ਸੁਰਾਸੁਰਸ਼ਿਰਸ੍ਸੁਪ੍ਤਪਾਦਾਮ੍ਭੋਰੁਹਪਾਂਸੁਨਾ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਭਗਵਤਾ ਤੇਨ ਕਪਿਲੇਨ ਪਵਿਤ੍ਰਿਤਃ
ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਚ, ਭਗਵਾਨ ਕਪਿਲ ਦੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਅਸੁਰੀਸਮ੍ਭृਤਾਨਨ੍ਤਪੂਜਨਕ੍ਰੀਡਨੈषਿਣਾ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਭਗਵਤਾ ਤੇਨ ਹਾਟਕੇਸ਼ੇਨ ਪਾਲਿਤਃ
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਹਾਟਕੇਸ਼ਾ ਨੇ, ਜੋ ਅਸੁਰਣੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅੰਤਹੀਣ ਪੂਜਾ-ਕ੍ਰੀੜਾ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਸੁਰਦੋਸ੍ਸ੍ਤਮ੍ਭਧਾਰ੍ਯਮਾਣਮਹਾਭਰੇ । ਬਭੂਵ ਦਾਨਵੋ ਰਾਜਾ ਵਿਰੋਚਨਸੁਤੋ ਬਡਿਃ
ਉਸ ਥਾਂ, ਅਸੁਰ-ਪਤਿ ਦੇ ਸਤੰਭ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਠੀਕ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਡੀ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਸ੍ਵਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਸਮਂ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ ਸੁਰਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਰਗੈਃ । ਪਾਦਸਂਵਾਹਨਂ ਯਸ੍ਯ ਸੁਰਰਾਜੇਨ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਦਬਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੀਤੀ।
ਕੋਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਪਾਤਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ਰੀਰਿਣਾਮ੍ । ਧਰ੍ਤਾ ਭੁਵਨਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਤਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਢੋਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਰੀ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ।
ਐਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸਂਸ਼ੋषਂ ਯਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਕਟਭਿਤ੍ਤਯਃ । ਕੇਕਯੇਵਾਹਿਹृਨ੍ਨਾਡ੍ਯੋ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਆਰ੍ਤਤਾਮ੍
ਜਿਸਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਕਟਾ ਦੇ ਕਿਲੇ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਐਰਾਵਤ ਵੀ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੇਕਯਾ ਵਾਂਗ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈਆਂ ਤੇ ਮੁੜ ਕੇ ਪੀੜਾ ਵਿਚ ਆ ਗਈਆਂ।
ਪ੍ਰਤਾਪੋਗ੍ਰੋष੍ਮਭਿਰ੍ ਯਸ੍ਯ ਕਲ੍ਪਕਾਲ ਇਵਾਬ੍ਧਯਃ । ਯਯੁਸ਼੍ ਸ਼ੋषੋਨ੍ਮੁਖਾਸ੍ ਸਪ੍ਤ ਤਪ੍ਤਤਾਂ ਕੁਪਿਤਾਕृਤੇਃ
ਜਿਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਤੀਬਰ ਗਰਮੀ, ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਉਹ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦਧ੍ਵਰਾਜ੍ਯਧੂਮਾਭ੍ਰਰਾਜਯੋ ਵਲਿਤਾਦ੍ਰਯਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕੋਟਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਦਾ ਕਵਚਤਾਂ ਯਯੁਃ
ਜਿਸਦੇ ਯਜਨ ਦੇ ਘੀ ਦੇ ਧੂੰਏਂ, ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਖੋਖਲੇ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਢਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਦृष੍ਟਿਦृਢਾਪਾਤਾਦ੍ ਅਨੁਪਾਤਕੁਲਾਚਲਾਃ । ਵਿਨਮਨ੍ਤਿ ਦਿਸ਼ਸ੍ ਸਰ੍ਵਾ ਲਤਾਃ ਫਲਨਤਾ ਇਵ
ਜਿਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪੈਣ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਲਤਾਵਾਂ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਝੁਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਲੀਲਾਵਿਜਿਤਨਿਸ਼੍ਸ਼ੇषਭੁਵਨਾਭੋਗਭੂषਣਃ । ਦਸ਼ਕੋਟੀਸ੍ ਸ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਹ, ਜਿਹੜਾ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰੰਗ-ਰਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦਸ ਕਰੋੜ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਥ ਗਚ੍ਛਤ੍ਸ੍ਵ੍ ਅਨਲ੍ਪੇषੁ ਯੁਗੇष੍ਵ੍ ਆਵਰ੍ਤਵृਤ੍ਤਿषੁ । ਸੁਰਾਸੁਰਮਹੌਘੇषੁ ਪ੍ਰੋਤ੍ਪਤਤ੍ਸੁ ਪਤਤ੍ਸੁ ਚ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲੰਘਦੇ ਗਏ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਝੰਡੇ ਉਭਰਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਰਹੇ,
ਅਜਸ੍ਰਮ੍ ਉਪਭੁਕ੍ਤੇषੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੋਦਰਵਰ੍ਤਿषੁ । ਭੋਗੇष੍ਵ੍ ਅਭਜਦ੍ ਉਦ੍ਵੇਗਂ ਬਡਿਰ੍ ਦਾਨਵਨਾਯਕਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੰਗ-ਰਲੀਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਗਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਡਿਰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਮੇਰੁਸ਼ृਙ੍ਗਸ਼ਿਖਾਦਨ੍ਤਦਿਗ੍ਧਵਾਤਾਯਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਏਕਦਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ੍ਵਯਂ ਸਂਸਾਰਸਂਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਕਿਮਨ੍ਤਮ੍ ਇਦਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਸ਼ਕ੍ਤਿਨੈਵ ਮਯਾਧੁਨਾ । ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਇਹ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਹਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਜੇ ਵੀ ਘਟੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਕੀ ਮੈਂ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਕਾਇਮ ਕਰ ਲਵਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਾਂ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਿੰਨੀ ਦੇਰ ਚੱਲੇਗਾ?
ਮਹਤਾ ਮਮ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਕਾਰਿਣਾ । ਕਿਂ ਵਾ ਭਵਤਿ ਭੁਕ੍ਤੇਨ ਭੂਰਿਭੋਗਾਤਿਭਾਰਿਣਾ
ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜ ਨਾਲ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੇ ਭਾਰੀ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਣ ਕੇ, ਕੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਆਪਾਤਮਾਤ੍ਰਮਧੁਰਮ੍ ਆਵਸ਼੍ਯਕਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਭੋਗੋਪਭੋਗਮਾਤ੍ਰਂ ਮੇ ਕਿਂ ਨਾਮੇਦਂ ਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਸਿਰਫ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਥਕਾਵਟ ਹੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਖ ਕਿਵੇਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਪੁਨਰ੍ ਦਿਨੈਕਕਲਨਾ ਸ਼ਾਰ੍ਵਰੀਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ ਪੁਨਃ । ਪੁਨਸ੍ ਤਾਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਲਜ੍ਜਾਯੈ ਨ ਤੁ ਤੁष੍ਟਯੇ
ਫਿਰ ਦਿਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਫਿਰ ਰਾਤ ਦਾ ਬੀਤਣਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹੀ ਕੰਮ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਲਾਜ਼ ਦੇ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ।
ਪੁਨਰ੍ ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯਤੇ ਕਾਨ੍ਤਾ ਪੁਨਰ੍ ਏਵ ਚ ਭੁਜ੍ਯਤੇ । ਸੇਯਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਜਨਕ੍ਰੀਡਾ ਲਜ੍ਜਾਯੈ ਮਹਤਾਮ੍ ਇਹ
ਫਿਰ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਨਾਲ ਸੁਖ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਤਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਹੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਤਮ੍ ਏਵ ਸ਼ੁਕ੍ਤਵਿਰਸਂ ਵ੍ਯਾਪਾਰੌਘਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਦਿਵਸੇ ਦਿਵਸੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਲਜ੍ਜਤੇ
ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਵਾਰ ਵਾਰ, ਉਹੀ ਸੁਆਦ-ਰਹਿਤ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖੀ ਸਿੱਲੀ ਚੱਖਣੀ—ਉਹ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ?
ਪੁਨਰ੍ ਦਿਨਂ ਪੁਨਾ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਪੁਨਃ ਕਾਰ੍ਯਪਰਮ੍ਪਰਾ । ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ ਅਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਯੇਯਂ ਵਿਡਮ੍ਬਨਾ
ਫਿਰ ਦਿਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਰਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਚਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਵਾਰ ਵਾਰ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਤਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਮਜ਼ਾਕ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਊਰ੍ਮਿਤਾਂ ਪੁਨਰ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ ਏਤਿ ਨਿਰੂਰ੍ਮਿਤਾਮ੍ । ਯਥਾ ਜਲਂ ਤਥੈਵਾਯਂ ਤਾਂ ਤਾਮ੍ ਏਤਿ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਜਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਕੰਮ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਕੰਮ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਚੇष੍ਟਿਤਾਕਾਰਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ ਇਯਂ ਕ੍ਰਿਯਾ । ਜਨਂ ਹਾਸਯਤਿ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਬਾਲਲੀਲੋਪਮਾ ਮੁਹੁਃ
ਇਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਕਰਤੂਤ, ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੀ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਵਾਂਗ ਹੱਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਕृਤਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਨਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਯਾ ਕृਤਕਾਰ੍ਯਯਾ । ਕੋ ऽਰ੍ਥਸ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਾਦृਸ਼ੋ ਯੇਨ ਪੁਨਃ ਕਰ੍ਮ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਵੀ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁੜ ਕਰਮਾਂ ਵੱਲ ਨਾ ਜਾਣਾ ਪਵੇ?
ਕਿਯਨ੍ਤਮ੍ ਅਥ ਵਾ ਕਾਲਮ੍ ਇਦਮ੍ ਆਡਮ੍ਬਰਂ ਮਹਤ੍ । ਇਹਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਅਨੁष੍ਠੇਯਂ ਕਿਂ ਯਾਵਤ੍ ਸਮਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਢੋਂਗ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕਰਦੇ ਰਹੀਏ, ਜਦ ਤੱਕ ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ?
ਅਨਨ੍ਤੇਯਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਕ੍ਰੀਡਾ ਵਸ੍ਤੁਸ਼ੂਨ੍ਯੈਵ ਵਸ੍ਤੁਤਃ । ਆਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਵ੍ਯਰ੍ਥਮ੍ ਅਨਰ੍ਥਪ੍ਰਸਵਾਰ੍ਥਿਭਿਃ
ਇਹ ਅੰਤਹੀਣ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਬੇਫ਼ਾਇਦਾ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਫਲਮ੍ ਏਕਂ ਮਹੋਦਾਰਂ ਨੇਹ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਤੀਤਰਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਾਮ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਇਥੇ ਮੈਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਸਿਰਫ਼ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਭੋਗਾਦ੍ ऋਤੇ ਕਿਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਰਮ੍ਯਮ੍ ਅਵਿਨਾਸ਼ਿ ਚ । ਏਤਤ੍ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਦਧ੍ਯੌ ਮਤ੍ਵੇਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਬਡਿਃ
ਆਨੰਦ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੋਵੇ? ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਬੜੀ ਨੇ ਜਲਦੀ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅਥਾਭ੍ਯੁਵਾਚਾਸੁਰਰਾਡ੍ ਆ ਸਂਸ੍ਮृਤਮ੍ ਇਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਆਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਮਨਸ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਥਂ ਸਭ੍ਰੂਭਙ੍ਗਂ ਵਿਮਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਫਿਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭੌਂਹ ਚੜਾ ਕੇ ਉਸ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।
ਪੁਰਾ ਕਿਲੇਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਪृष੍ਟੋ ऽਭੂਤ੍ ਸ ਵਿਰੋਚਨਃ । ਪਿਤਾ ਮਯਾਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਦृष੍ਟਲੋਕਪਰਾਵਰਃ
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇਥੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਰੋਚਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹਨ—ਆਤਮਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਚੁੱਕੇ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਥੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਯਥਾ ਸਕਲਦੁਃਖਾਨਾਂ ਸੁਖਾਨਾਂ ਚ ਮਹਾਮਤੇ । ਯਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਮਾਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਕੋ ऽਸੌ ਸੀਮਾਨ੍ਤ ਉਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਹੱਦ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਚੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਭ੍ਰਮ ਠੰਢੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਹੱਦ ਦੱਸੋ।