ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਬਰਫ਼ ਦਾ ਇਕ ਕਣ ਵੀ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਸਰਬਵਿਆਪੀ ਸਵਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਰਾਹੀਂ, ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਵਜੋਂ ਨਿਹਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਜਗਤ ਦਾ ਪੂਰਾ ਜਾਲ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸੀ ਸਵੈ-ਸਵਰੂਪ ਦੀ ਖੇਡ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਰਮ ਸਤਿਆ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਨਾ ਮੋਹ, ਨਾ ਜਨਮ, ਨਾ ਕੋਈ ਜੰਮਣ ਵਾਲਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਓਹੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਘਵ! ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਨ ਦਾ ਜ਼ੁਕਾਮ ਦੂਰ ਕਰ। ਤੈਨੂੰ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਤੰਦਰੁਸਤ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਨਿਰਵਿਕਾਰ, ਮੌਨ, ਮਣਕਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੁਅਲਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਦਾ ਸੱਚ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਲਾਭ ਤੇ ਹਾਨੀ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਪਣੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁਖ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਬਣ। ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਉੱਚੇ ਉਦੇਸ਼ ਰੱਖ, ਜੋ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਰਹਿ। ਕਾਮਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਰੱਖ, ਨਾ ਕੁਝ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਬਣ, ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਰਹਿ। ਜਦ ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਰਹਿਣਾ ਸਿੱਖ। ਜਦ ਤੂੰ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਲੇਪ ਤੋਂ ਅਛੂਤਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿਣਾ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਦ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਸਵਰੂਪ ਅਨੰਤ, ਅਪਾਰ, ਅਸੀਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨਤਾ ਅਪਣਾਉਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸਤੀਤਵ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਅਸਤੀਤਵ ਰਹਿਤ, ਅਸਤੀਤਵ ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਗਿਆਨੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਹੀ ਗਿਆਨੀ ਹੈਂ, ਮਨ ਤੇ ਤਨ ਦੋਵੇਂ ਤੰਦਰੁਸਤ, ਸਦਾ ਜਾਗਰੂਕ, ਸੋਹਣਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿ। ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਅਚ্ছে ਅਧਿਆਪਕ ਵਲੋਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਰਾਜ ਨੂੰ ਇਕ ਛਤਰੀ ਹੇਠ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਉਂ; ਏਸ ਵੇਲੇ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਨਾਲ, ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਨੈਤਿਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਰਾਜ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਇੱਥੇ ਨਾ ਤਿਆਗ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਦੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਆਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ”, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਮਤ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ, ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਯਤਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅਪਣਾਕੇ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਨਰਕ ਤੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸੋਝੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਨਰਕ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਦੁੱਖ, ਡਰ ਤੋਂ ਡਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੋਰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਡੋਰਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਹੋਏ, ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ (ਵਿਰਛ ਆਦਿਕ) ਤੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਕੁਝ, ਜੋ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਪਰਖ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਤੇ ਵਾਸਨਾ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਘਵ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਰਾਜਸੀ ਜਾਂ ਸਾਤਵਿਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਝ ਹੀ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਸੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਵੱਧਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ, ਕਟਜ ਵਿਰਛ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਵੰਸ ਵਿੱਚ ਮਣਕਾ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਚਿਤਤਾ, ਮਿੱਠਾਪ, ਦੋਸਤੀ, ਨਰਮੀ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ, ਜੇ ਲਾਭ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਘਾਟਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ, ਨਾ ਗ਼ਮੀ। ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧ ਭਾਵ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸੁਹਣੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣ ਬਾਂਸੁਰੀ ਦੀ ਧੁਨ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੱਛਮ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗੁਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਂਵਾਂ ਬੱਦਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਗੁਣਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰੂ ਦਾ ਅਨੁਸਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਆਪਣੀ ਸੋਝੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਕ ਰੂਪ ਤੇ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਮਾ! ਸੋਹਣੇ ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਰਾਹੀਂ, ਮਨ—ਜੋ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਨ ਦੇ ਸੁੱਤੇ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੁਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਮਨ ਦੇ ਮਣਕੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਨਿਰਮਲ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਅੰਦਰਲੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਆਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਮ ਕ੍ਰਮ-ਕਥਾ ਦੱਸੀ ਗਈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ, ਹੋਰ ਇਕ ਵੱਖਰੀ ਵਿਅਖਿਆ ਸੁਣ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹੱਲੇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਜੀਵ ਸਰੀਰ ਧਾਰਦੇ ਹਨ, ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੇ ਦੋ ਉੱਤਮ ਮਾਰਗ ਹਨ। ਇੱਕ ਤਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਕ ਜਾਂ ਕਈ ਜਨਮ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਮਾਰਗ ਪੂਰਨਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਮਾਰਗ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਅਚਾਨਕ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਕਸਮਾਤ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫਲ ਡਿੱਗਣ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਅਚਾਨਕ ਗਿਆਨ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫਲ ਡਿੱਗਣ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਸੁਣ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪੁੰਨ ਤੇ ਪਾਪ ਧੁਲ ਗਏ ਹਨ, ਆਖ਼ਰੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਵੇਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਬਿਲਕੁਲ ਫਲ ਡਿੱਗਣ ਵਾਂਗ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਕ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਉੱਚੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕਾਮਧੇਨੁ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਦੋਸਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੂਰਜ ਸੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਬਸੰਤ ਸੀ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਝੰਡਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਚੰਨਣ ਵਾਂਗ ਠੰਢਾ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਚਿਤਤਾ ਦੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ।