ਤਸ੍ਯੈਕਦੇਸ਼ੇ ਵਿਤਤੇ ਰਤ੍ਨਸਾਨੌ ਮਨੋਰਮੇ । ਮੁਨਿਭਿਸ੍ ਸ੍ਨਾਨਪਾਨਾਰ੍ਥਂ ਵ੍ਯੋਮਗਙ੍ਗਾਵਤਾਰਿਤਾ
ਉਸ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਪੀਣ ਲਈ ਅਸਮਾਨੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਿਆਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਯਾਸ੍ ਤੁ ਤੀਰੇ ਵਿਕਸਿਤਦ੍ਰੁਮੇ । ਰਤ੍ਨਾਦ੍ਰਿਤਟਵਿਦ੍ਯੋਤਕਚਤ੍ਕਨਕਪਙ੍ਕਜੇ
ਉਸ ਸੁਰਗਾਂਦੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖਾਂ ਹੇਠ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਕਮਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਸੀਦ੍ ਅਭ੍ਯੁਦਿਤਜ੍ਞਾਨਸ੍ ਤਪੋਰਾਸ਼ਿਰ੍ ਉਦਾਰਧੀਃ । ਮੁਨਿਰ੍ ਦੀਰ੍ਘਤਪਾ ਨਾਮ ਤਪੋਮੂਰ੍ਤਿਮ੍ ਇਵਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ ਇਕ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੀਰਘਤਪ ਨਾਮ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸਦਾ ਗਿਆਨ ਨਵਾਂ ਨਵਾਂ ਉੱਗਿਆ ਸੀ।
ਮੁਨੇਰ੍ ਬਭੂਵਤੁਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵੌ ਪੁਤ੍ਰਾਵ੍ ਇਨ੍ਦੁਸੁਨ੍ਦਰੌ । ਪੁਣ੍ਯਪਾਵਨਨਾਮਾਨੌ ਦ੍ਵੌ ਕਚਾਵ੍ ਇਵ ਵਾਕ੍ਪਤੇਃ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਚੰਨ ਵਰਗੇ ਸੋਹਣੇ, ਨਾਮ ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਪਾਵਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਦੋ ਜੂੜੇ ਵਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ ਚੈਕਯਾ । ਉਵਾਸ ਸਰਿਤਸ੍ ਤੀਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਫਲਪਾਦਪੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਇਕ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਫਲਦਾਰ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਅਥ ਕਾਲੇ ਤਯੋਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਯੋਰ੍ ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ ਅਭੂਤ੍ । ਪੁਣ੍ਯਨਾਮਾ ਵਯੋਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਗੁਣਜ੍ਯੇष੍ਠਸ਼੍ ਚ ਰਾਘਵ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਣਿਆ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ।
ਪਾਵਨੋ ऽਰ੍ਧਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋ ऽਭੂਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਸਨ੍ਧ੍ਯਾਮ੍ਬੁਜਂ ਯਥਾ । ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਾਦ੍ ਅਤਿਗਤੋ ਨਾਨ੍ਤਃ ਪਦਂ ਲੋਲਮ੍ ਇਵਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਪਾਵਨ ਅਜੇ ਅੱਧਾ ਜਾਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਕਮਲ। ਉਹ ਮੂਰਖਤਾ ਤੋਂ ਪਾਰ ਤਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਅਜੇ ਵੀ ਅੰਦਰੋਂ ਅਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਡੋਲ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ਵਹਤ੍ਯ੍ ਅਕਲਿਤੇ ਕਾਲੇ ਕਲਿਤਕਾਰਣੇ । ਸਂਵਤ੍ਸਰਗਣੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਦੀਨੇ ਦੇਹੇ ਗਤਾਯੁषਿ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਈ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਮਰ ਮੁਕਣ ਵਾਲੀ ਹੋਈ,
ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਙ੍ਗੁਰਭੂਤਾਢ੍ਯਾਦ੍ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਭਰਭੀषਣਾਤ੍ । ਰਤਿਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਂਸਾਰਾਜ੍ ਜਰਾਜਰ੍ਜਰਜੀਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨਾਸਵੰਤ, ਭਾਰੀਆਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਮਨ ਹਟਾ ਲਿਆ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਉਕਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਨਾਲ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਕਲਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਣੀਨੀਡਂ ਦੇਹਂ ਦੀਰ੍ਘਤਪਾ ਮੁਨਿਃ । ਜਹੌ ਗਿਰਿਗੁਹਾਗੇਹੇ ਭਾਰਂ ਵੈਵਧਿਕੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਦੇ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਘੋਸਲਾ ਸੀ, ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਜ਼ਦੂਰ ਭਾਰੀ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਕਲਨਾਰਮ੍ਭਂ ਚੇਤ੍ਯਰਿਕ੍ਤਚਿਦਾਸ੍ਪਦਮ੍ । ਪਦਂ ਜਗਾਮ ਨੀਰਾਗਂ ਪੁष੍ਪਗਨ੍ਧ ਇਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਹ ਇੰਝ ਇਕ ਅਜਿਹੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਵਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਸੁੱਚਾ ਚੇਤਨ ਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਬਰ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮੁਨੇਰ੍ ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਵਿਲੁਠਿਤਂ ਭੂਮੌ ਵਿਨਾਲਮ੍ ਇਵ ਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਮੁਨੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਲਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਡੰਡ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਕਮਲ।
ਚਿਰਮ੍ ਅਭ੍ਯਸ੍ਤਯਾ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਤਿਵਿਤੀਰ੍ਣਯਾ । ਤਤ੍ਯਾਜ ਤਨੁਮ੍ ਅਮ੍ਲਾਨਾਂ षਟ੍ਪਦੀ ਪਦ੍ਮਿਨੀਮ੍ ਇਵ
ਜੋ ਪਤਨੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਜੋਗ ਦੀ ਕਸਰਤ ਕਰਦੀ ਆਈ ਸੀ ਤੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸੁੱਕੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਕਮਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਏਵਾਨੁਯਯੌ ਜਨਸ੍ਯਾਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਗਤਮ੍ । ਪ੍ਰਭਾਗਗਨਕੋਸ਼ਸ੍ਥਮ੍ ਅਸ੍ਤਂ ਯਾਤਮ੍ ਇਵੋਡੁਪਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਓਝਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣ ਦੀ ਲਕੀਰ ਚੰਨ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਗੁੰਬਦ ਵਿੱਚ ਲੁਕਦੇ ਹੋਏ ਪੀਛੇ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ੍ ਤੁ ਗਤਯੋਰ੍ ਔਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਕਰ੍ਮਣਿ । ਪੁਣ੍ਯ ਏਵ ਸ੍ਥਿਤੇ ऽਵ੍ਯਗ੍ਰੇ ਪਾਵਨੋ ਦੁਃਖਮ੍ ਆਯਯੌ
ਜਦੋਂ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਾਵਨ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸ਼ੋਕੋਪਹਤਚਿਤ੍ਤੋ ऽਸੌ ਭ੍ਰਮਨ੍ ਕਾਨਨਵੀਥਿषੁ । ਜ੍ਯਾਯਾਂਸਮ੍ ਅਨਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਪਾਵਨੋ ਵਿਲਲਾਪ ਹ
ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪਾਵਨ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਸਤੇ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਵੱਲ ਵੀ ਨਾ ਤੱਕਦਾ, ਰੋਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਥੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ ਉਦਾਰਧੀਃ । ਆਯਯੌ ਵਿਪਿਨੇ ਪੁਣ੍ਯਃ ਪਾਵਨਂ ਸ਼ੋਕਲਾਲਸਮ੍
ਫਿਰ, ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਪੁੰਨ, ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾਵਨ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਜੋ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਿਂ ਪੁਤ੍ਰ ਘਨਤਾਂ ਸ਼ੋਕਂ ਨਯਸ੍ਯ੍ ਆਨ੍ਧ੍ਯੈਕਕਾਰਣਮ੍ । ਬਾष੍ਪਧਾਰਾਕਰਂ ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਇਹ ਗਮ ਕਿਉਂ ਇੰਨਾ ਵਧਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਤਾਂ ਮੋਹੜੇ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗੂ ਡਰਾਉਣੀ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ.
ਪਿਤਾ ਤਵ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਗਤਸ੍ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤ੍ਵਦਮ੍ਬਯਾ । ਸ੍ਵਾਮ੍ ਏਵ ਪਰਮਾਂ ਆਤ੍ਮਪਦਵੀਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਨਾਮਿਕਾਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੋਖਸ਼ ਆਖਦੇ ਹਨ.
ਤਤ੍ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੂਨਾਂ ਤਦ੍ ਰੂਪਂ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਸ੍ਵਂ ਭਾਵਮ੍ ਅਭਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨੇ ਕਿਂ ਪਿਤਰ੍ਯ੍ ਅਭਿਸ਼ੋਚਸਿ
ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਰੂਪ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਹਸਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਲਈ ਕਿਉਂ ਦੁੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਕਿਮ੍ ਈਦृਸ਼ੀ ਤ੍ਵਯਾ ਬਦ੍ਧਾ ਭਾਵਨੇਹ ਵਿਮੋਹਜਾ । ਸਂਸਾਰੇ ਯਦ੍ ਅਸ਼ੋਚ੍ਯੋ ऽਪਿ ਤ੍ਵਯਾ ਤਾਤੋ ऽਨੁਸ਼ੋਚ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਭਰਮ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪਿਤਾ ਲਈ ਦੁੱਖ ਕਰਨਾ ਲੋੜੀਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ.
ਨ ਸੈਵ ਭਵਤੋ ਮਾਤਾ ਨਾਸਾਵ੍ ਏਵ ਪਿਤਾ ਤਵ । ਨ ਭਵਾਨ੍ ਏਵ ਤਨਯਸ੍ ਤਯੋਰ੍ ਨਿਸ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯਪੁਤ੍ਰਯੋਃ
ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਉਹ ਤੇਰਾ ਅਸਲ ਪਿਓ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ।
ਮਾਤਾਪਿਤृਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਮਤੀਤਾਨਿ ਤੇ ਸੁਤ । ਬਹੂਨ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬੁਪ੍ਰਵਾਹਸ੍ਯ ਨਿਮ੍ਨਾਨੀਵ ਵਨੇ ਵਨੇ
ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਵਾਂ ਤੇ ਪਿਉਂ ਪਿੱਛੇ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕਈ ਥਾਂ ਥਾਂ ਉਤਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸਙ੍ਖ੍ਯਪੁਤ੍ਰਯੋਰ੍ ਨੈਵ ਭਵਾਨ੍ ਏਵ ਸੁਤਸ੍ ਤਯੋਃ । ਸਰਿਤ੍ਤਰਙ੍ਗਵਤ੍ ਪੁਤ੍ਰ ਗਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਗਣਾ ਨृਣਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਨਦੀ ਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਤ੍ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ ਅਤੀਤਾਨਿ ਪੁਤ੍ਰਲਕ੍ਸ਼ਾਣ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ । ਪਤ੍ਤ੍ਰਕੋਰਕਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਲਤਾਪਾਦਪਯੋਰ੍ ਇਵ
ਸਾਡੇ ਮਾਪਿਆਂ ਲਈ ਲੱਖਾਂ ਪੁੱਤਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਲਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਨਵੇਂ ਕੋਪਲੇਂ ਦੇ ਝੁੰਡ।
ਮਿਤ੍ਰਬਾਨ੍ਧਵਵृਨ੍ਦਾਨਿ ਜਨ੍ਤੋਰ੍ ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ । ऋਤਾਵ੍ ऋਤਾਵ੍ ਅਤੀਤਾਨਿ ਫਲਾਨੀਵ ਮਹਾਤਰੋਃ
ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਜਾਣਾ ਹੀ ਹੈ।
ਸ਼ੋਚਨੀਯਾ ਯਦਿ ਸ੍ਨੇਹਾਨ੍ ਮਾਤਾਪਿਤृਸੁਤਾਸ੍ ਸੁਤ । ਤਦ੍ ਅਤੀਤਾ ਨ ਸ਼ੋਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਿਮ੍ ਅਜਸ੍ਰਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਤੇ ਪੁੱਤਾਂ ਲਈ ਸਨੇਹ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੰਘ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਰੋੰਦਾ—ਫਿਰ ਅਣਗਿਣਤ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਤੱਕ ਰੋਣਾ ਕਿਉਂ?
ਪ੍ਰਪਞ੍ਚੋ ऽਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਜਾਗਤੋ ਭ੍ਰਮਃ । ਪਰਮਾਰ੍ਥੇਨ ਤੁ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਿਤ੍ਰਂ ਨ ਬਾਨ੍ਧਵਃ
ਏ ਮਹਾਨ ਭਾਈ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਗਦੇ ਮਨ ਦੀ ਭੁਲਾਵਾ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ, ਸਮਝਦਾਰ ਲਈ ਨਾ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ।
ਮਨਾਗ੍ ਅਪੀਹ ਹਿ ਭ੍ਰਾਤਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥੇ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਮਹਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਚਿਰਾਤ੍ ਤਪ੍ਤੇ ਮਰਾਵ੍ ਇਵ ਪਯੋਲਵਃ
ਭਰਾ, ਇੱਥੇ ਅਸਲ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਵੀ ਹਕੀਕਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਯਤਨ ਕਰੀਏ, ਇਹ ਮਾਰੂਥਲ ਵਿੱਚ ਇਕ ਬੂੰਦ ਪਾਣੀ ਵਰਗੀ ਹੀ ਹੈ।
ਏਤਾ ਯਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਸੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ ਛਤ੍ਤ੍ਰਚਾਮਰਚਞ੍ਚਲਾਃ । ਸ੍ਵਪ੍ਨ ਏਵ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਦਿਨਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਪਞ੍ਚ ਵਾ
ਏਹ ਜੋ ਤੂੰ ਛਤਰੀਆਂ, ਪੰਖੇ ਤੇ ਹੋਰ ਰੌਣਕਾਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਨ।