ਅਸਿ ਚੇਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਅਨ੍ਯੇषੁ ਯਾਤੇषੁ ਬਹੁਜਨ੍ਮਸੁ । ਯੇ ਬਨ੍ਧਵੋ ਯੇ ਵਿਭਵਾਃ ਕਿਂ ਤਾਨ੍ ਅਪਿ ਨ ਸ਼ੋਚਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਦੌਲਤਾਂ ਨੂੰ ਗੁਆਇਆ, ਕੀ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ?
ਬਭੂਵੁਸ੍ ਤੇ ਸੁਪੁष੍ਪਾਸੁ ਸ੍ਥਲੀषੁ ਮृਗਯੋਨਿषੁ । ਬਹਵੋ ਬਨ੍ਧਵੋ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ ਤਾਨ੍ ਕਥਂ ਨਾਨੁਸ਼ੋਚਸਿ
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਘਾਹ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸਨ। ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ?
ਬਭੂਵੁਸ੍ ਤੇ ਸਪਦ੍ਮਾਸੁ ਤਟੀष੍ਵ੍ ਅਮ੍ਬੁਧਿਯੋषਿਤਾਮ੍ । ਹਂਸਸ੍ਯ ਬਨ੍ਧਵੋ ਹਂਸਾਸ੍ ਤਾਨ੍ ਕਥਂ ਨਾਨੁਸ਼ੋਚਸਿ
ਕੰਵਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ, ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ, ਜਦ ਤੂੰ ਹੰਸ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਹੰਸ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸਨ। ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ?
ਬਭੂਵੁਸ੍ ਤੇ ਲਸਤ੍ਪਤ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਾਸੁ ਵਨਰਾਜਿषੁ । ਬਹਵੋ ਬਨ੍ਧਵੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ ਤਾਨ੍ ਕਥਂ ਨਾਨੁਸ਼ੋਚਸਿ
ਜੰਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਦਰਖ਼ਤ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਸਨ। ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ?
ਬਭੂਵੁਸ੍ ਤੇ ਮਹਾਭ੍ਰੇषੁ ਸ਼ਿਖਰੇषੁ ਮਹੀਭृਤਾਮ੍ । ਬਹਵੋ ਬਨ੍ਧਵਸ੍ ਸਿਂਹਾਸ੍ ਤਾਨ੍ ਕਥਂ ਨਾਨੁਸ਼ੋਚਸਿ
ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ, ਬਹੁਤ ਸਿੰਘ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਸਨ। ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ?
ਬਭੂਵੁਸ੍ ਤੇ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤੀषੁ ਸਰਸ੍ਸ੍ਵ੍ ਅਮ੍ਭੋਜਿਨੀषੁ ਚ । ਬਹਵੋ ਬਨ੍ਧਵੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਃ ਕਿਂ ਤਾਨ੍ ਅਪਿ ਨ ਸ਼ੋਚਸਿ
ਤੂੰ ਵਹਿੰਦੇ ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਤਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਮੱਛੀਆਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸੀ—ਕੀ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਬਭੂਵਿਥ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣੇषੁ ਕਪਿਲੋ ਵਨਵਾਨਰਃ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤੁਖਾਰੇषੁ ਪੁਣ੍ਡ੍ਰੇषੁ ਵਨਵਾਯਸਃ
ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਬਾਂਦਰ ਸੀ, ਤੁਖਾਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਪੁੰਡਰ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਂ ਸੀ।
ਹੇਹਯੇषੁ ਚ ਮਾਤਙ੍ਗਸ੍ ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤੇषੁ ਚ ਗਰ੍ਦਭਃ । ਸਾਲ੍ਵੇषੁ ਸਰਮਾਪੁਤ੍ਰਃ ਪਤਤ੍ਰੀ ਸ਼ਵਰਦ੍ਰੁਮੇ
ਹੇਹਯ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਹਾਥੀ ਸੀ, ਤ੍ਰਿਗਰਤ ਵਿੱਚ ਗਧਾ, ਸਾਲਵ ਵਿੱਚ ਸਰਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਸ਼ਵਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਸੀ।
ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਦ੍ਰੌ ਪਿਪ੍ਪਲੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਘੁਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹਾਵਟੇ । ਮਨ੍ਦਰੇ ਮਰ੍ਕਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਾਜ੍ ਜਾਤੋ ऽਸਿ ਕਨ੍ਦਰੇ
ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤੇ ਤੂੰ ਪੀਪਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਬਣਿਆ, ਵੱਡੇ ਬਰਗਦ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਬਾਂਦਰ, ਤੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਨਮਿਆ।
ਕੋਸਲੇषੁ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਙ੍ਗੇषੁ ਤਿਤ੍ਤਿਰਿਃ । ਅਸ਼੍ਵੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੁਖਾਰੇषੁ ਜਾਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦ੍ ਵਨੇ
ਕੋਸਲ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੋਇਆ, ਵੰਗ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਟਿੱਟਰੀ ਬਣਿਆ, ਤੁਖਾਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਘੋੜਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਯਃ ਕੀਟਸ੍ ਤਾਲਕਨ੍ਦਾਨ੍ਤਰ੍ ਦਂਸ਼ਕੋ ਯ ਉਦੁਮ੍ਬਰੇ । ਯਃ ਪ੍ਰਾਜਿਕੋ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਵਨੇ ਸ ਤ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰ ਮਮਾਨੁਜਃ
ਜੋ ਤੂੰ ਤਾਲ ਦੇ ਜੜ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਸੀ, ਅੱਡੂਮਬਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡਸਣ ਵਾਲਾ ਮੱਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੋਰ ਸੀ—ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹੈਂ।
ਹਿਮਵਤ੍ਕਨ੍ਦਰਾਭੂਰ੍ਜਤਰੁਤ੍ਵਗ੍ਰਨ੍ਧ੍ਰਕੋਟਰੇ । ਪਿਪੀਲਕੋ ਯष੍ षਣ੍ ਮਾਸਾਨ੍ ਸੋ ऽਯਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨੁਜੋ ਮਮ
ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਭੂਰਜ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਲ ਦੇ ਚੀਰੇ ਵਿੱਚ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਚੀਟੀ—ਉਹ ਤੂੰ ਹੀ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ।
ਸੁਹ੍ਮਸੀਮਾਨ੍ਤਕੁਗ੍ਰਾਮਗੋਮਯੇ ਯਸ਼੍ ਚ ਵृਸ਼੍ਚਿਕਃ । ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਸਾਧੋ ਸੋ ऽਯਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨੁਜੋ ਮਮ
ਸੁਹਮ ਦੇ ਸੀਮਾਂਤ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਗੋਮੈ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਸਾਲ ਤੇ ਅੱਧਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬਿਚੂ—ਸਾਧੂ, ਉਹ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ।
ਪੁਲਿਨ੍ਦੀਸ੍ਤਨਪੀਠੇषੁ ਨਿਲੀਨਂ ਯੇਨ ਕਾਨਨੇ । षਟ੍ਪਦੇਨੇਵ ਪਦ੍ਮੇषੁ ਸੋ ऽਯਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨੁਜੋ ਮਮ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਲਿੰਦ ਦੀ ਔਰਤ ਦੇ ਸਤਨ ਉੱਤੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜੋ ਮਧੁਮੱਖੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਕਮਲ ਵਿਚ ਲੁਕਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ।
ਏਤਾਸ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯਾਸੁ ਚਾਨ੍ਯਾਸੁ ਬਹ੍ਵੀषੁ ਜਨਯੋਨਿषੁ । ਜਾਤੋ ऽਸਿ ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਪੁਰਾ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਇਸ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਥਂ ਤਵਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਵਾਸਨਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਸ਼ੁਦ੍ਧਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤੇ ਤੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ, ਸੂਖਮ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਸਚੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਮਮਾਪਿ ਬਹ੍ਵ੍ਯੋ ਬਹੁਧਾ ਯੋਨਯੋ ਮੋਹਮਨ੍ਥਰਾਃ । ਸਮਤੀਤਾਸ੍ ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਤਾ ਜ੍ਞਾਨੋਦਿਤਯਾ ਦृਸ਼ਾ
ਮੈਂ ਵੀ ਅਨੇਕਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ, ਮੋਹ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ, ਗੁਜ਼ਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹਾਂ; ਅੱਜ ਗਿਆਨ ਦੀ ਉਜਲੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤੇषੁ ਸ਼ੁਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਹਂਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਰਿਤ੍ਤਟੇ । ਪਕ੍ਕਣੇ ਵਾਯਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਾਤੋ ऽਹਮ੍ ਇਹ ਕਾਨਨੇ
ਤ੍ਰਿਗਰਤ ਵਿੱਚ ਤੋਤਾ ਬਣ ਕੇ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਹੰਸ ਬਣ ਕੇ, ਪੱਕਣੇ ਵਿੱਚ ਕਾਂ ਬਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਲਿਨ੍ਦਤਾਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਙ੍ਗੇषੁ ਵृਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍ । ਉष੍ਟ੍ਰਤ੍ਵਮ੍ ਅਤਿਵਾਹ੍ਯਾਦ੍ਰੌ ਜਾਤੋ ऽਹਮ੍ ਇਹ ਕਾਨਨੇ
ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਪਲਿੰਦ ਬਣ ਕੇ, ਵੰਗ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖ ਬਣ ਕੇ, ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਉਠ ਬਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ ਚਾਤਕੋ ਹਿਮਗਿਰੌ ਯੋ ਰਾਜਾ ਪੁਣ੍ਡ੍ਰਮਣ੍ਡਲੇ । ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਯਸ੍ ਸਹ੍ਯਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਸ ਏਵੇਹ ਤਵਾਗ੍ਰਜਃ
ਜੋ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਾਤਕ ਪੰਛੀ ਸੀ, ਪੁੰਡਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਹਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਘ ਸੀ—ਉਹ ਹੀ ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਹੈ।
ਯੋ ਗृਧ੍ਰੋ ਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਯੋ ਮृਗੋ ਮਾਸਪਞ੍ਚਕਮ੍ । ਯਸ੍ ਸਮਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸਿਂਹਸ੍ ਸ ਏਵੇਹ ਤਵਾਗ੍ਰਜਃ
ਜੋ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਗਿੱਧ ਸੀ, ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਹਿਰਣ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਿੰਘ ਸੀ—ਉਹ ਹੀ ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਧ੍ਰਗ੍ਰਾਮਚਕੋਰੇਣ ਤੁਖਾਰਨृਪਵਾਜਿਨਾ । ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲਾਚਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮਯੇਦਂ ਤਵ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਅੰਧਰਾ ਪਿੰਡ ਦੇ ਚਕੋਰੇ ਦੀ ਕਾਇਆ ਵਿਚ, ਤੁਖਾਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘੋੜੇ ਵਜੋਂ, ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਅਚਾਰਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਵਿਧਸਂਰਮ੍ਭਾ ਵਿਵਿਧਾਚਾਰਚੇष੍ਟਿਤਾਃ । ਵਿਲਾਸਾ ਜਨ੍ਮਨਾਂ ਭ੍ਰਾਤਸ੍ ਸ੍ਮਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਾ ਮਯਾ
ਜੀਵਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਤਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਲਣ-ਚਲਣ ਤੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ, ਭਰਾ, ਮੈਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਵਾਂਗੇ ਯਾਦ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸ੍ਥਿਤੇ ਜਗਜ੍ਜਾਤਾਵ੍ ਆਵਯੋਸ਼੍ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਗਤਾਃ । ਪਿਤਰੋ ਮਾਤਰਸ਼੍ ਚੈਵ ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ ਸੁਹृਦਸ੍ ਤਥਾ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਸਾਡੀ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਸੈਂਕੜੇ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਭਰਾ ਤੇ ਦੋਸਤ ਆਏ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।
ਕਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਸਮਨੁਸ਼ੋਚਾਵੋ ਨ ਸ਼ੋਚਾਵਸ਼੍ ਚ ਕਾਨ੍ ਅਪਿ । ਬਨ੍ਧੂਨ੍ ਕਿਂ ਵਾਪਿ ਸ਼ੋਚਾਵ ਈਦृਸ਼੍ਯ੍ ਏਵ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਲਈ ਅਸੀਂ ਦੁਖ ਕਰੀਏ, ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਾ ਕਰੀਏ? ਜਾਂ ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਦੁਖ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਇੰਨੀ ਹੀ ਹੈ?
ਅਨਨ੍ਤਾਃ ਪਿਤਰੋ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨਨ੍ਤਾਸ਼੍ ਚ ਮਾਤਰਃ । ਇਹ ਸਂਸਾਰਿਣਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਵਨਪਾਦਪਪਰ੍ਣਵਤ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਬੇਅੰਤ ਪਿਤਾ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬੇਅੰਤ ਮਾਵਾਂ ਵੀ; ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ।
ਕਿਂ ਪ੍ਰਮਾਣਮ੍ ਅਤਃ ਪੁਤ੍ਰ ਦੁਃਖਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਸੁਖਸ੍ਯ ਵਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਿष੍ਠਾਵਸ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥਤਾਂ ਗਤੌ
ਪੁੱਤਰ, ਇੱਥੇ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਸੁਖ ਦੀ ਕੋਈ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਓ ਅਪਣੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੀਏ।
ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਭਾਵਨਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨਸ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਇਤਿ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਤਾਂ ਗਤਿਂ ਗਚ੍ਛ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਾਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਗਤਿਕੋਵਿਦਾਃ
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ 'ਮੈਂ ਹਾਂ' ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾ। ਉਹੀ ਰਾਹ ਪਕੜ, ਜਿਸ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਇਹਾਜਵਞ੍ਜਵੀਭਾਵਂ ਪਤਨੋਤ੍ਪਤਨਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਨਾਨੁਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਸੁਧਿਯਸ਼੍ ਚਿਕਿਤ੍ਸਨ੍ਤੇ ਚ ਕੇਵਲਮ੍
ਇੱਥੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਅਤੇ ਅਸਥਿਰਤਾ ਨੂੰ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸਮਝ ਕੇ ਹੀ ਨਿਭਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਭਾਵਾਭਾਵਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਜਰਾਮਰਣਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਸਂਸ੍ਮਰਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਵ੍ਯਗ੍ਰੋ ਮਾ ਵਿਮੂਢਮਨਾ ਭਵ
ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਜੋ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾਂ ਬੁਢਾਪਾ ਛੂਹ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਂ ਮੌਤ। ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖ, ਤੇ ਭਟਕਣ ਨਾ ਦੇ।