ਅਨਰ੍ਥਗਹਨਾਸ਼੍ ਚਾਰ੍ਥਾ ਵ੍ਯਰ੍ਥਾਰ੍ਥਨਕਦਰ੍ਥਨਾਃ । ਦਿਸ਼ਨ੍ਤੋ ਦੁਃਖਸਂਰਮ੍ਭਸਹਿਤਾ ਆਹਿਤਾਪਦਃ
ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੱਭੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਲਕੜੀ ਦੀ ਖੋਜ ਸਿਰਫ਼ ਫ਼ੋਕਤ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਪਾਸੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਹੰਗਾਮੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਲੱਦੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਫਲਬਨ੍ਧੀਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਨਾਨਾਚਾਰਮਯਾਨਿ ਚ । ਸੁਖਦੁਃਖਾਵਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਤਾਨਿ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ
ਕਰਮ ਜੋ ਫਲ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੀਤਾਂ ਵਿਚ ਬਣੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਰਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਦृष੍ਟਿਮ੍ ਅਵष੍ਟਭ੍ਯ ਧ੍ਯੇਯਤ੍ਯਾਗਵਿਲਾਸਿਨੀਮ੍ । ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਤਯਾ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਲੋਕੇ ਵਿਹਰ ਰਾਘਵ
ਪੂਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਛੱਡਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਜੀਉ, ਰਾਘਵ।
ਅਨ੍ਤਸ੍ ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਰ੍ਵਾਸ਼ੋ ਵੀਤਰਾਗੋ ਵਿਵਾਸਨਃ । ਬਹਿਸ੍ ਸਰ੍ਵਸਮਾਚਾਰੋ ਲੋਕੇ ਵਿਹਰ ਰਾਘਵ
ਅੰਦਰੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਬਾਹਰੋਂ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਜੀਉ, ਰਾਘਵ।
ਉਦਾਰਃ ਪੇਸ਼ਲਾਚਾਰਸ੍ ਸਰ੍ਵਾਚਾਰਾਨੁਵृਤ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਅਨ੍ਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਪਰਿਤ੍ਯਾਗੀ ਲੋਕੇ ਵਿਹਰ ਰਾਘਵ
ਉੱਚਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਰੀਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਜੀਉ, ਰਾਘਵ।
ਪ੍ਰਵਿਚਾਰ੍ਯ ਦਸ਼ਾਸ੍ ਸਰ੍ਵਾ ਯਦ੍ ਅਤੁਚ੍ਛਤਰਂ ਪਦਮ੍ । ਤਦ੍ ਏਵ ਭਾਵੇਨਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਲੋਕੇ ਵਿਹਰ ਰਾਘਵ
ਰਾਘਵ, ਜਦ ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਣਮਤਲਬੀ ਤੇ ਛੋਟਾ ਪਦ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਮ੍ ਆਦਾਯ ਬਹਿਰ੍ ਆਸ਼ੋਨ੍ਮੁਖੇਹਿਤਃ । ਬਹਿਸ੍ ਤਪ੍ਤੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਆਸ਼ੀਤੋ ਲੋਕੇ ਵਿਹਰ ਰਾਘਵ
ਰਾਘਵ, ਅੰਦਰੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ, ਪਰ ਬਾਹਰੋਂ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਹਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰ; ਬਾਹਰੋਂ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੰਦਰੋਂ ਠੰਢਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ।
ਬਹਿਃ ਕृਤ੍ਰਿਮਸਂਰਮ੍ਭੋ ਹृਦਿ ਸਂਰਮ੍ਭਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਕਰ੍ਤਾ ਬਹਿਰ੍ ਅਕਰ੍ਤਾਨ੍ਤਰ੍ ਲੋਕੇ ਵਿਹਰ ਰਾਘਵ
ਰਾਘਵ, ਬਾਹਰੋਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ, ਪਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਬੇਚੈਨੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿ; ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਨਾ ਕਰਤਾ ਬਣ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ।
ਜ੍ਞਾਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਾਵਾਨਾਂ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਆਨ੍ਤਰਮ੍ । ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਲੋਕੇ ਵਿਹਰ ਰਾਘਵ
ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੱਚਾਈ ਜਾਣ ਲੈ ਹੈ; ਉਸ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ।
ਕृਤ੍ਰਿਮੋਲ੍ਲਾਸਹਰ੍षਸ੍ਥਃ ਕृਤ੍ਰਿਮੋਦ੍ਵੇਗਦੂषਣਃ । ਕृਤ੍ਰਿਮਾਰਮ੍ਭਸਂਰਮ੍ਭੋ ਲੋਕੇ ਵਿਹਰ ਰਾਘਵ
ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਬਣਾਵਟੀ ਜਤਨ ਤੇ ਉੱਦਮ ਨਾਲ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਫਿਰੋ, ਰਾਘਵ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਹਙ੍ਕृਤਿਰ੍ ਆਸ਼੍ਵਸ੍ਤਮਤਿਰ੍ ਆਕਾਸ਼ਸ਼ੋਭਨਃ । ਅਗृਹੀਤਕਲਙ੍ਕਾਙ੍ਕੋ ਲੋਕੇ ਵਿਹਰ ਰਾਘਵ
ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਕਰ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਕੋਈ ਦਾਗ ਨਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਫਿਰੋ, ਰਾਘਵ।
ਆਸ਼ਾਪਾਸ਼ਸ਼ਤੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤਸ੍ ਸਮਸ੍ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਵृਤ੍ਤਿषੁ । ਬਹਿਃ ਪ੍ਰਕृਤਕਾਰ੍ਯਸ੍ਥੋ ਲੋਕੇ ਵਿਹਰ ਰਾਘਵ
ਸੌਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸਮ ਰਹੋ, ਬਾਹਰੋਂ ਆਮ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਫਿਰੋ, ਰਾਘਵ।
ਨ ਬਨ੍ਧੋ ऽਸ੍ਤਿ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ऽਸ੍ਤਿ ਦੇਹਿਨਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਃ । ਮਿਥ੍ਯੇਯਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲਸ਼੍ਰੀਸ੍ ਸਂਸਾਰਪਰਿਵਰ੍ਤਨਾ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਲਈ ਨਾ ਬੰਧਨ ਹੈ ਨਾ ਮੁਕਤੀ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਬਦਲਾਵੀ ਇਕ ਝੂਠੀ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ।
ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਇਦਂ ਮੋਹਾਜ੍ ਜਗਦ੍ ਰਾਘਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਜਨਿਤਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਸ੍ਫਾਰੇ ਜਲਂ ਤੀਵ੍ਰਾਤਪੇ ਯਥਾ
ਰਾਘਵ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਭਟਕਾਵਾ ਹੈ ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਮਿਰਾਗ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਮਨ ਦੀ ਪੱਕੀ ਧਾਰਨਾ ਨਾਲ ਇਹ ਭਟਕਾਵਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਬਦ੍ਧਸ੍ਯੈਕਰੂਪਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਗਸ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਕਥਮ੍ । ਬਨ੍ਧਸ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਦਭਾਵੇ ਤੁ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਕਸ੍ਯ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਜੋ ਆਤਮਾ ਹਰ ਥਾਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਤੇ ਬਿਨਾ ਬੰਧਨ ਦੇ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਬੰਧਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦ ਬੰਧਨ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਕਿਸ ਦੀ ਹੋਵੇਗੀ?
ਅਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਨਜਾਤੇਯਂ ਸਾਂਸਾਰੀ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਆਤਤਾ । ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤਿ ਰਜ੍ਜ੍ਵਾਮ੍ ਇਵ ਭੁਜਙ੍ਗਧੀਃ
ਇਹ ਸੰਸਾਰੀ ਭਟਕਾਵਾ ਅਸਲ ਸੱਚ ਦੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਸੱਚ ਦੀ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਭਟਕਾਵਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਸੱਪ ਸਮਝਣ ਦੀ ਭੁੱਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਮ੍ ਅਨਯਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ ਧਿਯਾ । ਜਾਤੋ ऽਸਿ ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰੋ ਵ੍ਯੋਮਵਤ੍ ਤਿष੍ਠ ਨਿਰ੍ਮਲਃ
ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਸੱਚ ਇਸ ਨਜ਼ੁਕ ਸਮਝ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ—ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਰਹਿ।
ਨਾਸਿ ਚੇਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਅਖਿਲਾਸ੍ ਸੁਹृਦ੍ਬਾਨ੍ਧਵਭਾਵਨਾਃ । ਸਨ੍ਤ੍ਯਜਾਸਤ੍ਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ਯ ਕਾ ਨਾਮ ਕਿਲ ਭਾਵਨਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਉਹ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਛੱਡ ਦੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ?
ਅਸਿ ਚੇਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਸਤ੍ਤ੍ਵਵਾਨ੍ ਅਨੁਮੀਯਸੇ । ਇਦਮ੍ਪ੍ਰਥਮਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਰਮਾਦ੍ ਅਸਿ ਕਾਰਣਾਤ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਉਹ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੌਜੂਦ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਕਾਰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ.
ਭੋਗਬਨ੍ਧੁਜਗਦ੍ਭਾਵੈਃ ਕਰ੍ਮਭਿਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੂਭੈਃ । ਆਤ੍ਮਨੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਃ ਕਿਮ੍ ਏਨਮ੍ ਅਨੁਸ਼ੋਚਸਿ
ਆਤਮਾ ਦਾ ਸੁਖ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਦੁਨੀਆ ਜਾਂ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ ਹੈਂ?
ਆਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵੈਕਸਾਰੋ ऽਹਮ੍ ਇਤਿ ਜਾਤਧਿਯੋ ਭਵੈਃ । ਨ ਤੇ ਰਾਮਾਸ੍ਤਿ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਃ ਕਿਂ ਬਿਭੇषਿ ਜਗਦ੍ਭ੍ਰਮਾਤ੍
ਰਾਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦੇ ਅਸਲ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਡਰਦਾ ਹੈਂ?
ਅਜਾਤਸ੍ਯ ਸਤੋ ਬਨ੍ਧੋਰ੍ ਬਨ੍ਧੁਦੁਃਖਸੁਖਕ੍ਰਮੈਃ । ਕਸ੍ ਤੇ ਰਾਘਵ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧੋ ਯਦ੍ ਏਤਾਨ੍ ਅਨੁਸ਼ੋਚਸਿ
ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਦੇ ਲੜੀ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਕੀ ਵਾਸਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਤ੍ਵਂ ਚੇਦ੍ ਬਭੂਵਿਥ ਪੁਰਾ ਤਥੇਦਾਨੀਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਯਦ੍ਯ੍ ਅਥੇਹ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸੀਤਿ ਜ੍ਞਾਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਵੀ ਹੈਂ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਹੇਗਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲੈ ਹੈਂ।
ਤਦ੍ ਅਨਨ੍ਤਤਰਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਗ੍ਯੋਨਿਗਣਸਂਸ੍ਤੁਤਾਨ੍ । ਬਨ੍ਧੂਨ੍ ਅਤੀਤਾਨ੍ ਸੁਬਹੂਨ੍ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਨਾਨੁਸ਼ੋਚਸਿ
ਅਣਗਿਣਤ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਡੇਰੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਲੰਘ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ?
ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਤਥੇਦਾਨੀਂ ਬਭੂਵਿਥ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਯਦਿ ਰਾਮ ਤਥਾਪਿ ਤ੍ਵਂ ਸਦ੍ਰੂਪਃ ਕਿਂ ਵਿਮੁਹ੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਹੁਣ ਵੀ ਹੈਂ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਹੇਗਾ; ਪਰ ਹੇ ਰਾਮ, ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਸੁਰਤ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਿਉਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਪੁਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾਦ੍ਯ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚ ਭੂਯਸ਼੍ ਚੇਨ੍ ਨ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਤਥਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੀਣਸਂਸਾਰਃ ਕਿਮਰ੍ਥਮ੍ ਅਨੁਸ਼ੋਚਸਿ
ਜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਹੁਣ ਵੀ ਹੈਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਸੰਸਾਰੀ ਗਿਰਫ਼ ਘੱਟ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਦੁਃਖਿਤਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਕृਤੇ ਜਾਗਤੇ ਕ੍ਰਮੇ । ਨ ਚੈਵ ਮੁਦਿਤਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਕਾਰ੍ਯਾਨੁਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਸਹੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਰਾਮ ਸੁਖਿਤਾਮ੍ ਅਪਿ ਮਾ ਵ੍ਰਜ । ਸਮਤਾਮ੍ ਏਹਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਸਿ ਸਰ੍ਵਗਃ
ਰਾਮਾ, ਨਾ ਤਾਂ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਫਸ, ਨਾ ਹੀ ਵਧੇਰੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ। ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ। ਤੂੰ ਸਰਵ ਵਿਆਪਕ, ਉੱਚਾ ਆਤਮਾ ਹੈਂ।
ਅਨਨ੍ਤਸ੍ ਸ੍ਵਚ੍ਛਰੂਪਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਖਮ੍ ਇਵਾਤਿਤਤਾਨ੍ਤਰਃ । ਨਿਤ੍ਯਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਜ੍ਵਾਲਾਯਾ ਇਵ ਕੋਟਰਮ੍
ਤੂੰ ਅੰਤਹੀਨ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਅਸੀਮ ਹੈਂ। ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰਲਾ ਹਿੱਸਾ।
ਜਾਗਤਾਨਾਂ ਪਦਾਰ੍ਥਾਨਾਮ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਾਣੁਤਨੁਸ੍ ਤਨੁਃ । ਹृਤ੍ਸ੍ਥੋ ऽਸਿ ਹਾਰਮੁਕ੍ਤਾਨਾਮ੍ ਏਕਸ੍ ਤਨ੍ਤੁਰ੍ ਇਵਾਤਤਃ
ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਸੁਖਮ ਕਾਇਆ ਦਿਸਦੀ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਿਚ ਇਕ ਧਾਗਾ ਲੱਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।