ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸਮਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡਿਆਈ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਮੰਡਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਰੌਸ਼ਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਜਗਤ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਝੂਠੇ ਰੂਪ ਦੀ ਹੈ—ਅਸਲ ਵਿਚਾਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਝੂਠਾ ਝੂਠੇ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਇਸ ਗੁੱਝ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਤੂੰ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੈਂ, ਸਦਾ ਜਾਗਰੂਕ ਹੈਂ—ਤੂੰ ਸੋਹਣਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਬਣ। ਜਦੋਂ ਅਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਧਿਆਪਕ ਵਲੋਂ ਗਿਆਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਰਾਜ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇਕ ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ, ਵਰਤਮਾਨ ਪਲ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਵਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲ। ਇੱਥੇ ਨ ਤਿਆਗ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਨ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਦੀ। ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ," ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਮਤ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਪਾਈ, ਉੱਦਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਨਰਕ ਤੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁੜ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ, ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਨਰਕ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਦੁੱਖ, ਡਰ ਤੋਂ ਡਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਡੋਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਜੜ ਰੂਪ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਜਾਨਵਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਕੁਝ, ਜੋ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਪਰਖ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਲਾਲਸਾ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਓ ਰਘੁਨੰਦਨ, ਕੁਝ ਹੀ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਇਸੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਜਾਂ ਸਾਤਵਿਕ ਸਵਭਾਵ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚੰਦ ਦੀ ਕਲਾ ਵਾਂਗ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਕੁਟਜ ਰੁੱਖ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਜਨਮ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਇਕ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬਾਂਸ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਕੀਮਤੀ ਮਣੀ ਵੱਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਉੱਚਤਾ, ਮਿੱਠਾਸ, ਦੋਸਤੀ, ਨਰਮੀ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਹਰੇਕ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਨਤੀਜਾ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਸਦਾ ਸਮਾਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਨ ਖੁਸ਼ੀ, ਨ ਗਮੀ। ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਹਨੇਰਾ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਆਲੇ ਵਿਰੋਧੀ ਭਾਵ ਵੀ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਗੁਣ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਕੋਈ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਚਲਣ ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਰਣ ਵਾਂਗ ਵੰਸਰੀ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਝ ਹੀ, ਪੱਛਮ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗੁਣ ਤੇ ਵਾਧੂ ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰਸ ਪੰਛੀ ਬੱਦਲ ਵੱਲ। ਫਿਰ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਆਪਣੀ ਵਿਚਾਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਜਿਗਿਆਸਾ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ—ਇਕ ਰੂਪ, ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਪਰਮਾਤਮਾ—ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਸੋਹਣੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਰਾਹੀਂ, ਮਨ, ਜੋ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚੰਚਲ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨ ਦੇ ਸੁੱਤੇ ਹਰਣ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਮਨ-ਮਣੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਨਿਰਮਲ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅੰਦਰਲੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੇਖ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰਿਆਂ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਮ ਕ੍ਰਮ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨਾ, ਹੋਰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭੇਦ ਸੁਣ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹੱਲੇ-ਗੁੱਲੇ ਵਿਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦੋ ਵਧੀਆ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਰਸਤਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਅਧਿਆਪਕ ਵਲੋਂ ਸਿੱਖਾਈ ਕਿਰਿਆ ਰਾਹੀਂ, ਇਕ ਜਾਂ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਪੂਰਨਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਰਸਤਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਅਚਾਨਕ ਗਿਆਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫਲ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਅਚਾਨਕ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫਲ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਂਗਾ। ਸੁਣ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਾਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪੁੰਨ ਤੇ ਪਾਪ ਧੁਲ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪਰਮ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਅੰਤਿਮ ਵਿਚਾਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫਲ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਵਿਦੇਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਕ ਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਉੱਚੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕਾਮਧੇਨੁ ਵਰਗੇ, ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਠੰਢਾ ਚੰਦ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਸੂਰਜ, ਉੱਚਤਾ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਰਗੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਨਵੇਂ ਬੇਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਖਿੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਮਸਤ ਕੋਇਲੀਆਂ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਸੁਹਾਵਣੀ ਬਾਗ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕੇਸਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਝੋਨੇ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਦੂਰ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਤਮਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਝਾੜ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨਾ, ਇਹ ਉਹ ਗੀਤ ਸਨ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਾਧੁਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਲੋਕ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੈਰਾਗ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ: ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਦਰਸ਼ਕ ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਉਪਜਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸਿੱਧੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉਪਜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਹੈ। ਦਰਸ਼ਕ, ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਦਰਸ਼ਨੀਏ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਉਸ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਨਿਰਾਕਾਰ ਹੈ, ਮਨ ਦੇ ਵਿਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਅ-ਅਸਤਿਤਵ ਦੀ ਵਿਚਾਰਨਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸਤਿਤਵ ਤੇ ਅ-ਅਸਤਿਤਵ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਉਸ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਨ ਮੁੱਢ ਹੈ ਨ ਰੂਪ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਧੁਨੀ ਵਾਂਗ ਵੱਜ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੂੰਜਾਂ ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।