ਸਾਧੁਵਾਦਗਿਰਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਿਦ੍ਧਸਾਰ੍ਥਸਮੀਰਿਤਾ । ਵਿਤਾਨਕਸਮਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਃ ਪਪਾਤ ਹ
ਉੱਚੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਛਤਰੀ ਵਰਗੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਮਨ੍ਦਾਰਕੋਸ਼ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਭ੍ਰਮਰਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਨਾਦਿਨੀ । ਮਦਿਰਾਮੋਦਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਮੁਦਿਤੋਨ੍ਮਦਮਾਨਵਾ
ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਕੌਂਸ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਮਦਹੋਸ਼ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯੋਮਵਾਤਵਿਨੁਨ੍ਨੇਵ ਤਾਰਕਾਣਾਂ ਪਰਮ੍ਪਰਾ । ਪਤਿਤੇਵ ਧਰਾਪੀਠਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਤ੍ਰੀਹਸਿਤਚ੍ਛਟਾ
ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਰਦੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਾਸੇ ਸਵਰਗ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਦੀ ਚਮਕ ਫੈਲ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਵृष੍ਟਿष੍ਵ੍ ਏਕਸ਼ਰਨ੍ਮੇਘਲਵਾਵਲਿਰ੍ ਇਵ ਚ੍ਯੁਤਾ । ਹੈਯ੍ਯਙ੍ਗਵੀਨਪਿਣ੍ਡਾਨਾਮ੍ ਈਰਿਤੇਵ ਪਰਮ੍ਪਰਾ
ਇੱਕ ਹੀ ਬਦਲ ਤੋਂ ਬੂੰਦਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਦੇ ਗੋਲਿਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਉੱਤੇ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਹਿਮਵृष੍ਟਿਰ੍ ਇਵੋਦਾਰਾ ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਚਯੋਪਮਾ । ਐਨ੍ਦਵੀ ਰਸ਼੍ਮਿਮਾਲੇਵ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਰ੍ਮੀਣਾਮ੍ ਇਵਾਤਤਿਃ
ਉੱਤਮ ਹਿਮ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਜਿਹੀ, ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਝੜ ਉੱਤੇ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਈ।
ਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਾਮੋਦਵਲਿਤਾ ਭ੍ਰਮਦ੍ਭृਙ੍ਗਕਦਮ੍ਬਕਾ । ਸੀਤ੍ਕਾਰਗਾਯਦਾਮੋਦਮਧੁਰਾਨਿਲਦੋਲਿਤਾ
ਕੰਵਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿਚ, ਮਿੱਠੀ ਹਵਾ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਝੂਮਦਾ।
ਪ੍ਰਭ੍ਰਮਤ੍ਕੇਤਕਵ੍ਯੂਹਾ ਪ੍ਰਸਰਤ੍ਕੈਰਵੋਤ੍ਕਰਾ । ਪ੍ਰਪਤਤ੍ਕੁਨ੍ਦਵਲਯਾ ਵਲਤ੍ਕੁਵਲਯਾਲਯਾ
ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਕਈ ਜਲ-ਕੁੰਦੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ ਨੀਲੇ ਕਵਲਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਤੇ ਜਾਸਮਿਨ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਝੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਆਪੂਰਿਤਾਙ੍ਗਨਾਰਾਮਗृਹਚ੍ਛਾਦਨਚਤ੍ਵਰਾ । ਉਦ੍ਗ੍ਰੀਵਪੁਰਵਾਸ੍ਤਵ੍ਯਵਰਨਾਰੀਵਿਲੋਕਿਤਾ
ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਛੱਤ ਤੇ ਆੰਗਣ ਭਰ ਗਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲੰਮੀ ਗਰਦਨ ਕਰਕੇ ਬਾਹਰ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਨਿਰਭ੍ਰੋਤ੍ਪਲਸਙ੍ਕਾਸ਼ਵ੍ਯੋਮਵृष੍ਟਿਰ੍ ਅਨਾਕੁਲਾ । ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਨਸ੍ਯ ਜਨਿਤਸ੍ਮਯਾ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨੀਲੇ ਕਵਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਬਦਲ ਰਹਿਤ ਮੀਂਹ ਪਈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਮੁਸਕੁਰਾ ਉਠਿਆ।
ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧੌਘਕਰੋਤ੍ਕਰਸਮੀਰਿਤਾ । ਸਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਚਤੁਰ੍ਭਾਗੇ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਃ ਪਪਾਤ ਹ
ਇਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ, ਸਿਧਾਂ ਦੀਆਂ ਭੀੜਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੀ, ਚਾਰ ਪਲਾਂ ਲਈ ਝੜੀ।
ਆਪੂਰਿਤਸਭਾਲੋਕੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਕੁਸੁਮਵਰ੍षਣੇ । ਇਮਾਨ੍ ਸਿਦ੍ਧਗਣਾਲਾਪਾਞ੍ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਸ੍ ਤੇ ਸਭਾਸਦਃ
ਸਭਾ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਹੌਲੀ ਵਰਖਾ ਰੁਕ ਗਈ, ਉਹ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਲੋਕ ਸਿਧਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਕਲ੍ਪਂ ਸਿਦ੍ਧਸੇਨਾਸੁ ਭ੍ਰਮਦ੍ਭਿਰ੍ ਅਭਿਤੋ ਦਿਵਮ੍ । ਅਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵ੍ ਅਸ੍ਮਾਭਿਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰਸਾਯਨਮ੍
ਸਿਧਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਸਦੀਓਂ ਤੋਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਸੁਣਿਆ—ਬੋਲਣ ਦਾ ਰਸ।
ਯਦ੍ ਅਨੇਨ ਕਿਲੋਦਾਰਮ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਰਘੁਕੁਲੇਨ੍ਦੁਨਾ । ਵੀਤਰਾਗਤਯਾ ਤਦ੍ ਧਿ ਵਾਕ੍ਪਤੇਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਗੋਚਰਮ੍
ਰਘੁ ਕੁਲ ਦੇ ਚੰਦ ਨੇ ਜੋ ਗੱਲ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਦੱਸੀ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹੈ।
ਅਹੋ ਵਤ ਮਹਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਇਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਵਚੋ ਰਾਮਮੁਖੋਦ੍ਭੂਤਮ੍ ਅਮृਤਾਹ੍ਲਾਦਕਂ ਧਿਯਃ
ਅਹਾ! ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸੁਭਾਗ ਮਿਲਿਆ ਹੈ—ਰਾਮ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਇਹ ਬਾਤਾਂ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਉਪਸ਼ਮਾਮृਤਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ ਆਦਰਾਦ੍ ਅਧਿਗਤੋਤ੍ਤਮਤਾਪਦਮ੍ ਏष ਯਤ੍ । ਕਥਿਤਵਾਨ੍ ਉਚਿਤਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਸ੍ ਸਪਦਿ ਤੇਨ ਵਯਂ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਾਃ
ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਸ ਨੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਸੁੰਦਰ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਬੜੀ ਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਗਏ।
ਪਾਵਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਚਸਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ਯ ਰਘੁਕੇਤੁਨਾ । ਨਿਰ੍ਣਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਉਚਿਤਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਰਘੁ ਦੇ ਕੇਤੂ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜੋ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨਗੇ, ਉਹ ਸੁਣਨਾ ਸਹੀ ਹੈ।
ਨਾਰਦਵ੍ਯਾਸਪੁਲਹਪ੍ਰਮੁਖਾ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ । ਆਗਚ੍ਛਤਾਸ਼੍ਵ੍ ਅਵਿਘ੍ਨੇਨ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਨਾਰਦ, ਵਿਅਾਸ, ਪੁਲਹ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਹੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਆ ਗਏ।
ਪਤਾਮਃ ਪਰਿਤਃ ਪੁਣ੍ਯਾਮ੍ ਏਤਾਂ ਦਾਸ਼ਰਥੀਂ ਸਭਾਮ੍ । ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਕਨਕਾਮ੍ਭੋਜਾਂ ਨਲਿਨੀਮ੍ ਇਵ षਟ੍ਪਦਾਃ
ਆਓ, ਦਾਸਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਖਿਲੇ ਹੋਏ ਕਮਲ 'ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਈਏ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਸਮਸ੍ਤੈਵ ਵ੍ਯੋਮਾਵਾਸਨਿਵਾਸਿਨੀ । ਆਪਪਾਤ ਸਭਾਂ ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯਾ ਮੁਨਿਪਰਮ੍ਪਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੇਵਤਾਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਅਗ੍ਰਸ੍ਥਿਤਮਰੁਤ੍ਪृष੍ਠਰਣਦ੍ਵੀਣਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾ । ਪਯਃਪੀਨਘਨਸ਼੍ਯਾਮਵ੍ਯਾਸਮੇਚਕਿਤਾਨ੍ਤਰਾ
ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿੱਛੇ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਮਾਣਯੋਗ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਲ ਨਾਲ ਭਰੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਵਿਆਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੇ ਸਨ।
ਭृਗ੍ਵਙ੍ਗਿਰਃਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਾਦਿਮੁਨਿਨਾਯਕਮਣ੍ਡਿਤਾ । ਚ੍ਯਵਨੋਦ੍ਦਾਲਕੋਸ਼ੀਰਸ਼ਰਲੋਮਾਦਿਪਾਲਿਤਾ
ਭ੍ਰਿਗੂ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪੁਲਸਤਿਆ ਵਰਗੇ ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਚ੍ਯਵਨ, ਉਦਾਲਕ, ਸੀਰਾ, ਸ਼ਰਲੋਮਾ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਰਸ੍ਪਰਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਦੁਸ੍ਸਂਸ੍ਥਾਨਮृਗਾਜਿਨਾ । ਲੋਲਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾਵਲਯਾ ਸੁਕਮਣ੍ਡਲੁਧਾਰਿਣੀ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿਰਗਚੰਬੜੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਉਣ ਕਰਕੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਅੱਖਾਂ ਚਲਦੀਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਕੰਗਣ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਧਾਰਮਿਕ ਚੱਕਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਾਰਾਵਲਿਰ੍ ਇਵਾਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਕृਤਸ਼ੋਭਾਤਿਸ਼ਾਯਿਨੀ । ਕੌਸੁਮੀ ਵृष੍ਟਿਰ੍ ਅਨ੍ਯੇਵ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਵਾਰ੍ਕਮਣ੍ਡਲੀ
ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਤਾਰਾਜਾਲ ਇਵਾਮ੍ਭੋਦੋ ਵ੍ਯਾਸੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਵ੍ਯਰਾਜਤ । ਤਾਰੌਘ ਇਵ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਰ੍ ਨਾਰਦੋ ऽਤ੍ਰ ਵ੍ਯਰਾਜਤ
ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਾਂਗ, ਵਿਆਸ ਉਥੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਹجوم ਵਾਂਗ, ਨਾਰਦ ਉਥੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੇਵੇष੍ਵ੍ ਇਵ ਸੁਰਾਧੀਸ਼ਃ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੋ ऽਤ੍ਰ ਵ੍ਯਰਾਜਤ । ਆਦਿਤ੍ਯ ਇਵ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਾਸ਼੍ ਚ ਵ੍ਯਰਾਜਤ
ਇਸ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਪੁਲਸਤਿ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ, ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਤੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ, ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਅਥਾਸ੍ਯਾਂ ਸਿਦ੍ਧਸੇਨਾਯਾਂ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਨਭਸੋ ਰਸਾਤ੍ । ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਮੁਨਿਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾ ਤਦਾ ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਸਭਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਿਧਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਈ, ਦਾਸਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਸਭਾ, ਜੋ ਰਿਸੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉੱਠ ਕੇ ਉਪਰ ਆ ਗਈ।
ਮਿਸ਼੍ਰੀਭੂਤਾ ਵਿਰੇਜੁਸ੍ ਤੇ ਨਭਸ਼੍ਚਰਮਹੀਚਰਾਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਵृਤਾਙ੍ਗਾਭਾ ਭਾਸਯਨ੍ਤੋ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਮਿਲ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵੇਣੁਘਣ੍ਟਾਵृਤਕਰਾ ਲੀਲਾਕਮਲਧਾਰਿਣਃ । ਦੂਰ੍ਵਾਙ੍ਕੁਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼ਿਖਾਸ੍ ਸਚੂਡਾਮਣਿਮੂਰ੍ਧਜਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਾਂਗੀਆਂ ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਖੇਡਦੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਉੱਤੇ ਨਵੀਂ ਦੂਬ ਦੀ ਪੱਤੀ ਤੇ ਮੋਤੀ ਵਾਲਾ ਤਾਜ ਸੀ।
ਜਟਾਕਟਪ੍ਰਕਪਿਲਾ ਮੌਲਿਮਾਲਿਤਮਸ੍ਤਕਾਃ । ਪ੍ਰਕੋष੍ਠਗਾਕ੍ਸ਼ਵਲਯਾ ਮਾਣਿਕ੍ਯਵਲਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਜਟਾਂ ਤੇ ਗੁੰਝੀਆਂ ਲਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਕਪਿਲ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮੋੜੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਮਾਣਕਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਚੀਰਵਲ੍ਕਲਸਂਵੀਤਾਸ੍ ਸ੍ਰਕ੍ਕੌਸ਼ੇਯਾਵਗੁਣ੍ਠਿਤਾਃ । ਵਿਲੋਲਮੇਖਲਾਪਾਸ਼ਾਸ਼੍ ਚਲਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਕਲਾਪਿਨਃ
ਉਹ ਚੀਰ ਤੇ ਵਲਕਲ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਹਾਰ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦਾਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਚਲਦਿਆਂ ਝੂਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।