ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਬਾਰੇ ਗੰਭੀਰ ਵਿਚਾਰ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਮਦਦ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੂਰਖ—even ਜੇ ਉਹ ਮੁੱਖ ਉਦੇਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਵੀ ਜਾਵੇ—ਉਹ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਗਵਾ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਚਿੱਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਦੀ ਕਾਸ਼ਤ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵਾਟੀ ਨੂੰ ਫਲ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਉਸਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਕੇ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸੁਚੱਜੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਰੁੱਖ ਸਮੇਂ ਆਉਣ ’ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਪੂਰਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਜਿੰਨੀ ਮਿਹਨਤ ਬਾਹਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਪਹਿਲਾਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਦੀ ਮੰਦਤਾ—ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਹੱਦ, ਦੁਖਾਂ ਦੀ ਖਾਨ, ਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਚਾਹੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਜਾਂ ਰਾਜ ਤੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਤੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਨ ਕਿ ਕਰਮਕਾਂਡਾਂ, ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਜਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਵਿਆ ਵਾਧੂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੀ ਵਾਟੀ ਦੇ ਫੁੱਲਣ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਫਲ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਨਖ ਕੱਟ ਦਿਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਗਿੱਦੜ ਪੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਗਿੱਦੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉਤੇ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ; ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੀ ਸੁਗਮ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਵਿਚਾਰਵਾਨ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਚਾਰਸ਼ੀਲਤਾ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਮਨਚਾਹੀ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਜੋ ਕੁਝ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਮਧੇਨੁ ਵਾਟੀ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੁਚੱਜਾ ਮਨੁੱਖ ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੰਦ ਮੱਤ ਵਾਲਾ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਨਾਵ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮਾੜੀ ਨਾਵ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਨਾਵ ਨੂੰ ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਇਹੀ ਅਕਲ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨਾਲ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟ ਗੁਣ, ਤੀਰ ਵਾਂਗ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਰਹਿਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਕਵਚ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਹੀਂ ਵੱਢ ਸਕਦੇ। ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਵਿਵੇਕ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਨਾ ਦੁੱਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਸੁਖ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਘਟਾ, ਜੋ ਪਰਮ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਾਂਗ ਕਿਸਾਨ ਪਹਿਲਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਹੀ ਫਸਲ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਅਤੁੱਲ ਅਵਸਥਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਨਕ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਦੇ ਰਾਜ ਘਰਾਨਿਆਂ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਨਕ ਨੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਜੋਗ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਇੰਦਰੀਆਂ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਦੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭ੍ਰਮ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਮੁੱਠੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ, ਝੂਠੀਆਂ ਧਾਰਣਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਚੇ ਤੇ ਨੀਵੇਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਜਨਕ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਕਾਰਜਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਉੱਤਮ ਹੋ ਜਾ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਚਾਰ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਚੰਚਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਨਕ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕਿਸਮਤ, ਕਰਮ, ਧਨ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ—ਇਹ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਕਿਸਮਤ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਭਿੰਨ ਭਿੰਨ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਮੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਨਾਸ਼ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਵੇਕ ਤੇ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਿਰਾਗ ਦੀ ਉੱਚੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇਹੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ, ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫਲ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜਨਕ ਵਿਚ ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਚ ਵੀ ਇਹ ਜੀਵ ਆਤਮਾ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਖਿੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਕੌਲ ਖਿੜਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਰੂਪ ਝਾਟ ਵਾਂਗ, ਆਪਣਾ ਰੰਗ, ਰੂਪ ਤੇ ਛੂਹ ਮੁੱਕਾ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਗਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ‘ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ’ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਰਾਤ ਵਿਚ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸਵੈ-ਰੂਪ ਦੀ ਪਰਚੰਡ ਰੋਸ਼ਨੀ ਆਪ ਹੀ ਉੱਗ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ‘ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ’ ਦੀ ਸੰਕੁਚਿਤਤਾ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਮ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜਨਕ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਵ੍ਰਿੱਤੀਆਂ ਛੱਡ ਦਿਤੀਆਂ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਪੂਰੀ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਤਿਆਗ ਦੇ। ਜਦੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਘਟਾ ਚਿੱਟੇ, ਨਿਰਮਲ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਗਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਰਮ ਸੂਰਜ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਨੇਰਾ ਸਿਰਫ ‘ਮੈਂ’ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ‘ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੈ, ਨਾ ਅਸਤਿਤਵ ਹੀ ਹੈ’, ਤਾਂ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ। ਹੇ ਰਾਮਾ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੇ ਤਿਆਗ ਦੀ ਲੱਗੀ ਰਹਿਣ—ਇਹੀ ਬੰਨ੍ਹਣ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਛੱਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ, ਨਾ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ; ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ—ਲੈਣ ਤੇ ਛੱਡਣ—ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ‘ਇਹ ਲੈਣਾ, ਇਹ ਛੱਡਣਾ’, ਉਹ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਨਾ ਉਹ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨ, ਵਿਵੇਕ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਤਿਆਗ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਚਮਕ ਉੱਠਦਾ ਹੈ।