ਦੇਹਗੇਹਾਦ੍ ਗਤੇ ਚਿਤ੍ਤਯਕ੍ਸ਼ੇ ਬਲਵਤਾਂ ਵਰ । ਨਿਰਾਧਿਰ੍ ਵਿਗਤੋਦ੍ਵੇਗਂ ਤਿष੍ਠ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਯਂ ਤਵ
ਜਦ ਮਨ ਦਾ ਭੂਤ ਸਰੀਰ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਆਸਰੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਟਿਕਾ ਰਹਿ — ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਨੀਰਾਗ ਏਵ ਨਿਰੁਪਾਞ੍ਜਨ ਏਵ ਚਾਸ੍ਮੀਤ੍ਯ੍ ਏਤਾਵਤੈਵ ਗਲਿਤਾ ਤਵ ਚਿਤ੍ਤਸਤ੍ਤਾ । ਨਿਰ੍ਦੁਃਖਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਪਦਂ ਪਰਮਂ ਗਤੋ ऽਸਿ ਤਿष੍ਠੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤਸਕਲੈषਣ ਏਵਮ੍ ਅਨ੍ਤਃ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਰਾਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਹਸਤੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਠੀਕ ਐਸਾ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹੋ।
ਏਨਾਮ੍ ਅਨੁਸਰਨ੍ ਰਾਮ ਚਿਤ੍ਤਸਤ੍ਤਾਮ੍ ਅਪਾਵਨੀਮ੍ । ਸਂਸਾਰਬੀਜਕਣਿਕਾਂ ਜੀਵਬਨ੍ਧਨਵਾਗੁਰਾਮ੍
ਰਾਮਾ, ਇਸ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਦੀ ਹਸਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਣਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਬੀਜੀ ਹੋਈ ਛੋਟੀ ਗੁੰਝਲ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਤ੍ਮਰੂਪਾਭੋ ਮਲਿਨਾਮ੍ ਆਪਤਨ੍ ਦਸ਼ਾਮ੍ । ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਸਮਨੁਸਨ੍ਧਤ੍ਤੇ ਧਤ੍ਤੇ ਚ ਕਲਨਾਮਲਮ੍
ਆਤਮਾ ਜਦ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਲ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਛਮਾਨਾ ਮਹਾਮੋਹਦਾਯਿਨੀ ਭਯਕਾਰਿਣੀ । ਤृष੍ਣਾ ਵਿषਲਤਾਰੂਪਾ ਮੂਰ੍ਛਾਮ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਇੱਛਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਭਟਕਾਵਾ ਤੇ ਡਰ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਬੇਲ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੁੰਨ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਦਾ ਯਦੋਦੇਤਿ ਤਦਾ ਮਹਾਮੋਹਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ । ਤृष੍ਣਾ ਕृष੍ਣਨਿਸ਼ੇਵੇਯਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਾਨ੍ਧ੍ਯਵਿਕਾਰਿਣੀ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਭਟਕਾਵਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਅੰਤਹੀਣ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇਰੇ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਨ੍ਹੇਪਨ ਵਿਚ ਬਦਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪਾਨਲਸ਼ਿਖਾਦਾਹਂ ਸੋਢੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਹਰਾਦਯਃ । ਤृष੍ਣਾਨਲਸ਼ਿਖਾਦਾਹਂ ਸੋਢੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਨ ਕੇਚਨ
ਕਲਪ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਵਰਗੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਕृष੍ਣਾ ਸੁਦੀਰ੍ਘਾ ਚ ਵਹਤ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗੇ ਸਦਾ ਨਿਜੇ । ਸ਼ੀਤਲੇਵਾਸੁਖੋਦਰ੍ਕਾ ਘੋਰਾ ਤृष੍ਣਾਕृਪਾਣਿਕਾ
ਇੱਛਾ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇਜ਼, ਕਾਲੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਲੰਮੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਠੰਡੀ ਜਾਪਦੀ ਹੋਈ ਵੀ, ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਪੀੜ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਯਾਨ੍ਯ੍ ਏਤਾਨਿ ਦੁਰਨ੍ਤਾਨਿ ਦੁਰ੍ਧਰਾਣ੍ਯ੍ ਉਦ੍ਧਤਾਨਿ ਚ । ਤृष੍ਣਾਵਲ੍ਲ੍ਯਾਃ ਫਲਾਨੀਹ ਤਾਨਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਰਾਘਵ
ਰਾਘਵ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੋਕਣੇ ਔਖੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਦੁੱਖ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਬੇਲ ਦੇ ਫਲ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਅਦृਸ਼੍ਯੈਵਾਤ੍ਤਿ ਮਾਂਸਾਸ੍ਥਿਰੁਧਿਰਾਦਿ ਸ਼ਰੀਰਕਾਤ੍ । ਮਨੋਬਿਲਵਿਲੀਨੈषਾ ਤृष੍ਣਾਵਨਸ਼ੁਨੀ ਨृਣਾਮ੍
ਇਹ ਲੋਭੀ ਜੰਗਲ ਦਾ ਕੁੱਤਾ, ਜੋ ਮਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਾਸ, ਹੱਡੀਆਂ, ਖੂਨ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਉਲ੍ਲਾਸਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਸ਼ੂਨ੍ਯਤਾਮ੍ । ਜਡਾ ਵਿਦਲਯਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਤृष੍ਣਾਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਤਰਙ੍ਗਿਣੀ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਲ ਲਈ ਖਾਲੀਪਨ। ਇਹ ਲੋਭ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਮੀਂਹ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਭਰਦੀ, ਮੂਰਖਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦृष੍ਟਦੈਨ੍ਯੋ ਹਤਸ੍ਵਾਨ੍ਤੋ ਹਤੌਜਾ ਯਾਤਿ ਨੀਚਤਾਮ੍ । ਮੁਹ੍ਯਤੇ ਰੌਤਿ ਪਤਤਿ ਤृष੍ਣਯਾਭਿਹਤੋ ਜਨਃ
ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗਰੀਬੀ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਨੀਚਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਭ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰੋ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸ੍ਥਿਤਾ ਕੋਟਰੇ ਯਸ੍ਯ ਤृष੍ਣਾਕृष੍ਣਭੁਜਙ੍ਗਮੀ । ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਨਿਲਾਸ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਃ ਪੁਂਸੋ ਹृਦਯਰਨ੍ਧ੍ਰਗਾਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਲੋਭ ਦਾ ਕਾਲਾ ਸੱਪ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਸੁਚੱਜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦਿਲ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚੋਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਲੰਘਦੇ ਹਨ।
ਨੂਨਮ੍ ਅਸ੍ਤਙ੍ਗਤੋ ਯਤ੍ਰ ਤृष੍ਣਾਕृष੍ਣਨਿਸ਼ਾਕ੍ਰਮਃ । ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ ਇਵੇਨ੍ਦਵਃ
ਜਿੱਥੇ ਲਾਲਚ ਦੀ ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਸਚਮੁਚ ਚਲ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਨੇਕੀਆਂ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨਣੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨ ਤृष੍ਣਾਘੁਣਾਵਲ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ਤਃ ਪੁਰੁषਪਾਦਪਃ । ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਸੂਨੇਨ ਸਦਾ ਸੋ ऽਵਭਾਤਿ ਵਿਕਾਸਿਨਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਦੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੇਕੀਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਖਿੜਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਨ੍ਤਾਕੁਲਕਲ੍ਲੋਲਾ ਵਿਵਰ੍ਤਾਵਰ੍ਤਸਙ੍ਕੁਲਾ । ਪ੍ਰਵਹਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼ਯਾਰਣ੍ਯੇ ਤृष੍ਣਾਮੋਹਨਦੀ ਨृਣਾਮ੍
ਅੰਤਹੀਨ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਭਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਭਟਕਾਵ ਦੀ ਦਰਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਹਿੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤृष੍ਣਯੇਮੇ ਜਨਾਸ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਸੂਤ੍ਰਯਨ੍ਤ੍ਰਪਤਤ੍ਰਿਵਤ੍ । ਉਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਂਹ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਚ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਲਾਲਚ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਧਾਗਿਆਂ ਵਾਲੀ ਗੁੱਡੀ ਵਾਂਗ, ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਹਲਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਟੁੱਟਦੇ ਤੇ ਮੁੜ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੂਲਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਪਿ ਕਠਿਨਾਯਸਕਰ੍ਕਸ਼ਾ । ਤृष੍ਣਾ ਪਰਸ਼ੁਧਾਰੇਵ ਲਗਨ੍ਤੀ ਵਿਨਿਕृਨ੍ਤਤਿ
ਚਾਹ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਹਾੜੀ ਦੀ ਧਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਤਲੇ ਤੇ ਸਖਤ ਜੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨਿਪਤਤ੍ਯ੍ ਅਵਟੇ ਮੂਢਸ੍ ਤृष੍ਣਾਮ੍ ਅਨੁਸਰਞ੍ ਜਨਃ । ਨੀਲਾਮ੍ ਅਨੁਪਤਞ੍ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰਤृਣਸ਼ਾਖਾਂ ਯਥੈਣਕਃ
ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਨੀਲੇ ਘਾਹ ਦੀ ਟਹਿ ਨੂੰ ਲੰਘ ਕੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਝਾਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਪਨ੍ ਨਾਪਿ ਜਰਾ ਨ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ ਤਥਾ ਜਰਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਯਥਾ ਜਰਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਾਮਂ ਤृष੍ਣਾ ਹृਦਯਰੂਪਿਕਾ
ਹਵਾ, ਬੁਢਾਪਾ ਜਾਂ ਭੁੱਖ ਵੀ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਘੁੰਮਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਲ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ।
ਤृष੍ਣਯਾਸ਼ਯਕੌਸ਼ਿਕ੍ਯਾ ਹृਦ੍ਯ੍ ਅਮਙ੍ਗਲਭੂਤਯਾ । ਰੂਢਯਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਏष ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਵਾਮਨਤਾਂ ਗਤਃ
ਜਦੋਂ ਚਾਹ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਲਿਆਵੇ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਕਯਾਚਿਦ੍ ਏਵ ਦੈਵਿਕ੍ਯਾ ਹृਦਿ ਗ੍ਰਥਿਤਯਾਨਯਾ । ਤृष੍ਣਯਾ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਤੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਰਜ੍ਜ੍ਵੇਵਾਰ੍ਕੋ ऽਨ੍ਵਹਂ ਕਿਲ
ਕਿਸੇ ਅਸਮਾਨੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਦ ਪਿਆਸ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਵੱਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾੰ ਸੂਰਜ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਮਯਾਕਾਰਾਂ ਕਾਰਾਂ ਜਗਤਿ ਜੀਵਤਃ । ਤृष੍ਣਾਂ ਪਰਿਹਰ ਕ੍ਰੂਰਾਮ੍ ਉਰਗੀਮ੍ ਇਵ ਦੂਰਤਃ
ਇਸ残ੀ ਪਿਆਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਲਈ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤृष੍ਣਯਾ ਪਵਨਾ ਵਾਨ੍ਤਿ ਸ਼ੈਲਾਸ੍ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤृष੍ਣਯਾ । ਤृष੍ਣਯੈਵ ਧਰਾ ਧਾਤ੍ਰੀ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਤृष੍ਣਯਾ ਵृਤਮ੍
ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਹੀ ਹਵਾ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਹੀ ਪਹਾੜ ਠੀਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਹੀ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਹੀ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੈਵ ਲੋਕਯਾਤ੍ਰੇਯਂ ਪ੍ਰੋਤਾ ਤृष੍ਣਾਵਰਤ੍ਰਯਾ । ਰਜ੍ਜੁਬਦ੍ਧਾ ਵਿਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤृष੍ਣਾਬਦ੍ਧਾ ਨ ਕੇਚਨ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਪਿਆਸ ਦੀ ਡੋਰੀ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਜੋ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹਨ ਉਹ ਛੁਟ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਆਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਰਾਘਵ ਤृष੍ਣਾਂ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਜ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਵਰ੍ਜਨਾਤ੍ । ਮਨਸ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਕਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਣੀਤਮ੍ ਇਤਿ ਯੁਕ੍ਤਿਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਮਨ ਦੇ ਵਹਿਮਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ। ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਹਿਮ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਅਯਂ ਨਾਮਾਹਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤਾਵਦ੍ ਆਸ਼ਯੇ । ਮਾ ਦੁਰਾਸ਼ਾਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਯ ਤਮੋਮਯੀਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਸੋਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਇਸ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।' ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਖੋਖਲੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਨਾ ਬਣਾਵੀਂ ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹਨ।
ਏਤਾਂ ਦੁਃਖਪ੍ਰਸਵਿਨੀਮ੍ ਅਨਾਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਭਾਵਨਾਮ੍ । ਨ ਭਾਵਯਸਿ ਚੇਦ੍ ਰਾਮ ਤਦ੍ ਬਹੁਜ੍ਞੇषੁ ਗਣ੍ਯਸੇ
ਹੇ ਰਾਮ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੋ ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਨਾਮ੍ ਅਹਮ੍ਭਾਵਮਯੀਮ੍ ਅਪੁਣ੍ਯਾਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭਾਵਸ਼ਲਾਕਯੈਵ । ਸ੍ਵਭਾਵਨਾਂ ਭਵ੍ਯ ਭਵਾਨ੍ਤਭੂਮੌ ਭਵਾਭਿਭੂਤਾਖਿਲਭੀਤਿਭੂਤਿਃ
ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੀ, ਅਪਵਿਤ੍ਰ 'ਮੈਂ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸਚੀ ਸਮਝ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦੇ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਵਭਾਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਡਰ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਅਤਿਗਮ੍ਭੀਰਮ੍ ਏਤਤ੍ ਤੁ ਭਗਵਨ੍ ਵਚਨਂ ਤਵ । ਯਦ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰਤृष੍ਣੇ ਤ੍ਵਂ ਮਾ ਗृਹਾਣੇਤਿ ਵਕ੍ਸ਼ਿ ਮਾਮ੍
ਪੂਜਨਯੋਗ ਜੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡੂੰਘਾ ਬਚਨ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਨਾ ਵਾਪਰਾਂ।