ਵਿਰਾਮਵਾਸਨਾਪਾਸ੍ਤਸਮਸ੍ਤਭਵਵਾਸਨਾਃ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਮ੍ ਅਮृਤਾਮ੍ਭੋਧਿਵੀਚੀਵਿਲੁਲਿਤਾ ਇਵ
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰੀ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵੀ ਰੁਕ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਝੂਲਦੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ।
ਤਾ ਗਿਰੋ ਰਾਮਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਪਿਤੈਰ੍ ਇਵ । ਸਂਸ਼੍ਰੁਤਾਸ਼੍ ਸ਼ृਣੁਕੈਰ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਆਨਨ੍ਦਪਰਿਪੀਵਰੈਃ
ਰਾਮਭਦਰ ਦੀਆਂ ਉਹ ਗੱਲਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈਆਂ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਵਸਿष੍ਠਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ ਸਂਸਦਿ ਸ੍ਥਿਤੈਃ । ਜਯਨ੍ਤਘृष੍ਟਿਪ੍ਰਮੁਖੈਰ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦੈਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਵਰਗੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਤੇ ਜਯੰਤ, ਘ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਆਦਿ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਜੋ ਮੰਤਰੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ—
ਨृਪੈਰ੍ ਦਸ਼ਰਥਪ੍ਰਖ੍ਯੈਃ ਪੌਰੈਃ ਪਾਰਸ਼ਵਾਦਿਭਿਃ । ਸਾਮਨ੍ਤੈ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ
ਦਸ਼ਰਥ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਿਆਂ, ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ, ਭਟ ਅਤੇ ਵਾਚਕਾਂ, ਸਾਮੰਤਾਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ, ਤੇ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ—
ਤਥਾ ਭृਤ੍ਯੈਰ੍ ਅਮਾਤ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਪਞ੍ਜਰਸ੍ਥੈਸ਼੍ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਕ੍ਰੀਡਾਮृਗੈਰ੍ ਗਤਸ੍ਪਨ੍ਦੈਸ੍ ਤੁਰਙ੍ਗੈਰ੍ ਗਤਚਰ੍ਵਣੈਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੌਕਰਾਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਲੋਂ, ਪਿੰਜਰੇ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ, ਖੇਡਦੇ ਹਿਰਣ ਜੋ ਹੁਣ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜੋ ਚਰਨਾ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਸਨ—
ਕੌਸਲ੍ਯਾਪ੍ਰਮੁਖੈਸ਼੍ ਚੈਵ ਨਿਜਵਾਤਾਯਨਸ੍ਥਿਤੈਃ । ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਭੂषਣਾਰਾਵੈਰ੍ ਅਸ੍ਪਨ੍ਦੈਰ੍ ਵਨਿਤਾਗਣੈਃ
ਕੌਸਲਿਆ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਆਪਣੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ 'ਤੇ ਖੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੰਗਤਾਂ ਵੀ ਬਿਨਾ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ—
ਉਦ੍ਯਾਨਵਲ੍ਲੀਨਿਲਯੈਰ੍ ਵਿਟਙ੍ਕਨਿਲਯੈਰ੍ ਅਪਿ । ਅਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਪਕ੍ਸ਼ਤਤਿਭਿਰ੍ ਵਿਹਗੈਰ੍ ਵਿਰਤਾਰਵੈਃ
ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਵੱਲੀਆਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਜੋ ਬਿਨਾ ਉਲਾਹਾ ਕਰਦੇ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠੇ ਸਨ—
ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ ਨਭਸ਼੍ਚਰੈਸ਼੍ ਚੈਵ ਤਥਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰੈਃ । ਨਾਰਦਵ੍ਯਾਸਪੁਲਹਪ੍ਰਮੁਖੈਰ੍ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵੈਃ
ਸਿਧਾਂ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਦੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਵਲੋਂ, ਤੇ ਨਾਰਦ, ਵਿਆਸ, ਪੁਲਹ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ—
ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਮਹੋਰਗੈਃ । ਰਾਮਸ੍ਯ ਤਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਥਾ ਮਹੋਦਾਰਾ ਗਿਰਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੁਤਾਃ
ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ—ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ—ਰਾਮ ਦੇ ਉਹ ਅਜੋਕੇ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਬਚਨ ਸੁਣੇ ਗਏ।
ਅਥ ਤੂष੍ਣੀਂ ਸ੍ਥਿਤਵਤਿ ਰਾਮੇ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨੇ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਘੁਕੁਲਾਕਾਸ਼ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਸਮਸੁਨ੍ਦਰੇ
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਜੀਵ-ਨੇਤਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਰਘੁ ਕੁਲ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖੜਾ ਸੀ—
ਸਾਧੁਵਾਦਗਿਰਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਿਦ੍ਧਸਾਰ੍ਥਸਮੀਰਿਤਾ । ਵਿਤਾਨਕਸਮਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਃ ਪਪਾਤ ਹ
ਉੱਚੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਛਤਰੀ ਵਰਗੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਮਨ੍ਦਾਰਕੋਸ਼ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਭ੍ਰਮਰਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਨਾਦਿਨੀ । ਮਦਿਰਾਮੋਦਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਮੁਦਿਤੋਨ੍ਮਦਮਾਨਵਾ
ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਕੌਂਸ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਮਦਹੋਸ਼ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯੋਮਵਾਤਵਿਨੁਨ੍ਨੇਵ ਤਾਰਕਾਣਾਂ ਪਰਮ੍ਪਰਾ । ਪਤਿਤੇਵ ਧਰਾਪੀਠਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਤ੍ਰੀਹਸਿਤਚ੍ਛਟਾ
ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਰਦੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਾਸੇ ਸਵਰਗ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਦੀ ਚਮਕ ਫੈਲ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਵृष੍ਟਿष੍ਵ੍ ਏਕਸ਼ਰਨ੍ਮੇਘਲਵਾਵਲਿਰ੍ ਇਵ ਚ੍ਯੁਤਾ । ਹੈਯ੍ਯਙ੍ਗਵੀਨਪਿਣ੍ਡਾਨਾਮ੍ ਈਰਿਤੇਵ ਪਰਮ੍ਪਰਾ
ਇੱਕ ਹੀ ਬਦਲ ਤੋਂ ਬੂੰਦਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਦੇ ਗੋਲਿਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਉੱਤੇ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਹਿਮਵृष੍ਟਿਰ੍ ਇਵੋਦਾਰਾ ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਚਯੋਪਮਾ । ਐਨ੍ਦਵੀ ਰਸ਼੍ਮਿਮਾਲੇਵ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਰ੍ਮੀਣਾਮ੍ ਇਵਾਤਤਿਃ
ਉੱਤਮ ਹਿਮ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਜਿਹੀ, ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਝੜ ਉੱਤੇ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਈ।
ਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਾਮੋਦਵਲਿਤਾ ਭ੍ਰਮਦ੍ਭृਙ੍ਗਕਦਮ੍ਬਕਾ । ਸੀਤ੍ਕਾਰਗਾਯਦਾਮੋਦਮਧੁਰਾਨਿਲਦੋਲਿਤਾ
ਕੰਵਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿਚ, ਮਿੱਠੀ ਹਵਾ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਝੂਮਦਾ।
ਪ੍ਰਭ੍ਰਮਤ੍ਕੇਤਕਵ੍ਯੂਹਾ ਪ੍ਰਸਰਤ੍ਕੈਰਵੋਤ੍ਕਰਾ । ਪ੍ਰਪਤਤ੍ਕੁਨ੍ਦਵਲਯਾ ਵਲਤ੍ਕੁਵਲਯਾਲਯਾ
ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਕਈ ਜਲ-ਕੁੰਦੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ ਨੀਲੇ ਕਵਲਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਤੇ ਜਾਸਮਿਨ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਝੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਆਪੂਰਿਤਾਙ੍ਗਨਾਰਾਮਗृਹਚ੍ਛਾਦਨਚਤ੍ਵਰਾ । ਉਦ੍ਗ੍ਰੀਵਪੁਰਵਾਸ੍ਤਵ੍ਯਵਰਨਾਰੀਵਿਲੋਕਿਤਾ
ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਛੱਤ ਤੇ ਆੰਗਣ ਭਰ ਗਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲੰਮੀ ਗਰਦਨ ਕਰਕੇ ਬਾਹਰ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਨਿਰਭ੍ਰੋਤ੍ਪਲਸਙ੍ਕਾਸ਼ਵ੍ਯੋਮਵृष੍ਟਿਰ੍ ਅਨਾਕੁਲਾ । ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਨਸ੍ਯ ਜਨਿਤਸ੍ਮਯਾ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨੀਲੇ ਕਵਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਬਦਲ ਰਹਿਤ ਮੀਂਹ ਪਈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਮੁਸਕੁਰਾ ਉਠਿਆ।
ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧੌਘਕਰੋਤ੍ਕਰਸਮੀਰਿਤਾ । ਸਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਚਤੁਰ੍ਭਾਗੇ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਃ ਪਪਾਤ ਹ
ਇਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ, ਸਿਧਾਂ ਦੀਆਂ ਭੀੜਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੀ, ਚਾਰ ਪਲਾਂ ਲਈ ਝੜੀ।
ਆਪੂਰਿਤਸਭਾਲੋਕੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਕੁਸੁਮਵਰ੍षਣੇ । ਇਮਾਨ੍ ਸਿਦ੍ਧਗਣਾਲਾਪਾਞ੍ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਸ੍ ਤੇ ਸਭਾਸਦਃ
ਸਭਾ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਹੌਲੀ ਵਰਖਾ ਰੁਕ ਗਈ, ਉਹ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਲੋਕ ਸਿਧਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਕਲ੍ਪਂ ਸਿਦ੍ਧਸੇਨਾਸੁ ਭ੍ਰਮਦ੍ਭਿਰ੍ ਅਭਿਤੋ ਦਿਵਮ੍ । ਅਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵ੍ ਅਸ੍ਮਾਭਿਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰਸਾਯਨਮ੍
ਸਿਧਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਸਦੀਓਂ ਤੋਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਸੁਣਿਆ—ਬੋਲਣ ਦਾ ਰਸ।
ਯਦ੍ ਅਨੇਨ ਕਿਲੋਦਾਰਮ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਰਘੁਕੁਲੇਨ੍ਦੁਨਾ । ਵੀਤਰਾਗਤਯਾ ਤਦ੍ ਧਿ ਵਾਕ੍ਪਤੇਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਗੋਚਰਮ੍
ਰਘੁ ਕੁਲ ਦੇ ਚੰਦ ਨੇ ਜੋ ਗੱਲ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਦੱਸੀ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹੈ।
ਅਹੋ ਵਤ ਮਹਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਇਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਵਚੋ ਰਾਮਮੁਖੋਦ੍ਭੂਤਮ੍ ਅਮृਤਾਹ੍ਲਾਦਕਂ ਧਿਯਃ
ਅਹਾ! ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸੁਭਾਗ ਮਿਲਿਆ ਹੈ—ਰਾਮ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਇਹ ਬਾਤਾਂ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਉਪਸ਼ਮਾਮृਤਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ ਆਦਰਾਦ੍ ਅਧਿਗਤੋਤ੍ਤਮਤਾਪਦਮ੍ ਏष ਯਤ੍ । ਕਥਿਤਵਾਨ੍ ਉਚਿਤਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਸ੍ ਸਪਦਿ ਤੇਨ ਵਯਂ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਾਃ
ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਸ ਨੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਸੁੰਦਰ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਬੜੀ ਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਗਏ।
ਪਾਵਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਚਸਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ਯ ਰਘੁਕੇਤੁਨਾ । ਨਿਰ੍ਣਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਉਚਿਤਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਰਘੁ ਦੇ ਕੇਤੂ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜੋ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨਗੇ, ਉਹ ਸੁਣਨਾ ਸਹੀ ਹੈ।
ਨਾਰਦਵ੍ਯਾਸਪੁਲਹਪ੍ਰਮੁਖਾ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ । ਆਗਚ੍ਛਤਾਸ਼੍ਵ੍ ਅਵਿਘ੍ਨੇਨ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਨਾਰਦ, ਵਿਅਾਸ, ਪੁਲਹ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਹੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਆ ਗਏ।
ਪਤਾਮਃ ਪਰਿਤਃ ਪੁਣ੍ਯਾਮ੍ ਏਤਾਂ ਦਾਸ਼ਰਥੀਂ ਸਭਾਮ੍ । ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਕਨਕਾਮ੍ਭੋਜਾਂ ਨਲਿਨੀਮ੍ ਇਵ षਟ੍ਪਦਾਃ
ਆਓ, ਦਾਸਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਖਿਲੇ ਹੋਏ ਕਮਲ 'ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਈਏ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਸਮਸ੍ਤੈਵ ਵ੍ਯੋਮਾਵਾਸਨਿਵਾਸਿਨੀ । ਆਪਪਾਤ ਸਭਾਂ ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯਾ ਮੁਨਿਪਰਮ੍ਪਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੇਵਤਾਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਅਗ੍ਰਸ੍ਥਿਤਮਰੁਤ੍ਪृष੍ਠਰਣਦ੍ਵੀਣਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾ । ਪਯਃਪੀਨਘਨਸ਼੍ਯਾਮਵ੍ਯਾਸਮੇਚਕਿਤਾਨ੍ਤਰਾ
ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿੱਛੇ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਮਾਣਯੋਗ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਲ ਨਾਲ ਭਰੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਵਿਆਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੇ ਸਨ।