ਅਥ ਗਚ੍ਛਤ੍ਸ੍ਵ੍ ਅਨਲ੍ਪੇषੁ ਯੁਗੇष੍ਵ੍ ਆਵਰ੍ਤਵृਤ੍ਤਿषੁ । ਸੁਰਾਸੁਰਮਹੌਘੇषੁ ਪ੍ਰੋਤ੍ਪਤਤ੍ਸੁ ਪਤਤ੍ਸੁ ਚ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲੰਘਦੇ ਗਏ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਝੰਡੇ ਉਭਰਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਰਹੇ,
ਅਜਸ੍ਰਮ੍ ਉਪਭੁਕ੍ਤੇषੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੋਦਰਵਰ੍ਤਿषੁ । ਭੋਗੇष੍ਵ੍ ਅਭਜਦ੍ ਉਦ੍ਵੇਗਂ ਬਡਿਰ੍ ਦਾਨਵਨਾਯਕਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੰਗ-ਰਲੀਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਗਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਡਿਰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਮੇਰੁਸ਼ृਙ੍ਗਸ਼ਿਖਾਦਨ੍ਤਦਿਗ੍ਧਵਾਤਾਯਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਏਕਦਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ੍ਵਯਂ ਸਂਸਾਰਸਂਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਕਿਮਨ੍ਤਮ੍ ਇਦਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਸ਼ਕ੍ਤਿਨੈਵ ਮਯਾਧੁਨਾ । ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਇਹ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਹਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਜੇ ਵੀ ਘਟੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਕੀ ਮੈਂ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਕਾਇਮ ਕਰ ਲਵਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਾਂ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਿੰਨੀ ਦੇਰ ਚੱਲੇਗਾ?
ਮਹਤਾ ਮਮ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਕਾਰਿਣਾ । ਕਿਂ ਵਾ ਭਵਤਿ ਭੁਕ੍ਤੇਨ ਭੂਰਿਭੋਗਾਤਿਭਾਰਿਣਾ
ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜ ਨਾਲ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੇ ਭਾਰੀ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਣ ਕੇ, ਕੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਆਪਾਤਮਾਤ੍ਰਮਧੁਰਮ੍ ਆਵਸ਼੍ਯਕਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਭੋਗੋਪਭੋਗਮਾਤ੍ਰਂ ਮੇ ਕਿਂ ਨਾਮੇਦਂ ਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਸਿਰਫ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਥਕਾਵਟ ਹੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਖ ਕਿਵੇਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਪੁਨਰ੍ ਦਿਨੈਕਕਲਨਾ ਸ਼ਾਰ੍ਵਰੀਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ ਪੁਨਃ । ਪੁਨਸ੍ ਤਾਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਲਜ੍ਜਾਯੈ ਨ ਤੁ ਤੁष੍ਟਯੇ
ਫਿਰ ਦਿਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਫਿਰ ਰਾਤ ਦਾ ਬੀਤਣਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹੀ ਕੰਮ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਲਾਜ਼ ਦੇ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ।
ਪੁਨਰ੍ ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯਤੇ ਕਾਨ੍ਤਾ ਪੁਨਰ੍ ਏਵ ਚ ਭੁਜ੍ਯਤੇ । ਸੇਯਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਜਨਕ੍ਰੀਡਾ ਲਜ੍ਜਾਯੈ ਮਹਤਾਮ੍ ਇਹ
ਫਿਰ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਨਾਲ ਸੁਖ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਤਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਹੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਤਮ੍ ਏਵ ਸ਼ੁਕ੍ਤਵਿਰਸਂ ਵ੍ਯਾਪਾਰੌਘਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਦਿਵਸੇ ਦਿਵਸੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਲਜ੍ਜਤੇ
ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਵਾਰ ਵਾਰ, ਉਹੀ ਸੁਆਦ-ਰਹਿਤ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖੀ ਸਿੱਲੀ ਚੱਖਣੀ—ਉਹ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ?
ਪੁਨਰ੍ ਦਿਨਂ ਪੁਨਾ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਪੁਨਃ ਕਾਰ੍ਯਪਰਮ੍ਪਰਾ । ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ ਅਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਯੇਯਂ ਵਿਡਮ੍ਬਨਾ
ਫਿਰ ਦਿਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਰਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਚਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਵਾਰ ਵਾਰ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਤਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਮਜ਼ਾਕ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਊਰ੍ਮਿਤਾਂ ਪੁਨਰ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ ਏਤਿ ਨਿਰੂਰ੍ਮਿਤਾਮ੍ । ਯਥਾ ਜਲਂ ਤਥੈਵਾਯਂ ਤਾਂ ਤਾਮ੍ ਏਤਿ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਜਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਕੰਮ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਕੰਮ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਚੇष੍ਟਿਤਾਕਾਰਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ ਇਯਂ ਕ੍ਰਿਯਾ । ਜਨਂ ਹਾਸਯਤਿ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਬਾਲਲੀਲੋਪਮਾ ਮੁਹੁਃ
ਇਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਕਰਤੂਤ, ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੀ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਵਾਂਗ ਹੱਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਕृਤਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਨਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਯਾ ਕृਤਕਾਰ੍ਯਯਾ । ਕੋ ऽਰ੍ਥਸ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਾਦृਸ਼ੋ ਯੇਨ ਪੁਨਃ ਕਰ੍ਮ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਵੀ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁੜ ਕਰਮਾਂ ਵੱਲ ਨਾ ਜਾਣਾ ਪਵੇ?
ਕਿਯਨ੍ਤਮ੍ ਅਥ ਵਾ ਕਾਲਮ੍ ਇਦਮ੍ ਆਡਮ੍ਬਰਂ ਮਹਤ੍ । ਇਹਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਅਨੁष੍ਠੇਯਂ ਕਿਂ ਯਾਵਤ੍ ਸਮਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਢੋਂਗ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕਰਦੇ ਰਹੀਏ, ਜਦ ਤੱਕ ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ?
ਅਨਨ੍ਤੇਯਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਕ੍ਰੀਡਾ ਵਸ੍ਤੁਸ਼ੂਨ੍ਯੈਵ ਵਸ੍ਤੁਤਃ । ਆਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਵ੍ਯਰ੍ਥਮ੍ ਅਨਰ੍ਥਪ੍ਰਸਵਾਰ੍ਥਿਭਿਃ
ਇਹ ਅੰਤਹੀਣ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਬੇਫ਼ਾਇਦਾ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਫਲਮ੍ ਏਕਂ ਮਹੋਦਾਰਂ ਨੇਹ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਤੀਤਰਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਾਮ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਇਥੇ ਮੈਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਸਿਰਫ਼ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਭੋਗਾਦ੍ ऋਤੇ ਕਿਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਰਮ੍ਯਮ੍ ਅਵਿਨਾਸ਼ਿ ਚ । ਏਤਤ੍ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਦਧ੍ਯੌ ਮਤ੍ਵੇਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਬਡਿਃ
ਆਨੰਦ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੋਵੇ? ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਬੜੀ ਨੇ ਜਲਦੀ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅਥਾਭ੍ਯੁਵਾਚਾਸੁਰਰਾਡ੍ ਆ ਸਂਸ੍ਮृਤਮ੍ ਇਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਆਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਮਨਸ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਥਂ ਸਭ੍ਰੂਭਙ੍ਗਂ ਵਿਮਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਫਿਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭੌਂਹ ਚੜਾ ਕੇ ਉਸ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।
ਪੁਰਾ ਕਿਲੇਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਪृष੍ਟੋ ऽਭੂਤ੍ ਸ ਵਿਰੋਚਨਃ । ਪਿਤਾ ਮਯਾਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਦृष੍ਟਲੋਕਪਰਾਵਰਃ
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇਥੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਰੋਚਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹਨ—ਆਤਮਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਚੁੱਕੇ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਥੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਯਥਾ ਸਕਲਦੁਃਖਾਨਾਂ ਸੁਖਾਨਾਂ ਚ ਮਹਾਮਤੇ । ਯਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਮਾਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਕੋ ऽਸੌ ਸੀਮਾਨ੍ਤ ਉਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਹੱਦ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਚੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਭ੍ਰਮ ਠੰਢੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਹੱਦ ਦੱਸੋ।
ਕ੍ਵੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਮਨੋਮੋਹਃ ਕ੍ਵਾਤੀਤਾਸ੍ ਸਕਲੈषਣਾਃ । ਵਿਰਾਮਰਹਿਤਂ ਕੁਤ੍ਰ ਤਾਤ ਵਿਸ਼੍ਰਮਣਂ ਚਿਰਮ੍
ਕਿੱਥੇ ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਣ ਨੂੰ ਅਸਲ ਚੈਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਕਿੱਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ? ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਲਗਾਤਾਰ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਆਰਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੇਹ ਸਮਸ੍ਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਭ੍ਯਸ੍ ਤृਪ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਪੁਮਾਨ੍ । ਕਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਭੂਯੋ ਨ ਤਾਤੋਪਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍
ਇਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਸਲ ਤਸੱਲੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ?
ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਬਹਵੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਭੋਗਾ ਹਿ ਨ ਸੁਖਾਵਹਾਃ । ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤਿ ਮਨੋ ਮੋਹੇ ਪਾਤਯਨ੍ਤਿ ਸਤਾਮ੍ ਅਪਿ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ; ਇਹ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭ੍ਰਮ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ ਤਾਤ ਵਿਤਤਾਨਨ੍ਦਸੁਨ੍ਦਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਏਵ ਮੇ । ਤਾਦृਕ੍ ਕਥਯ ਯਤ੍ਰਸ੍ਥਸ਼੍ ਚਿਰਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਏਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਥਾਂ ਦੱਸੋ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਅਨੰਤ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਟਿਕ ਕੇ ਲੰਮੀ ਚੈਨ ਮਿਲ ਸਕਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪੁਰਾ ਨਿਸ਼ਾਕਰਕਰਸ੍ਪਰ੍ਧਾਪਰਾਰ੍ਧ੍ਯੋਲ੍ਲਸਤ੍ਪੁष੍ਪਾਪੂਰਕृਤਾਵਗੁਣ੍ਠਨਪਟਸ੍ਯੋਕ੍ਤਂ ਤਲੇ ਤੇਨ ਮੇ । ਪਿਤ੍ਰਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਹृਤਸ੍ਯ ਸਾਗਰਤਰੋਸ੍ ਸਂਰੋਪਿਤਸ੍ਯਾਜਿਰੇ ਸ੍ਫਾਰਾਕਾਰਰਸਾਯਨਾਸਵਸਮਂ ਮੋਹੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯੈ ਵਚਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਗੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਆੰਗਣ ਵਿਚ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਸਵਰਗ ਜਿੱਤ ਕੇ ਲਗਾਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੋਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਸ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਅਸ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਾਤਿਵਿਤਤੋ ਦੇਸ਼ੋ ਵਿਪੁਲਕੋਟਰਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਤ੍ਰ ਮਾਨ੍ਤਿ ਬਹੂਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਖੋਜੀਲਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਨਾਮ੍ਭੋਧਰਾ ਨਾਪਿ ਸਾਗਰਾ ਵਾ ਨ ਚਾਦ੍ਰਯਃ । ਨ ਵਨਾਨਿ ਨ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਨ ਨਦ੍ਯੋ ਨ ਸਰਾਂਸਿ ਚ
ਉਥੇ ਨਾ ਬੱਦਲ ਹਨ, ਨਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਨਾ ਪਹਾੜ; ਨਾ ਜੰਗਲ, ਨਾ ਤੀਰਥ, ਨਾ ਦਰਿਆ, ਨਾ ਝੀਲਾਂ ਹਨ।
ਨ ਮਹੀ ਨਾਪਿ ਚਾਕਾਸ਼ੋ ਨ ਦ੍ਯੌਰ੍ ਨੋ ਪਵਨਾਦਯਃ । ਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕੌ ਨ ਲੋਕੇਸ਼ਾ ਨ ਦੇਵਾ ਨ ਚ ਦਾਨਵਾਃ
ਨਾ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਨਾ ਅਸਮਾਨ, ਨਾ ਸੁਰਗ, ਨਾ ਹਵਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ; ਨਾ ਚੰਦ, ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਦੈਤ।
ਨ ਭੂਤਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਨ ਗੁਲ੍ਮਾ ਨ ਵਨਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਨ ਕਾष੍ਠਤृਣਭੂਤਾਨਿ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚਰਾਣਿ ਵਾ
ਨਾ ਭੂਤ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਨਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਝਾੜ, ਨਾ ਵਣ ਦੀ ਸੋਭਾ; ਨਾ ਰੁੱਖ, ਨਾ ਘਾਹ, ਨਾ ਜੜ ਬੈਠੇ ਜੀਵ, ਨਾ ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਜੀਵ।
ਨਾਪੋ ਨ ਜ੍ਵਲਨਂ ਨਾਸ਼ਾ ਨੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨਾਧੋ ਨ ਵਿष੍ਟਪਮ੍ । ਨਾਲੋਕੋ ਨ ਤਮੋ ਨਾਹਂ ਨ ਹਰੀਨ੍ਦ੍ਰਹਰਾਦਯਃ
ਨਾ ਪਾਣੀ, ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾ ਉਪਰ, ਨਾ ਹੇਠਾਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਇਲਾਕਾ; ਨਾ ਸੰਸਾਰ, ਨਾ ਹਨੇਰਾ, ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਹਰਿ, ਇੰਦਰ, ਹਰਾ ਤੇ ਹੋਰ।