ਅਥ ਵਾ ਤਾਦृਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਯੁਕ੍ਤਿਰ੍ ਯਦਿ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਨ ਵਕ੍ਤਿ ਮਮ ਵਾ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨਾਮ੍ ਅਪਿ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਐਸਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਵੀ ਹੋਵੇ,
ਸ੍ਵਯਂ ਚੈਵ ਨ ਚਾਪ੍ਨੋਮਿ ਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਤਦ੍ ਅਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਰ੍ਵੇਹੋ ਨਿਰਹਙ੍ਕਾਰਤਾਂ ਗਤਃ
ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਵੀ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਚਾਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਨ ਪਿਬਾਮ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬੁ ਨਾਹਂ ਪਰਿਦਧੇ ऽਮ੍ਬਰਮ੍ । ਕਰੋਮਿ ਨਾਹਂ ਵ੍ਯਾਪਾਰਂ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਸ਼ਨਾਦਿਕਮ੍
ਮੈਂ ਨਾ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਪੀਵਾਂਗਾ, ਨਾ ਕਪੜੇ ਪਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਨਾ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਨਾ ਦਾਨ ਦੇਣ, ਨਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ।
ਨ ਚ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸਮ੍ਪਤ੍ਸ੍ਵ੍ ਆਪਦ੍ਦਸ਼ਾਸੁ ਚ । ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਭਿਵਾਞ੍ਛਾਮਿ ਦੇਹਤ੍ਯਾਗਾਦ੍ ऋਤੇ ਮੁਨੇ
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੁਖ, ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗਾ। ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੇ ਮুনি।
ਕੇਵਲਂ ਵਿਗਤਾਸ਼ਙ੍ਕੋ ਨਿਰ੍ਮਮੋ ਗਤਮਤ੍ਸਰਃ । ਮੌਨਮ੍ ਏਵੇਹ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਲਿਪਿਕਰ੍ਮਸ੍ਵ੍ ਇਵਾਰ੍ਪਿਤਃ
ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਡਰ, ਬਿਨਾ ਮੋਹ, ਬਿਨਾ ਈਰਖਾ, ਸਿਰਫ਼ ਚੁੱਪ ਰਹਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਲਿਖਣ ਦੇ ਕੰਮ 'ਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਕ੍ਰਮੇਣ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਸ਼੍ਵਾਸੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਸਂਵਿਦਮ੍ । ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ਂ ਤ੍ਯਜਾਮੀਮਮ੍ ਅਨਰ੍ਥਂ ਦੇਹਨਾਮਕਮ੍
ਫਿਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਤੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਸੂਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਵਿਅਰਥ ਢਾਂਚਾ ਤਿਆਗ ਦਿਆਂਗਾ।
ਨਾਹਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਨ ਮੇ ਦੇਹਸ਼੍ ਸ਼ਾਮ੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਨੇਹਦੀਪਵਤ੍ । ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤ੍ਯਜਾਮੀਦਂ ਕਲੇਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਸਰੀਰ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਲ ਰਹਿਤ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਅਮਲਸ਼ੀਤਕਰਾਭਿਰਾਮੋ ਰਾਮੋ ਮਹਤ੍ਤਰਵਿਵੇਕਵਿਕਾਸਿਚੇਤਾਃ । ਤੂष੍ਣੀਂ ਬਭੂਵ ਪੁਰਤੋ ਮਹਤਾਂ ਘਨਾਨਾਂ ਕੇਕਾਰਵਸ਼੍ਰਮਵਸ਼ਾਦ੍ ਇਵ ਨੀਲਕਣ੍ਠਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਠੰਢੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਵੱਡੀ ਸੋਝੀ ਨਾਲ ਖੁਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਨੀਲਕੰਠ ਪੰਛੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਬੋਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਦਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਮਨੋਮੋਹਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਿਕਰਂ ਵਚਃ । ਰਾਮੇ ਰਾਜੀਵਪਤ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਜਕੁਮਾਰਕੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਨ ਦੇ ਭਟਕਾਵ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ—
ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਸ੍ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਾਃ । ਧृਤਾਮ੍ਬਰਾ ਦੇਹਰੁਹੈਰ੍ ਗਿਰਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਵੋਦ੍ਗਤੈਃ
ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਠੀਕ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਠੇ ਹੋਏ ਜਾਪਦੇ ਸਨ।
ਵਿਰਾਮਵਾਸਨਾਪਾਸ੍ਤਸਮਸ੍ਤਭਵਵਾਸਨਾਃ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਮ੍ ਅਮृਤਾਮ੍ਭੋਧਿਵੀਚੀਵਿਲੁਲਿਤਾ ਇਵ
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰੀ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵੀ ਰੁਕ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਝੂਲਦੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ।
ਤਾ ਗਿਰੋ ਰਾਮਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਪਿਤੈਰ੍ ਇਵ । ਸਂਸ਼੍ਰੁਤਾਸ਼੍ ਸ਼ृਣੁਕੈਰ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਆਨਨ੍ਦਪਰਿਪੀਵਰੈਃ
ਰਾਮਭਦਰ ਦੀਆਂ ਉਹ ਗੱਲਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈਆਂ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਵਸਿष੍ਠਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ ਸਂਸਦਿ ਸ੍ਥਿਤੈਃ । ਜਯਨ੍ਤਘृष੍ਟਿਪ੍ਰਮੁਖੈਰ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦੈਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਵਰਗੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਤੇ ਜਯੰਤ, ਘ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਆਦਿ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਜੋ ਮੰਤਰੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ—
ਨृਪੈਰ੍ ਦਸ਼ਰਥਪ੍ਰਖ੍ਯੈਃ ਪੌਰੈਃ ਪਾਰਸ਼ਵਾਦਿਭਿਃ । ਸਾਮਨ੍ਤੈ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ
ਦਸ਼ਰਥ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਿਆਂ, ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ, ਭਟ ਅਤੇ ਵਾਚਕਾਂ, ਸਾਮੰਤਾਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ, ਤੇ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ—
ਤਥਾ ਭृਤ੍ਯੈਰ੍ ਅਮਾਤ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਪਞ੍ਜਰਸ੍ਥੈਸ਼੍ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਕ੍ਰੀਡਾਮृਗੈਰ੍ ਗਤਸ੍ਪਨ੍ਦੈਸ੍ ਤੁਰਙ੍ਗੈਰ੍ ਗਤਚਰ੍ਵਣੈਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੌਕਰਾਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਲੋਂ, ਪਿੰਜਰੇ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ, ਖੇਡਦੇ ਹਿਰਣ ਜੋ ਹੁਣ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜੋ ਚਰਨਾ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਸਨ—
ਕੌਸਲ੍ਯਾਪ੍ਰਮੁਖੈਸ਼੍ ਚੈਵ ਨਿਜਵਾਤਾਯਨਸ੍ਥਿਤੈਃ । ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਭੂषਣਾਰਾਵੈਰ੍ ਅਸ੍ਪਨ੍ਦੈਰ੍ ਵਨਿਤਾਗਣੈਃ
ਕੌਸਲਿਆ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਆਪਣੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ 'ਤੇ ਖੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੰਗਤਾਂ ਵੀ ਬਿਨਾ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ—
ਉਦ੍ਯਾਨਵਲ੍ਲੀਨਿਲਯੈਰ੍ ਵਿਟਙ੍ਕਨਿਲਯੈਰ੍ ਅਪਿ । ਅਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਪਕ੍ਸ਼ਤਤਿਭਿਰ੍ ਵਿਹਗੈਰ੍ ਵਿਰਤਾਰਵੈਃ
ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਵੱਲੀਆਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਜੋ ਬਿਨਾ ਉਲਾਹਾ ਕਰਦੇ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠੇ ਸਨ—
ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ ਨਭਸ਼੍ਚਰੈਸ਼੍ ਚੈਵ ਤਥਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰੈਃ । ਨਾਰਦਵ੍ਯਾਸਪੁਲਹਪ੍ਰਮੁਖੈਰ੍ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵੈਃ
ਸਿਧਾਂ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਦੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਵਲੋਂ, ਤੇ ਨਾਰਦ, ਵਿਆਸ, ਪੁਲਹ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ—
ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਮਹੋਰਗੈਃ । ਰਾਮਸ੍ਯ ਤਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਥਾ ਮਹੋਦਾਰਾ ਗਿਰਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੁਤਾਃ
ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ—ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ—ਰਾਮ ਦੇ ਉਹ ਅਜੋਕੇ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਬਚਨ ਸੁਣੇ ਗਏ।
ਅਥ ਤੂष੍ਣੀਂ ਸ੍ਥਿਤਵਤਿ ਰਾਮੇ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨੇ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਘੁਕੁਲਾਕਾਸ਼ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਸਮਸੁਨ੍ਦਰੇ
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਜੀਵ-ਨੇਤਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਰਘੁ ਕੁਲ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖੜਾ ਸੀ—
ਸਾਧੁਵਾਦਗਿਰਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਿਦ੍ਧਸਾਰ੍ਥਸਮੀਰਿਤਾ । ਵਿਤਾਨਕਸਮਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਃ ਪਪਾਤ ਹ
ਉੱਚੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਛਤਰੀ ਵਰਗੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਮਨ੍ਦਾਰਕੋਸ਼ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਭ੍ਰਮਰਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਨਾਦਿਨੀ । ਮਦਿਰਾਮੋਦਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਮੁਦਿਤੋਨ੍ਮਦਮਾਨਵਾ
ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਕੌਂਸ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਮਦਹੋਸ਼ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯੋਮਵਾਤਵਿਨੁਨ੍ਨੇਵ ਤਾਰਕਾਣਾਂ ਪਰਮ੍ਪਰਾ । ਪਤਿਤੇਵ ਧਰਾਪੀਠਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਤ੍ਰੀਹਸਿਤਚ੍ਛਟਾ
ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਰਦੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਾਸੇ ਸਵਰਗ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਦੀ ਚਮਕ ਫੈਲ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਵृष੍ਟਿष੍ਵ੍ ਏਕਸ਼ਰਨ੍ਮੇਘਲਵਾਵਲਿਰ੍ ਇਵ ਚ੍ਯੁਤਾ । ਹੈਯ੍ਯਙ੍ਗਵੀਨਪਿਣ੍ਡਾਨਾਮ੍ ਈਰਿਤੇਵ ਪਰਮ੍ਪਰਾ
ਇੱਕ ਹੀ ਬਦਲ ਤੋਂ ਬੂੰਦਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਦੇ ਗੋਲਿਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਉੱਤੇ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਹਿਮਵृष੍ਟਿਰ੍ ਇਵੋਦਾਰਾ ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਚਯੋਪਮਾ । ਐਨ੍ਦਵੀ ਰਸ਼੍ਮਿਮਾਲੇਵ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਰ੍ਮੀਣਾਮ੍ ਇਵਾਤਤਿਃ
ਉੱਤਮ ਹਿਮ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਜਿਹੀ, ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਝੜ ਉੱਤੇ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਈ।
ਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਾਮੋਦਵਲਿਤਾ ਭ੍ਰਮਦ੍ਭृਙ੍ਗਕਦਮ੍ਬਕਾ । ਸੀਤ੍ਕਾਰਗਾਯਦਾਮੋਦਮਧੁਰਾਨਿਲਦੋਲਿਤਾ
ਕੰਵਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿਚ, ਮਿੱਠੀ ਹਵਾ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਝੂਮਦਾ।
ਪ੍ਰਭ੍ਰਮਤ੍ਕੇਤਕਵ੍ਯੂਹਾ ਪ੍ਰਸਰਤ੍ਕੈਰਵੋਤ੍ਕਰਾ । ਪ੍ਰਪਤਤ੍ਕੁਨ੍ਦਵਲਯਾ ਵਲਤ੍ਕੁਵਲਯਾਲਯਾ
ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਕਈ ਜਲ-ਕੁੰਦੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ ਨੀਲੇ ਕਵਲਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਤੇ ਜਾਸਮਿਨ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਝੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਆਪੂਰਿਤਾਙ੍ਗਨਾਰਾਮਗृਹਚ੍ਛਾਦਨਚਤ੍ਵਰਾ । ਉਦ੍ਗ੍ਰੀਵਪੁਰਵਾਸ੍ਤਵ੍ਯਵਰਨਾਰੀਵਿਲੋਕਿਤਾ
ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਛੱਤ ਤੇ ਆੰਗਣ ਭਰ ਗਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲੰਮੀ ਗਰਦਨ ਕਰਕੇ ਬਾਹਰ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਨਿਰਭ੍ਰੋਤ੍ਪਲਸਙ੍ਕਾਸ਼ਵ੍ਯੋਮਵृष੍ਟਿਰ੍ ਅਨਾਕੁਲਾ । ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਨਸ੍ਯ ਜਨਿਤਸ੍ਮਯਾ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨੀਲੇ ਕਵਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਬਦਲ ਰਹਿਤ ਮੀਂਹ ਪਈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਮੁਸਕੁਰਾ ਉਠਿਆ।
ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧੌਘਕਰੋਤ੍ਕਰਸਮੀਰਿਤਾ । ਸਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਚਤੁਰ੍ਭਾਗੇ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਃ ਪਪਾਤ ਹ
ਇਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ, ਸਿਧਾਂ ਦੀਆਂ ਭੀੜਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੀ, ਚਾਰ ਪਲਾਂ ਲਈ ਝੜੀ।