ਦੇਸ਼ੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਕਥਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯਤੇ ਵਾਪਿ ਕੇਨ ਵਾਧਿਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਕਿਹੜਾ ਉਹ ਦੇਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਰੋਗ ਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ? ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?
ਕਸ੍ ਸ ਤਾਦृਗ੍ਵਿਧੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਰਾਜਾ ਵਾਪਿ ਮਹਾਬਲਃ । ਹੇਲਾਲੂਨਜਗਜ੍ਜਾਲੈਰ੍ ਯੋ ऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਅਪਿ ਨੋ ਜਿਤਃ
ਕੌਣ ਉਹ ਮੰਤਰੀ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਜਾਲਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ?
ਅਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਦ੍ ਆਖ੍ਯਾਨਂ ਮਮਾਮਰਭਯਪ੍ਰਦ । ਕਥਯਾਪਨਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਮੇ ਹृਦ੍ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਸ੍ ਸਂਸ਼ਯਾਮ੍ਬੁਦਮ੍
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਾਕੇ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਸ਼ੱਕ ਦੇ ਬੱਦਲ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਾਸੁਰਗਣੈਸ੍ ਸੁਤ । ਸਮੇਤੈਰ੍ ਲਕ੍ਸ਼ਗੁਣਿਤੈਰ੍ ਅਪਿ ਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯਤੇ ਮਨਾਕ੍
ਉਥੇ ਮੰਤਰੀ ਭਗਵਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ذਰਾ ਵੀ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ।
ਨਾਸੌ ਸਹਸ੍ਰਨਯਨੋ ਨ ਯਮੋ ਨ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਨਾਮਰੋ ਨਾਸੁਰੋ ਵਾਪਿ ਯਦਿ ਪੁਤ੍ਰਕ ਜੀਯਤੇ
ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਹੈ, ਨਾ ਯਮ, ਨਾ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਨਾ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਅਸੁਰ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਰਾਸਿਮੁਸੁਲਪ੍ਰਾਸਵਜ੍ਰਚਕ੍ਰਗਦਾਦਯਃ । ਹੇਤਯਃ ਕੁਣ੍ਠਤਾਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦृषਦੀਵੋਤ੍ਪਲਾਹਤਿਃ
ਉਥੇ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦੇ, ਬਰਛੀਆਂ, ਬਿਜਲੀ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਵਾਂਗ ਨਿਕੰਮੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।