ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨਨ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜੀਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵਿਵੇਕ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਇਕ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਲਤਾ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨੀਵਾਂ ਮਨੁੱਖ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨਾਵ ਵਾਂਗ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਲਤ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਨਾਵ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਨੁਕਸਾਂ ਦੀਆਂ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਤੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ, ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਵਚ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਹੀਂ ਚੋਭਦੇ। ਪਿਆਰੇ, ਵਿਵੇਕ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਲਾਭ-ਹਾਨੀ। ਜੋ ਅਜਗਿਆਨ ਦੀ ਕਾਲੀ ਚਾਦਰ, ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ, ਪਰਮ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨ ਅਤੁੱਲ ਅਵਸਥਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਪਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਸਲ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰੇਂ, ਜਿਵੇਂ ਜਨਕ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਦੇ ਰਾਜ-ਵੰਸ਼ੀ ਗਿਆਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਨਕ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਜੋ ਪਾਉਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਆਤਮਾ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਦ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੁਖਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭ੍ਰਮ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਮੂਠ, ਤੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਝੂਠੇ ਧਾਰਣ—all ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉੱਚਾ ਤੇ ਨੀਵਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, 'ਉਸ' ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਜਨਕ ਵਾਂਗ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕਾਰਜਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਤੇ ਸੰਪੰਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੋ ਜਾ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਚਲਾਊ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਨਕ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਾ ਭਾਗ, ਨਾ ਕਰਮ, ਨਾ ਧਨ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇ ਆਸਰਾ ਹਨ—ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਾਗ ਤੇ ਕਰਮ ਵੱਲ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਮੰਦ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਅਨੁਕਰਣਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਵੇਕ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਤਰਾਗਤਾ ਨਾਲ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ—ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਗਿਆਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫਲ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਜਨਕ ਨੇ noble understanding ਨਾਲ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨੀ ਵਿੱਚ, ਇਹ embodied being ਕੁਦਰਤੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖਿੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਖਿੜਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ inquiry ਦੁਆਰਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਲੀ ਦੀ ਰੰਗ, ਰੂਪ, ਤੇ ਛੂਹ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ। ਜਦ 'ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਅਜਗਿਆਨ ਦੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਆਪਣੇ ਸਵਭਾਵ ਦੀ ਪਰਮ ਰੋਸ਼ਨੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ 'ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ' ਦੀ ਸੰਗੁਚਿਤਤਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚੇਤਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਣੰਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜਨਕ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਵਿਰਤੀਆਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, inquiry ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇ। ਜਦ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਬਾਦਲ, ਚਿੱਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਰਮ ਸੂਰਜ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਨੇਰਾ 'ਮੈਂ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਹੈ; ਜਦ ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਇਹ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ 'ਮੈਂ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੈ, ਨਾ ਅਸਤਿਤਵ ਹੈ', ਤਾਂ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ। ਹੇ ਰਾਮਾ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੇ ਤਿਆਗ ਦੀ ਲੋੜ—ਇਹੀ ਬੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਤਿਆਗ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ, ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਉੱਤੇ ਲਗਾਵ ਨਾ ਕਰ; ਦੋਵੇਂ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਰਹਿ, ਤੇ ਸੁਖ ਪਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ, 'ਇਹ ਲੈਣਾ, ਇਹ ਛੱਡਣਾ', ਉਹ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਨਾ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਛੱਡਦੇ, ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ। ਜਦ ਤਕ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੈਣ-ਛੱਡਣ ਦੀ ਗਣਨਾ ਮਿਟੀ ਨਹੀਂ, ਤਕ ਤਰਲਤਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਾਲੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ 'ਇਹ ਝੂਠ ਹੈ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ' ਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਤਰਲਤਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਦੀ ਸੁੱਕੀ ਟਾਹਣੀ 'ਤੇ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਖਿੜਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਚਾਹੇ ਸਹੀ ਜਾਂ ਗਲਤ, ਲਾਭ ਤੇ ਹਾਨੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਤਰਲਤਾ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਨਿਰਾਸਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਮਸਕਾਨ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਦ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਬ੍ਰਹਮ ਤੱਤ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਖ-ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਥੇ ਨਾਜਾਇਜ਼ ਜਾਂ ਜਾਇਜ਼ ਦੀ ਕੋਈ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ? ਮਨ ਦੇ ਰੁੱਖ 'ਤੇ, ਉਮੀਦ ਤੇ ਡਰ ਦੇ ਬਾਂਦਰ, ਚਾਹੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਜਾਂ ਨਾ-ਲੋੜੀਂਦੇ, ਉੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਕੁਦਦੇ ਹਨ; ਐਸੇ ਚਲਾਊ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਨਿਰਾਸਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ, ਨਿਰਭੈਤਾ, ਸਥਿਰਤਾ, ਤਰਲਤਾ, ਗਿਆਨ, ਨਿਰਵਾਸਨਾ, ਨਿਸ਼ਕਰਤਾ, ਨਰਮੀ, ਤੇ ਸੰਦੇਹ-ਰਹਿਤਤਾ—ਇਹ ਗੁਣ, ਸਤ-ਸੰਨ੍ਹੀਤਾ, ਮਿੱਤਰਤਾ, ਯਾਦ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਆਨੰਦ, ਨਰਮ ਬੋਲ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ, ਲੈਣ-ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸੱਚ ਦੇ ਭਗਤ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਮਨ ਸੁਖਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵਾਪਸ ਖਿੱਚਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਹਰੀ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਖੜਾ, ਚਲ ਰਿਹਾ, ਸੋ ਰਿਹਾ, ਜਾਂ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਚਲਾਊ ਹਲਚਲ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮਨ ਦੀਆਂ ਵਿਰਤੀਆਂ, ਲਾਲਚ ਦੇ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਬਦਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ ਨਾਲ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤਦ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ, ਵਿਵੇਕ, inquiry, ਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਛਾਣ ਦੁਆਰਾ, ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮੌਜੂਦ ਅਹੰਕਾਰ, ਲਾਲਚ, ਤੇ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਦੀਆਂ ਵਿਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਰਲੇ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਆਤਮਿਕ ਅਵਸਥਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾ।